บทที่ 68 ลานสายลม

ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้อย่างราบรื่น

ทว่าลู่เสวียนเหอก็ไม่ได้ลืมเลือนภาพอันวิปริตของเมืองอันอวี่ใต้ก้นบึ้งทะเลลึกนั้นเลย

อีกทั้งเขาก็ไม่ปรารถนาจะถูกกักขังอยู่เพียงในพื้นที่แคบๆ รอบหมู่บ้านตลอดไป

หลังจากปรึกษาหารือกับออกตาปุสและเอลเซน ซึ่งเป็นสองชีวิตเหนือธรรมดาเลเวลสูงแล้ว เจ้าอาณาจักรและครึ่งเอลฟ์จึงมุ่งหน้าไปยังอีกทิศทางหนึ่ง

ส่วนบนเส้นทางปลอดภัยชั่วคราวที่สร้างขึ้นมานั้น ทุกจุดที่มีกลุ่มไฟจะมีคนยืนประจำการอยู่หนึ่งคน เพื่อรับประกันว่าเปลวไฟกลุ่มนี้จะไม่มอดดับ พวกเขาต้องรีบกลับไปยังหมู่บ้านเพื่อต่อไฟดวงใหม่มาสับเปลี่ยนให้ทันท่วงที

ความจริงแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ทว่าแม้แต่พวกครึ่งอสูรที่มีระดับสติปัญญาเทียบเท่าเด็กห้าหกขวบกลับไม่ทำพลาดเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าเป็นสัญชาตญาณที่สลักลึกอยู่ในพันธุกรรม

พูดตามตรง มันค่อนข้างน่าเหลือเชื่อ แต่ก็พอจะเข้าใจได้ว่า คนที่ทำเรื่องพื้นฐานแค่นี้ไม่ได้ย่อมตายไปหมดแล้ว คนที่เหลืออยู่เหล่านี้คือผู้ที่ผ่านการคัดสรรและคัดกรองจากกระบวนการคัดเลือกโดยธรรมชาติมาทีละเล็กทีละน้อย

เส้นทางที่มุ่งหน้าสู่เทือกเขาและป่าดงดิบนั้นถูกชี้นำโดยสเตรล่า นักเวทสาวผู้มีพรสวรรค์ในการหาเส้นทางมาแต่กำเนิด

เรียกได้ว่าเป็นงานที่ตรงสายงานอย่างยิ่ง

ส่วนการจะให้พวกครึ่งอสูรเผ่ามนุษย์งูลงทะเลไปช่วยขุดแร่นั้น...

วินาทีแรกที่ลงไป วินาทีต่อมาก็คงกู้ศพขึ้นมาได้ทันที

ดังนั้น จึงทำได้เพียงเสาะหาแร่ธาตุบนบกเท่านั้น

สเตรล่านำทีมที่มีครึ่งมนุษย์เสือที่แข็งแกร่งและมนุษย์แมวที่ปราดเปรียว รวมถึงพรรคพวกอีกจำนวนหนึ่ง เดินทางอย่างระมัดระวัง

หลังจากข้ามทุ่งราบกว้างใหญ่เข้าสู่เขตเทือกเขาและป่าดงดิบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องสิ่งวิปริตมากนัก สิ่งที่ต้องระวังในยามนี้คือเหล่าสัตว์ร้าย

ด้วยเหตุนี้ ทุกก้าวที่พวกเขาเดินไป จึงมีการโรยเถ้าฟืนทิ้งไว้เสมอ

ความจริงแล้วนี่คือพฤติกรรมที่สิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างยิ่ง ปกติแล้วเจ้าอาณาจักรทั่วไปจะใช้เพียงชีวิตของทาสถมทางไปเรื่อยๆ เท่านั้น

แต่ก็นะ... ใครจะไปรู้ล่ะ ในเมื่อลู่เสวียนเหอไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด

ภายในเทือกเขาและป่าดงดิบที่ถือกำเนิดขึ้นใหม่ มีชีวิตเหนือธรรมดาที่ทรงพลังอย่างยิ่งสถิตอยู่

ทั่วทั้งป่าเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ อัดแน่นไปด้วยสรรพเสียงที่แตกต่างกัน

สเตรล่านำทีมเดินลึกเข้าไปพลางรู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลซึมด้วยความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด

ยังดีที่ชายชราผู้มีประสบการณ์ร่วมอยู่ในทีมด้วย นอกจากนี้ในหมู่ผู้อพยพชุดก่อนก็มีผู้เหนือธรรมดาอยู่ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการฝึกฝนที่เจ้าอาณาจักรประทานให้นั้น ทำให้คนในหมู่บ้านแม้จะเป็นเพียงทาส ก็ยังแข็งแกร่งกว่ามนุษย์หรือครึ่งอสูรทั่วไปมหาศาล

สำหรับชีวิตที่แข็งแกร่ง แม้แต่สัตว์ร้ายก็ยังต้องหลีกทางให้

และแม้กลิ่นอายเหนือธรรมดาของคนกลุ่มนี้แต่ละคนจะไม่ยิ่งใหญ่นัก แต่ปัญหาก็คือ พวกเขามีจำนวนมากเกินไป

ดังนั้น ป่าบริเวณชายขอบเทือกเขาจึงเริ่มเงียบสงบลงกว่าแต่ก่อนมาก

ชายผู้สูญเสียแขนกำลังหมอบลงกับพื้นเพื่อค้นหาสายแร่ ส่วนหญิงสาวผิวหยาบกร้านโทนสีแดงจากผู้อพยพชุดเดียวกันก็กำลังคลำสำรวจพืชพรรณ เพื่อเสาะหาเมล็ดพันธุ์และพืชเหนือธรรมดาเพิ่มเติม

นอกจากนี้ ‘นักเล่านิทาน’ ก็กำลังใช้ประสบการณ์ของตนเสาะหาฟืนชนิดใหม่

ส่วนหัวหน้าเผ่าครึ่งมนือเสือ ทำหน้าที่ประคองกล่องไม้ขนาดใหญ่ ภายในกล่องบรรจุเถ้าฟืนที่มีความสำคัญเท่าชีวิตของพวกมันเอาไว้

เวลาล่วงเลยไปทีละนิด

ในทีมมีความกังวลและความกลัว แต่กลับไม่มีความกระวนกระวายเลยแม้แต่น้อย

โชคดีที่คนที่สามารถเอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์ต่างๆ ในป่าคำอธิษฐานมาได้ ล้วนมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา

ครานี้ไม่เพียงแต่จะพบสายแร่ชนิดใหม่ ทว่ายังได้เห็นฟืนดวงใหม่ด้วย

เจ้าไก่ดาวเนตรน้อยเดินตามกลุ่มครึ่งอสูรไปอย่างระมัดระวัง มันไวต่อสิ่งวิปริตอย่างยิ่งแต่ก็ขี้ขลาดตาขาวเป็นที่สุด ทุกก้าวที่เดินไปหัวใจแทบวาย ขาไก่สั่นพั่บๆ ตลอดเวลา

เรื่องของฟืนนั้นหากขยับเพียงนิดอาจกระทบถึงส่วนอื่น ทั้งหมดจึงไม่กล้าแตะต้อง ได้แต่รอรายงานให้เจ้าอาณาจักรทราบก่อนค่อยว่ากัน

ทว่าพวกครึ่งมนุษย์เสือเริ่มลงมือขุดแร่กันแล้ว

ในขณะเดียวกัน มนุษย์แมวที่คล่องแคล่วก็โรยเถ้าฟืนไปรอบๆ พื้นที่บริเวณนี้ และปักกลุ่มไฟที่กำลังมอดไหม้ลงไปหนึ่งกลุ่ม

การกระทำต่อเนื่องเหล่านี้เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่า ที่นี่มีเจ้าของแล้ว

เพื่อรับประกันความปลอดภัยชั่วคราว

ปฏิบัติการขุดแร่เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางป่าที่ค่อนข้างเงียบสงัดแห่งนี้

ส่วนลู่เสวียนเหอนั้นมุ่งหน้าตามหาเชื้อไฟไปพร้อมกับเอลเซน

เนื่องจากมีการคุ้มครองจากเอลเซน พวกเขาจึงไม่ถูกสิ่งวิปริตไล่ล่า

ทว่าความรู้สึกที่ต้องฝากความปลอดภัยไว้ในกำมือคนอื่นเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง

การฝึกสมาธิและเลเวลเหนือธรรมดามิอาจเลื่อนระดับได้ในเวลาอันสั้น แต่เชื้อไฟนั้นสามารถครอบครองได้ทันที

ยามนี้เขาต้องการสร้างเชื้อไฟที่สามารถพกพาติดตัวได้ เพื่อความสะดวกในการสำรวจดินแดนเกิดใหม่แห่งนี้

เชื้อไฟชนิดนี้ย่อมไม่ใช่เชื้อไฟทั่วไป (ขยะ) ที่สร้างจากโรงงาน แต่มันต้องเป็นเชื้อไฟที่ถือกำเนิดขึ้นเองตามธรรมชาติเท่านั้น

ยังดีที่ได้รับความคุ้มครองจากครึ่งเอลฟ์เลเวล 60 การเดินทางสำรวจในครั้งนี้จึงนับว่าค่อนข้างราบรื่น

ดังที่เอลเซนเคยกล่าวไว้ หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เขาต้องสะกดพลังกัมมันต์ของแร่เอาไว้ เขาก็คงไม่ถูกสิ่งวิปริตไล่ตามได้ทัน

ในระหว่างการออกสำรวจเหล่านี้ มีสายตาของสิ่งวิปริตจ้องมองมาบ้างจริงๆ แต่พวกเขาก็สลัดหลุดได้ในเวลาอันสั้น เพราะนั่นเป็นเพียงสิ่งวิปริตระดับต่ำเท่านั้น

การตามหาเชื้อไฟไม่ได้ราบรื่นนัก การหาเชื้อไฟบนบกนั้นยากลำบากกว่าในน้ำหรือในทะเลมหาศาล

ความยากนั้นอาจเพิ่มขึ้นเป็น 10 เท่า หรือ 100 เท่าเลยก็เป็นได้

นั่นเป็นเพราะ... เชื้อไฟบนบกแม้จะเป็นระดับที่ธรรมดาที่สุด ก็ย่อมมีผู้พิทักษ์ หรือไม่ก็มีชีวิตเหนือธรรมดาที่ดำรงอยู่ได้โดยอาศัยพลังจากเชื้อไฟนั้น

ก่อนหน้านี้ลู่เสวียนเหอเพียงแต่อ่านเจอเนื้อหาที่เกี่ยวข้องในฟอรั่มเท่านั้น พอได้ลงมือทำเองจริงๆ ถึงได้พบว่ามันยุ่งยากซับซ้อนเหลือเกิน

อย่างแรกคือ ชีวิตเหนือธรรมดาแต่ละตัวแทบไม่มีตัวไหนธรรมดาเลย ต้องพึ่งพาเอลเซนจัดการทั้งหมด

ยังดีที่บริเวณรอบๆ เชื้อไฟ ไม่ต้องกังวลว่าการหยุดพักนานๆ จะกระตุ้นการจ้องมองของสิ่งวิปริต

อย่างไรก็ตาม เลเวลของเอลเซนสูงก็จริง แต่เขาก็มีเพียงเลเวล 60 เท่านั้น มิอาจรับประกันทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบ

โดยเฉพาะการโจมตีชีวิตเหนือธรรมดาเหล่านี้จะนำไปสู่ปฏิกิริยาลูกโซ่อันต่อเนื่อง

ลู่เสวียนเหอและพรรคพวกเพิ่งจะได้เชื้อไฟมาเพียงดวงเดียว ก็ต้องกระโดดขึ้นหลังอาชาเกราะเงินควบหนีออกมาอย่างสะบักสะบอมแล้ว

นั่นเป็นเพราะเกิดคลื่นฝูงสัตว์ร้ายขนาดย่อมขึ้น

“ท่านเจ้าอาณาจักร ทุกสรรพสิ่งในดินแดนเกิดใหม่นี้ยังมีความดิบเถื่อนอย่างยิ่ง จึงมีเชื้อไฟเกิดใหม่ปรากฏขึ้นมากมาย ทว่าด้วยเหตุนี้นี่เอง ชีวิตเหนือธรรมดาเหล่านี้จึงไม่อาจเจรจาได้ ทำได้เพียงสังหารเพื่อชิงเชื้อไฟมาเท่านั้นครับ”

“พวกเราทำเช่นนี้ต่อไปนานๆ ไม่ได้ ข่าวสารในป่ากระจายไปไกลและรวดเร็วราวกับสายลมครับ”

“ต่อให้เป็นข้า อย่างมากที่สุดก็ช่วยชิงเชื้อไฟมาได้เพียงสามดวงเท่านั้น หากมากกว่านี้ ข้าไม่สามารถรับรองความปลอดภัยของท่านได้แล้วครับ”

สีหน้าของเอลเซนดูเคร่งเครียดและกังวลอย่างยิ่ง

ความเข้าใจที่เขามีต่อเจ้าอาณาจักรของตนเองนั้นมีไม่มากนัก แต่เขามักจะรู้สึกว่าเจ้าอาณาจักรของเขาท่านนี้ทำอะไรไม่ค่อยจะตามกฎระเบียบเท่าไหร่นัก

ลู่เสวียนเหอเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี และในยามนี้เขากำลังจับจ้องไปยังพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง

“ฉันรู้”

“แต่เอลเซน นายดูนั่นสิ ที่นั่นมันคือที่ไหนกัน?”

ครึ่งเอลฟ์มองตามนิ้วที่เจ้าอาณาจักรชี้ไป ในคราแรกเขาชะงักไปก่อนที่สีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“ท่านเจ้าอาณาจักร พวกเรามีปัญหาแล้วครับ”

“นั่นคือเผ่าพันธุ์เกิดใหม่ พวกมันมีพลังเหนือธรรมดามาแต่กำเนิด และสามารถสื่อสารกับพืชพรรณรวมถึงชีวิตเหนือธรรมดาได้”

“นึกไม่ถึงเลยว่าสถานที่ทั้งสองแห่งจะอยู่ใกล้กันขนาดนี้ หากพวกมันพบเข้า เผ่าพันธุ์เกิดใหม่เหล่านี้จะต้องคิดแย่งชิงโฉนดที่ดินของท่านแน่นอนครับ”

“ข้าเคยเห็นอาณาจักรแห่งหนึ่งถูกตีแตกพ่ายด้วยสาเหตุนี้มาแล้ว”

ลู่เสวียนเหอนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เปล่า ฉันไม่ได้หมายถึงสิ่งมีชีวิตพวกนั้น”

ความจริงเขาไม่ได้มองเห็นสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองพวกนั้นเลย สายตาของเขายังมองไปไม่ไกลถึงขนาดนั้น

“ฉันหมายถึง เทือกเขาตรงนั้นต่างหาก”

เอลเซนเพิ่งจะสังเกตเห็น เมื่อเพ่งมองดูชัดๆ ก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“นั่นมันเทือกเขาแห่งสายลม ลานสายลม มาปรากฏอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน!”

ลู่เสวียนเหอความจริงเพียงแต่ประหลาดใจที่เห็นเทือกเขาลอยฟ้า จึงอยากจะถามเอลเซนว่ามันคืออะไรกันแน่

ทว่าพอได้ยินคำว่า ‘ลานสายลม’ เขาก็พลันนึกถึงสิ่งที่เขาเคยเปิดได้ก่อนหน้านี้ทันที

[ไข่อีลัน: สภาวะไข่ของชีวิตเหนือธรรมดาเลเวล 6 อีลัน จำเป็นต้องวางไว้ในลานสายลมเพื่อฟักตัว ชีวิตแรกที่มันเห็นเมื่อลืมตาตื่นจะกลายเป็นเจ้านายของมัน]

ลานสายลมงั้นเหรอ?!