บทที่ 67 แร่ไฮกัมมันต์

ครึ่งเอลฟ์เอลเซนนำสิ่งที่เขาค้นพบจากทุ่งราบกำเนิดใหม่แห่งนี้ขึ้นมาถวาย

หากจะกล่าวว่า ก่อนที่จะได้เข้าสู่ทะเลลึก เขาเคยมองว่าอาณาจักรแห่งนี้เป็นเพียงที่พำนักชั่วคราวเท่านั้น

ทว่าหลังจากได้ติดตามเจ้าอาณาจักรลงสู่ทะเลลึก ความรับรู้เดิมๆ ที่เขามีต่ออาณาจักรแห่งนี้ก็ถูกล้มล้างไปจนหมดสิ้น

เขาพบว่าความเข้าใจที่เขามีต่อเจ้าอาณาจักรมนุษย์ผู้นี้ช่างตื้นเขินนัก นี่ไม่ใช่คนธรรมดาที่ผ่านมาแล้วดับวูบไปเหมือนหญ้าคาแสงดั่งที่เคยพบเห็นมาในอดีต

หลังจากตัดสินใจพำนักอยู่ต่อ เขาก็เริ่มทบทวนท่าทีที่ผ่านมาของตนเอง รวมถึงขบคิดถึงอนาคต

การตามหาเชื้อไฟไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดนัก ถึงกระนั้นเขาก็ยังจดบันทึกสภาพแวดล้อมรอบๆ เชื้อไฟที่เขาพบเห็นเอาไว้อย่างละเอียด

ทว่า แร่ผลึกกัมมันต์ คือสิ่งที่เขาสามารถเสาะหาได้ และเคยใช้ความสามารถพิเศษนี้สั่งสมพลังจนแข็งแกร่งอย่างในปัจจุบัน

ยามนี้ สิ่งที่เขานำมามอบให้แก่เจ้าอาณาจักร คือแร่กัมมันต์ชนิดที่พิเศษอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องเสียพละกำลังไปมหาศาลเพื่อสะกดความเคลื่อนไหวของแร่เอาไว้ จนเป็นเหตุให้สิ่งวิปริตสามารถไล่ตามเงาของเขาได้ทัน

แร่ไฮกัมมันต์

ลู่เสวียนเหอจ้องมองแร่สีม่วงที่กำลังขยับเขยื้อนไปมาไม่หยุดนิ่งด้วยความประหลาดใจ

ครึ่งเอลฟ์เอลเซนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับท่าทีฉงนของเจ้าอาณาจักร เขาเพียงยื่นมันเข้าไปใกล้เจ้าอาณาจักรอีกนิด

“ท่านเจ้าอาณาจักร เพียงท่านรับมันไว้ ท่านก็จะเข้าใจว่าสิ่งนี้คืออะไรครับ”

ลู่เสวียนเหอไม่สัมผัสถึงอันตรายใดๆ จากสิ่งนี้ เขาจึงยื่นมือไปรับแร่สีม่วงนั้นมา

ทันทีที่สัมผัสมันในมือ เขาก็รับรู้ถึงความกระหายที่จะกลืนกินของโฉนดที่ดินได้อย่างชัดเจนซึ่งหาได้ยากยิ่ง

“นี่คือแร่ที่มีชื่อว่า [แร่ไฮกัมมันต์] ครับ มันอัดแน่นไปด้วยพลังที่มหาศาลยิ่งกว่าแร่ผลึกทั่วไป เป็นทรัพยากรระดับยุทธศาสตร์ที่แท้จริง การขุดค้นทำได้ยากยิ่ง ข้าจึงหามาได้เพียงชิ้นเดียวนี้ และเพื่อสะกดการเติบโตของพลังงานในแร่ ข้าจึงถูกสิ่งวิปริตในระแวกนั้นไล่ตามทันครับ”

“ดังที่ท่านเห็น [แร่ไฮกัมมันต์] มีพลังชีวิตที่รุนแรง แทบจะมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตในรูปแบบแร่ได้เลยครับ แน่นอนว่ามันไม่มีสติปัญญา แต่มันมีความตื่นตัวสูงมาก”

“โดยปกติแล้ว [แร่ไฮกัมมันต์] เพียงชิ้นเล็กๆ ก็สามารถจ่ายพลังงานให้แก่ระดับ [เมือง] ได้เป็นเวลานาน เช่น หอคอยป้องกันที่ท่านวางไว้ในอาณาจักรครับ”

“ทว่าพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแร่ชนิดนี้ไม่ใช่เพียงพลังงานมหาศาล แต่มันสามารถเติบโตหรือเรียกได้ว่าเป็นทรัพยากรหมุนเวียนได้ครับ อีกทั้งยังสามารถขับไล่สิ่งวิปริตได้ในระดับหนึ่ง โดยทั่วไปหากต้องการจะก้าวเข้าสู่สายหมอก จำเป็นต้องพกพาแร่กัมมันต์พิเศษชนิดนี้ติดตัวไปด้วย มีเพียงการใช้แร่ชนิดนี้เป็นแกนพลังงานเท่านั้นที่จะทำให้ไม่หลงทิศทางท่ามกลางสายหมอกครับ”

“มิฉะนั้น หากใช้แร่ผลึกชนิดอื่นเป็นแหล่งพลังงานในการเข้าสู่สายหมอก จะถูกมลพิษกัดกร่อนในเวลาอันสั้นจนไม่อาจกลับออกมาได้อีกครับ”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่ครึ่งเอลฟ์เอลเซนอธิบาย ลู่เสวียนเหอก็พอจะเข้าใจสิ่งนี้มากขึ้น แต่สิ่งที่เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ทำไมโฉนดที่ดินถึงมีความต้องการจะกลืนกินมันอย่างชัดเจนขนาดนี้?

“นอกจากนี้ นายพอจะรู้ไหมว่าโดยทั่วไปในอาณาจักรเขาใช้แร่ไฮกัมมันต์นี้กันอย่างไร?”

“ข้าไม่ทราบครับท่านเจ้าอาณาจักร ความจริงแล้วข้าเป็นเพียงผู้พเนจรคนหนึ่งเท่านั้น”

เอลเซนถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วโค้งคำนับ

“ฉันเข้าใจแล้ว”

ลู่เสวียนเหอถือแร่ไฮกัมมันต์ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์เดินเข้าไปในจวนเจ้าอาณาจักร จากนั้นจึงนำโฉนดที่ดินออกมา

แทนที่จะเรียกว่าการกลืนกิน ควรเรียกว่าอาณาจักรค่อยๆ ก่อกำเนิดสิ่งก่อสร้างชนิดใหม่ขึ้นมาเสียมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งก่อสร้างนี้ยังแผ่ขยายออกไปนอกเขตอาณาจักร ราวกับว่าพื้นที่ภายในอาณาจักรนั้นแคบเกินกว่าจะรองรับการเติบโตของมันได้

เมื่อ [แร่ไฮกัมมันต์] หลอมรวมเข้ากับอาณาจักรจนกลายเป็นสายแร่บนดินที่ทอดตัวออกไปนอกหมู่บ้านอย่างสมบูรณ์ เขาก็พบว่าประโยชน์ของแร่ชนิดนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ที่เอลเซนบรรยายไว้เท่านั้น

ในทางกลับกัน ประโยชน์ที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง ดูเหมือนเอลเซนจะไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย

นั่นก็คือ [แร่ไฮกัมมันต์] สามารถส่งผลกระทบซึ่งกันและกันกับเชื้อไฟ และสามารถ [เติมพลัง] ให้แก่เชื้อไฟได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือฟืนอีกรูปแบบหนึ่ง และเป็นฟืนที่ล้ำค่ากว่าไม้เกล็ดเงินสีครามมหาศาลนัก

“เสียดายที่ปริมาณมันยังน้อยไปหน่อย”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับ [แร่ไฮกัมมันต์] จากเอลเซนเพิ่มเติม

ทว่าน่าเสียดายที่สายแร่นั้นอยู่ไกลเกินไป การขุดค้นทำได้ยากลำบากยิ่ง และระแวกนั้นยังเต็มไปด้วยสิ่งวิปริตที่รวมตัวกันหนาแน่น

ดังนั้น ลู่เสวียนเหอจึงตัดสินใจพักเรื่องแร่กัมมันต์นี้ไว้ก่อน และเริ่มดำเนินการตามคำแนะนำของ ‘นักเล่านิทาน’ มอร์ โดยให้เหล่าทาสออกไปบุกเบิกไร่นาใหม่นอกหมู่บ้าน สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ และเสาะหาสายแร่รวมถึงฟืนดวงใหม่

ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรชนิดไหน อาณาจักรล้วนขาดแคลนทั้งสิ้น

ฉะนั้น สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องทำ ทว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ขบคิดถึงมันอย่างครบถ้วน

บัดนี้เมื่อได้รับการย้ำเตือนจากมอร์ การพัฒนาอาณาจักรที่เคยชะงักงันไปบ้างก็เริ่มขับเคลื่อนอีกครั้ง ประดุจเครื่องจักรที่เดินเครื่องอย่างช้าๆ ในที่สุดก็เริ่มต้นทำงาน

เหล่าทาส ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือครึ่งอสูร ต่างไม่มีท่าทีขัดขืนที่จะต้องออกจากหมู่บ้าน ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นออกไป สัญชาตญาณการเฝ้าระวังทั่วทั้งร่างก็พุ่งสูงขึ้นทันที ไม่มีความผ่อนคลายเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

ส่วน ‘นักเล่านิทาน’ มอร์ ยังได้นำเอาเถ้าฟืนจำนวนมากติดตัวออกไปด้วย และโรยมันลงตามข้างทางตลอดระยะที่เดินผ่าน

ซี่... ซี่...

ยิ่งห่างออกไปข้างนอกมากเท่าไหร่ เถ้าฟืนที่โรยลงไปก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น และเริ่มได้ยินเสียงคล้ายกระแสไฟฟ้าหรือเสียงเล็บที่ขูดขีดไปบนพื้นดังขึ้น

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้ มอร์จะหยุดชะงักและทำเครื่องหมายทิ้งไว้ตรงจุดนั้น

ด้วยเหตุนี้ ชายชราจึงใช้ประสบการณ์ในอดีตแบ่งขอบเขตพื้นที่ปลอดภัยรอบหมู่บ้านออกมาได้เกือบทั้งหมด

จากนั้นเขาจึงทูลรายงานต่อเจ้าอาณาจักรด้วยความเสียดายว่า

“ท่านเจ้าอาณาจักร บริเวณใกล้เคียงไม่มีแร่ธาตุเลยครับ โดยเฉพาะแร่ผลึก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฟืนเลย เกรงว่าพวกเราต้องมุ่งหน้าไปไกลกว่านี้ เพียงแต่ว่าหากทำเช่นนั้น จะต้องเสียแรงงานมากเกินไป ทว่าพวกเรากลับขาดแคลนแรงงานนัก ข้าน้อยจึงอยากถามท่านเจ้าอาณาจักรว่า ท่านพอจะจุดเปลวไฟจากเชื้อไฟทิ้งไว้เป็นระยะตามรายทางได้หรือไม่ครับ”

“หากทำเช่นนั้น จะสามารถลดการสูญเสียแรงงานให้เหลือน้อยที่สุดได้ครับ”

แม้จะเสนอความเห็นออกไป แต่มอร์ก็ไม่ได้คาดหวังว่าความเห็นนี้จะได้รับการอนุมัติ

ในโลกภายใต้รหัสศูนย์ การแลกทรัพยากรด้วยการสูญเสียแรงงานคือสิ่งที่ถูกต้องและเป็นเรื่องปกติที่สุด

หากไม่ใช่เพราะหมู่บ้านในตอนนี้มีแรงงานน้อยเกินไป เขาก็คงไม่นึกถึงวิธีต่อเชื้อไฟเช่นนี้

ลู่เสวียนเหอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าและตอบตกลง

เรียกได้ว่าคนหนึ่งกล้าเสนอ อีกคนก็กล้าสนอง

‘นักเล่านิทาน’ ระดับ [เมือง] ความจริงแล้วไม่ได้รู้ซึ้งอย่างแน่ชัดว่าเชื้อไฟมีความหมายลึกซึ้งเพียงใด

ส่วนลู่เสวียนเหอนั้นยิ่งเรียบง่ายกว่า เขาไม่พบว่าคำแนะนำนี้มีปัญหาตรงไหนเลยแม้แต่น้อย

ทว่าในความเป็นจริง ต่อให้การต่อเชื้อไฟเพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัยเทียมเช่นนี้จะไม่ทำลายเชื้อไฟ หรือสิ้นเปลืองทรัพยากรเพียงเล็กน้อย ก็ไม่มีเจ้าอาณาจักรคนไหนยอมทำตามแน่นอน

เพราะเชื้อไฟนั้น ล้ำค่ายิ่งกว่าชีวิตของเหล่าราษฎรชั้นต่ำเหล่านี้มหาศาลนัก

ลู่เสวียนเหอขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มต่อไฟออกจากเตาหลอม

ฟืนแต่ละชิ้นคือเปลวไฟหนึ่งกลุ่ม

ทว่าไฟชนิดนี้ไม่สามารถคงอยู่ได้นานนัก

แต่เนื่องจากเจ้าอาณาจักรผู้นี้มีแร่เชื้อเพลิงชนิดใหม่แล้ว เขาจึงไม่เสียดายฟืนอย่างไม้เกล็ดเงินสีครามเลยแม้แต่น้อย

ในเวลาเพียงไม่นาน จากเขตปลอดภัยของหมู่บ้านทะเลลึกมุ่งออกไปด้านนอก เส้นทางปลอดภัยเทียมที่มอดไหม้ด้วยเปลวไฟสีครามก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาแล้ว

และทอดยาวมุ่งหน้าสู่เทือกเขาและป่าดงดิบที่อยู่ห่างไกล

ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้อย่างราบรื่น