บทที่ 66 เตาหลอม

แม้จะกลับจากใต้ทะเลขึ้นสู่บนบกแล้ว ทว่าภาพความอนาถของเมืองอันอวี่ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของลู่เสวียนเหอไม่เสื่อมคลาย

จากนั้นเขาก็หันมามองดูเชื้อไฟชำรุดในมือ

[เชื้อไฟชำรุด: เดิมทีมันเป็นเชื้อไฟของอาณาจักรระดับเมือง มีความสามารถในการคุ้มครอง ชำระล้าง และฟื้นฟู แม้จะถูกกัดกร่อนในระดับหนึ่งก็ยังฟื้นตัวได้ ทว่าเนื่องจากในวินาทีนั้นมันถูกโจมตีด้วยพลังที่รุนแรงเกินไป จึงสูญเสียพลังในการฟื้นฟูตัวเองไปโดยสิ้นเชิง หากสามารถป้อนฟืนให้เพียงพอก็จะกลับมาเป็นปกติ สามารถหลอมรวมเข้ากับอาณาเขตใดก็ได้ และจะก่อตัวเป็นสิ่งก่อสร้างเชื้อไฟเหนือธรรมดาอย่างรวดเร็ว โดยชื่อนั้นจะถูกตั้งโดยเจ้าของโฉนดที่ดิน ระดับ: เชื้อไฟเลเวล 7 (อยู่ในสภาวะอ่อนแอ)]

เมื่อเทียบกับเชื้อไฟในมือเขาตอนนี้ เชื้อไฟดวงนี้ขาดคำนำหน้าว่า [ทั่วไป] ไปหนึ่งคำ

แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าพลังที่ฉุดกระชากพวกเขามมาจากโลกมนุษย์นั้นได้มอบเชื้อไฟเริ่มต้นที่เป็นเพียงของธรรมดาในหมู่ของธรรมดา (หรือเข้าใจง่ายๆ ว่าเป็นเชื้อไฟขยะ) แต่พอได้เห็นข้อเปรียบเทียบที่ชัดเจนเช่นนี้ เขาก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี

เขามีลางสังหรณ์ว่า เชื้อไฟที่ครึ่งเอลฟ์มองเห็นบนบกนั้น ส่วนใหญ่น่าจะทรงพลังกว่าเชื้อไฟบนบกของเขาในตอนนี้เสียอีก

ลู่เสวียนเหอถอนหายใจ อย่างไรเสียเชื้อไฟในมือเขาก็มีน้อยเกินไป ปล่อยให้เชื้อไฟทั่วไปเลเวล 8 ในจวนเจ้าอาณาจักรมอดไหม้ต่อไปแบบนั้นละกัน

จากนั้นเขาก็หลอมรวมเชื้อไฟชำรุดนี้เข้าสู่โฉนดที่ดิน

ภายในอาณาเขตเริ่มมีสิ่งก่อสร้างใหม่ค่อยๆ เติบโตขึ้นมา

การใช้งานเชื้อไฟดวงนี้ง่ายกว่า เนตรนภาสุทธิอัคคี เป็นร้อยเท่า

อาณาจักรบนบกมี เตาหลอม เพิ่มขึ้นมาหนึ่งแห่ง

เปลวเพลิงในเตาหลอมเป็นสีแดง ทว่าที่ขอบสีแดงกลับมีสีเหลืองดินจางๆ เจือปนอยู่ เพียงแค่มองจากระดับการเผาไหม้ก็รู้ได้ทันทีว่าเชื้อไฟในเตาหลอมนี้อ่อนแอมากจริงๆ ถึงขั้นสู้เชื้อไฟทั่วไปที่เผาไหม้จนเกือบถึงขีดวิกฤตไม่ได้ด้วยซ้ำ

โชคดีที่เขาตุนฟืนไว้เยอะมาก

ในป่าดงดิบดั้งเดิมไม่มีอะไรมาก นอกจากต้นไม้

แถมก่อนหน้านี้เขายังถอนรากถอนโคนพวกพฤกษาภูตกลับมาตั้งเยอะ

ลู่เสวียนเหอป้อนฟืนเข้าสู่เตาหลอมกำมือแล้วกำมือเล่า เดิมทีสีหน้าของเขายังดูดีอยู่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป สีหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้น

เขามองไปยังกลุ่มพฤกษาภูตในอาณาเขตตามสัญชาตญาณ เดิมทีเขานึกว่าพฤกษาภูตพวกนี้มีเยอะพอแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะยังน้อยเกินไป!

ฟืนน่ะ ไม่มีคำว่ามากเกินไปหรอก

ดังนั้น เขาจึงย้ายพฤกษาภูตรุ่นแรกที่เคยวางไว้ตามจุดต่างๆ ในอาณาเขตให้มารวมอยู่กับพฤกษาภูตรุ่นหลังทั้งหมด

งานเฝ้ายามอาณาจักรแบบนั้นไม่ต้องใช้พฤกษาภูตที่สามารถดรอปวัสดุทำฟืนได้มาทำหรอก

เขาป้อนฟืนเข้าเตาหลอมต่อไปเรื่อยๆ จนมือเริ่มสั่น เขาไม่กล้าหันไปมองเลยว่าในคลังชั่วคราวเหลือวัสดุอยู่เท่าไหร่ และตัวเองป้อนวัสดุเข้าไปแล้วมากน้อยแค่ไหน

“เฮ้อ...”

ลู่เสวียนเหอปาดเหงื่อทิพย์ที่ไม่มีอยู่จริงพลางจ้องมองสิ่งก่อสร้างเตาหลอมแห่งใหม่ที่ฟื้นฟูสภาพจนสมบูรณ์ในที่สุด ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวออกมา

“ค่อยยังชั่ว”

เขามองดูเปลวไฟสีเหลืองดินที่ลุกโชนขึ้นมา เมื่อตรวจสอบข้อมูลของสิ่งก่อสร้างนี้แล้วเขาก็โล่งอกได้เสียที

[เชื้อไฟอันอวี่ (ตั้งชื่อเอง) (เจ้าของเดิมเรียกว่าเชื้อไฟดารา): เชื้อไฟเลเวล 7 ที่เพียงพอจะคุ้มครองเมือง มีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองในระดับหนึ่ง ก่อตัวเป็นสิ่งก่อสร้างเหนือธรรมดา—เตาหลอม ภายในเขตอาณาจักรทะเลลึก ภายในรัศมีการคุ้มครองของเชื้อไฟ จะมีคุณสมบัติต้านทานสิ่งวิปริตเลเวลต่ำกว่า 7 และสัตว์ประหลาดในยามราตรี อีกทั้งยังมีความสามารถในการชำระล้าง ฟื้นฟู และคุ้มครอง ยิ่งป้อนฟืน (ฟืนพิเศษ) มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสจะมอดไหม้จนทรงพลังขึ้นและได้รับพลังที่พิเศษยิ่งขึ้น ทว่าวัสดุที่เสียไปกับพลังเชื้อไฟที่ได้รับอาจไม่เป็นสัดส่วนกัน โปรดพิจารณาอย่างรอบคอบ]

“อาณาจักรบนบกมีการคุ้มครองจากเชื้อไฟสองดวง ต่อให้จะอยู่ใกล้สายหมอก คืนนี้ก็น่าจะยันไว้ได้ละนะ”

ลู่เสวียนเหอเดินเข้าไปในจวนเจ้าอาณาจักรเพื่อตรวจดูสภาวะการเผาไหม้ของเชื้อไฟในเตาผิง ดูเหมือนว่ามันจะไม่เผาไหม้ลดลงอย่างช้าๆ แม้จะเป็นเวลากลางวันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่มันหยุดการสิ้นเปลืองลง และเมื่อเวลาผ่านไปหากป้อนฟืนเพิ่ม ก็น่าจะค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมาได้

ไม่มีอะไรจะพูดนอกจาก ขอบคุณทะเลลึก

เขาเดินออกมาจากจวนเจ้าอาณาจักร ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

ครึ่งเอลฟ์จากไปได้หนึ่งเช้าเต็มๆ แล้ว ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนเหมือนกัน

แต่ในฐานะคนท้องถิ่น ความเข้าใจในโลกภายใต้รหัสศูนย์ย่อมลึกซึ้งกว่าเขาแน่นอน จึงไม่ต้องกังวลจนเกินเหตุ

ลู่เสวียนเหอต้องการทดสอบรัศมีการคุ้มครองของเชื้อไฟเตาหลอม เขาจึงสั่งให้กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษเปิดออก แล้วเดินออกไปบนทุ่งราบ

อาชาเกราะเงินยังคงเดินตามอยู่ข้างกายเพื่อป้องกันเหตุร้าย

“จริงด้วย สิ่งก่อสร้างเตาหลอมแห่งใหม่นี้มีรัศมีการคุ้มครองที่กว้างขวางขึ้นมาก ขนาดเดินออกมาไกลขนาดนี้ก็ยังสัมผัสได้ถึงการคุ้มครองของเชื้อไฟอยู่”

ความจริงเขาเดินออกมาเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่เมื่อเทียบกับเขตปลอดภัยเดิมแล้ว มันก็นับว่าไกลพอตัว

ต้องรู้นะว่าครั้งก่อน แค่ระยะพันเมตรก็มีสิ่งวิปริตปรากฏตัวออกมากลางอากาศแล้ว

ลู่เสวียนเหอกระโดดขึ้นขี่อาชาเกราะเงินแล้วควบออกไปข้างนอกต่อ

จนกระทั่งวิ่งออกไปไกลกว่าหนึ่งพันเมตร ก็ยังไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจควบม้าออกไปต่อ

แต่ไม่นานก็ต้องหยุดชะงัก เขาหรี่ตามองเงาร่างที่อยู่ภายใต้แสงแดด

นั่นมัน...

เขารู้สึกกังวลว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตอื่น แต่เมื่อมองดูชัดๆ ก็พบว่าเป็นครึ่งเอลฟ์เอลเซนที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม

วินาทีนั้นรูม่านตาของเขาหดเล็กลง เขาใช้เวลาคิดเพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะรีบควบม้าออกไปรับทันที

หากเขาเดาไม่ผิด เขตปลอดภัยที่แท้จริงของโฉนดที่ดินระดับ [หมู่บ้าน] คือระยะหนึ่งพันเมตรรอบหมู่บ้าน

แต่ในตอนนี้ เชื้อไฟระดับ [เมือง] แม้จะไม่ได้มีรัศมีกว้างขวางเกินจริงเท่ากับที่โฉนดที่ดินคุ้มครองได้ แต่มันก็ยังห่างไกลจากขีดจำกัดการคุ้มครองของมันในตอนนี้

เขาควบม้าออกไปอีกสองพันเมตร

เป็นไปตามคาด

ทว่าในประสาทสัมผัสอันเลือนลางนั้นเขารับรู้ได้ว่า แม้ด้านนอกจะยังมีการคุ้มครองจากเชื้อไฟเตาหลอมหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มันไม่ปลอดภัยสำหรับเขาแล้ว

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะไปต่อ

โชคดีที่เอลเซนสังเกตเห็นการมาของเจ้าอาณาจักรแล้ว

เขามีความเร็วที่รวดเร็วมาก ทว่าเมื่อเทียบกับอาชาเกราะเงินซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษที่เน้นความเร็วโดยเฉพาะแล้ว ก็ยังคงมีความแตกต่างอยู่บ้าง

แทบจะในพริบตาที่เอลเซนปรากฏสู่สายตาของเจ้าอาณาจักร เจ้าอาณาจักรก็เห็นสิ่งวิปริตผมดำที่ไล่ตามหลังเขามาด้วยเช่นกัน

“ไป!”

แรงมหาศาลและแรงเฉื่อยส่งผลให้ครึ่งเอลฟ์เอลเซนกระโดดขึ้นมาอยู่บนหลังอาชาเกราะเงินได้สำเร็จ

เงาสีเงินวิ่งทะยานกลับสู่อาณาจักรอย่างรวดเร็ว

สิ่งวิปริตผมดำ ‘จ้องมอง’ มาที่อาณาจักรแห่งนี้ มันไม่มีความรู้สึก ทว่ามัน ‘สัมผัส’ ได้ถึงสายหมอก ดังนั้นมันจึงถอยกลับไป

“ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านช่วยชีวิตข้าไว้จริงๆ ครับ”

“ทว่าข้ามิได้ทำให้ท่านผิดหวัง แม้ข้าจะไม่ได้นำเชื้อไฟกลับมา แต่ข้านำสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่ามาให้ท่านครับ”

“เพราะมีสิ่งนี้ พลังทั้งหมดของข้าจึงต้องใช้ไปกับการสะกดมันไว้ มิเช่นนั้น ต่อให้เป็นสิ่งวิปริตที่เกือบจะถึงเลเวล 7 ตัวนี้ ก็มิอาจไล่ตามข้าได้ง่ายๆ หรอกครับ”

เมื่อเข้าสู่รัศมีหนึ่งพันเมตรรอบอาณาจักร ทั้งคู่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

อาชาเกราะเงินชะลอความเร็วลง

พวกเขาก้าวลงจากหลังม้า

หมู่บ้านทะเลลึกอยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ

พวกเขาเดินเข้าสู่หมู่บ้านทะเลลึก

ครึ่งเอลฟ์เอลเซนยื่นสิ่งที่อยู่ในอ้อมอกส่งให้แก่เจ้าอาณาจักร