บทที่ 65 เมืองอันอวี่

ภายใต้ทะเลลึก ความลึก ณ ที่แห่งนี้ดูจะไร้ความหมายไปเสียแล้ว

มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลที่จุติลงมาจากสายหมอกนี้มิอาจทราบได้ว่ามีต้นกำเนิดมาจากที่ใด สิ่งเดียวที่ยืนยันได้คือที่นี่อันตรายอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นท่ามกลางหมอกเทาเหนือผิวน้ำที่ยากจะหยั่งถึง หรือภายใต้ทะเลลึกก็ตาม

นี่คือดินแดนที่ปุถุชนมิอาจย่างกรายเข้ามาได้ แม้แต่เหล่ามนุษย์ที่ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งเหนือธรรมดาแล้วก็ตาม

ลู่เสวียนเหอสัมผัสได้ว่ามีเชื้อไฟสายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบกาย ราวกับว่าพรแห่งทะเลลึกได้แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นสิ่งที่มีตัวตนจริงโอบอุ้มร่างของเขาไว้

ในฐานะเจ้าอาณาจักร พิกัดของเชื้อไฟที่เขาสัมผัสได้นั้นเปรียบเสมือนดวงดาราในยามราตรีที่กะพริบแสงอยู่ไม่ขาดสาย

แม้ทะเลลึกจะมอบพรให้แก่เขาตลอดกาล ทว่าความแตกต่างของระดับชั้นที่ห่างชั้นกันเกินไปก็ยังทำให้เขายากจะจับทิศทางของเชื้อไฟได้แม่นยำ

เวลาล่วงเลยไปทีละนิด

ท่ามกลางแสงกะพริบเหล่านั้น เขาพยายามทุ่มเทสุดกำลังจนในที่สุดก็สามารถดักจับกลิ่นอายของเชื้อไฟที่พอจะคว้าไว้ได้

เจอแล้ว!

นั่นคือจุดที่ใกล้ที่สุด

ทว่าดูเหมือนนอกจากเชื้อไฟแล้ว ยังมีความรู้สึกไม่สบายบางอย่างที่ส่งผ่านออกมาทางสัมผัสวิญญาณของเขาด้วย

แต่เขาพยักหน้ามองดูท้องทะเลที่จมทุกสรรพสิ่งไว้ภายใต้มหาสมุทรอันมืดมิด เขายังคงมุ่งหน้าไปยังจุดที่เชื้อไฟดวงนั้นสถิตอยู่ โดยมีปลาหมึกน้ำเงินร่วมเดินทางเคียงข้าง

ระยะห่างของเชื้อไฟนั้นไม่ได้ไกลจนเกินไปนัก

โดยเฉพาะเมื่อได้รับความช่วยเหลืออย่างเต็มกำลังจากเผ่าทะเลลึก เขาจึงใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงสถานที่ที่ปรารถนา

ทุกอย่างราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ มันเป็นขั้วตรงข้ามที่แตกต่างจากบนบกโดยสิ้นเชิง

ซากเชื้อไฟที่หลงเหลืออยู่ตรงนั้นกำลังสั่นไหวท่ามกลางทะเลลึก

และเห็นได้ชัดว่าเชื้อไฟดวงนี้ไม่มีพลังเพียงพอจะมอดไหม้อยู่ใต้น้ำได้ มันเทียบไม่ได้เลยกับ เนตรนภาสุทธิอัคคี ที่แสนพิเศษดวงนั้น

ลู่เสวียนเหอหยิบโฉนดที่ดินออกมา แล้วเก็บกู้เชื้อไฟที่ชำรุดนี้เข้าสู่โฉนดที่ดิน

ในโลกภายใต้รหัสศูนย์ เชื้อไฟกว่าเก้าส่วนจำเป็นต้องใช้โฉนดที่ดินในการกักเก็บ ยิ่งเป็นเชื้อไฟที่พิเศษและทรงพลังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น

หลังจากได้รับเชื้อไฟที่ต้องการจากใต้ทะเลอันเงียบสงบแล้ว เขากลับยังไม่จากไปในทันที ทว่าเขากำลังจ้องมอง... เมืองเล็กๆ ที่ถูกท้องทะเลปกคลุมแห่งนี้

“นี่คือเมืองที่มอร์เคยพูดถึง”

มอร์คือ ‘นักเล่านิทาน’ ผมขาวที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้จากกลุ่มผู้อพยพ

ทว่าเมืองที่ถูกมหาสมุทรจมดิ่งแห่งนี้กลับมอบไอเย็นที่ชวนให้ขนลุกซู่แก่เขา

“เมืองนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

เบื้องหน้าของเขาคือเมืองที่มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ อาคารส่วนใหญ่ยังคงตั้งตระหง่านไม่เสียหาย แม้แต่ป้ายหินที่สลักชื่อเมืองไว้ก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน เมืองอันอวี่

บนป้ายหินมีกลิ่นอายของเชื้อไฟหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย แต่มันถูกลบเลือนไปจนแทบจะสัมผัสไม่ได้แล้ว

เกรงว่าจะมีเพียงเจ้าอาณาจักรเท่านั้นที่สังเกตเห็น

แน่นอนว่านั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

เพราะภายในเมืองอันอวี่แห่งนี้ เต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนเบียดเสียดกันหนาตา

บางคนเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากประตูบ้าน บางคนกำลังก้มลงเก็บข้าวของ และบางคนกำลังรีบเร่งฝ่าฝูงชนโดยที่ปากเผยอออกเล็กน้อยราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

คนเหล่านี้ดูเหมือนจะกำลังทำกิจกรรมในมืออยู่เมื่อวินาทีก่อนหน้า ทว่าในวินาทีต่อมาชีวิตก็ดับวูบลงและหยุดนิ่งคงค้างอยู่ในท่าทางนั้น

เขาสามารถมองเห็นสีหน้าของผู้คนในเมืองได้อย่างเลือนลาง ส่วนใหญ่แสดงออกถึงความมึนงงและกังวล ส่วนน้อยดูห่วงหาอาทร และยังมีอีกไม่กี่คนที่แสดงถึงความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด

ภายใต้ทะเลลึก เมืองอันอวี่ที่เงียบสงัดแห่งนี้ดูเหมือนจะซุกซ่อนความสยองขวัญที่ยากจะบรรยายเอาไว้

เดิมทีลู่เสวียนเหอเพียงแค่ลอบสังเกตเมืองแห่งนี้ ทว่าเขากลับต้องก้มหน้าลงกะทันหัน เพราะเขาสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของชีวิต ขนบนแขนของเขาตั้งชันและเริ่มขนลุกไปทั้งตัว

นี่คือความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูทางธรรมชาติ

เชื้อไฟที่กำลังมอดไหม้อยู่อ่อนๆ ลูบไล้ผ่านร่างกายของเขาอย่างนุ่มนวล ขจัดเงามืดที่ปกคลุมอยู่ในจิตใจของเขาออกไป

เสียงของออกตาปุสดังมาจากใกล้ๆ น้ำเสียงของมันแฝงไปด้วยความเสียดายอย่างเต็มเปี่ยม

“ท่านเจ้าอาณาจักร นี่คือเมืองที่ประสบเข้ากับสิ่งวิปริตครับ ช่างน่าเสียดาย ดูเหมือนเจ้าของโฉนดที่ดินแห่งนี้จะไม่ใช่คนธรรมดาในหมู่มนุษย์ แต่น่าเสียดายที่ต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ มิเช่นนั้น พวกเราอาจจะได้เห็นเมืองที่รุ่งโรจน์กำเนิดขึ้นในดินแดนแถบนี้ไปแล้ว”

ลู่เสวียนเหอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามสงบจิตใจอย่างช้าๆ

“นายรู้ไหมว่าเมืองนี้โดนสิ่งวิปริตชนิดไหนเล่นงาน?”

ปลาหมึกน้ำเงินส่ายหัว

“ท่านอาจต้องลองถามมนุษย์บนบกดูครับ สำหรับเรื่องสิ่งวิปริต พวกเขามีความรู้มากกว่าพวกเรา”

“ในฐานะเผ่าทะเลลึก พวกเราได้รับการคุ้มครองจากเชื้อไฟเสมอมา และสิ่งวิปริตจากสายหมอกเหล่านี้ก็ไม่กล้ากัดกร่อนทะเลลึก เพราะในทะเลลึกมีตัวตนที่แข็งแกร่งอยู่มากเกินไป”

“ในทะเลลึก ต่อให้เป็นความตายก็จะสลายไปครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

คำพูดที่กังวานและจริงใจของปลาหมึกน้ำเงินช่วยให้สภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของลู่เสวียนเหอได้รับการเยียวยาขึ้นมาบ้าง

เมืองทั้งเมืองที่ดับสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ ทำให้เขาหวาดเกรงต่อสิ่งวิปริตถึงขีดสุดจริงๆ

“ฉันรู้สึกแปลกใจ เชื้อไฟดวงนี้ยังมอดไหม้อยู่ แล้วทำไมเมืองนี้ถึงถูกทำลายลงง่ายๆ แบบนี้ โดยที่ไม่มีโอกาสขัดขืนเลย?”

ในขณะที่เขาถามออกไป ในใจก็เริ่มมีการคาดเดาอยู่บ้างแล้ว แต่เขายังคงอยากฟังคำตอบจากมุมมองอื่น

ออกตาปุสโบกหนวดปลาหมึกอันยาวเหยียดภายใต้น้ำ จ้องมองไปยังเมืองที่อยู่ไม่ไกลแล้วกล่าวว่า

“เพราะในวินาทีนั้น เมืองบนบกแห่งนี้ได้รับพลังที่มันมิอาจจะแบกรับได้ เชื้อไฟที่พวกเขามีอยู่นั้นไร้ซึ่งกำลังจะขัดขืนต่อหน้าพลังระดับนี้ และแม้สิ่งวิปริตชนิดนี้จะสามารถทำลายล้างทุกชีวิตได้ในพริบตา แต่มันก็ยังมิอาจแตะต้องเชื้อไฟได้ครับ”

มันอธิบายราวกับว่าตนเองยืนอยู่ในช่วงเวลานั้น และพรรณนาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองอันอวี่ออกมาได้อย่างเห็นภาพชัดเจน

นี่เป็นสิ่งที่ลู่เสวียนเหอคาดการณ์ไว้เช่นกัน

เขาได้ยินคำพูดของปลาหมึกน้ำเงินแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

“โลกใบนี้อันตรายเสมอครับ ท่านเจ้าอาณาจักร ความตายคอยตามติดทุกคนเหมือนเงาตามตัว”

“แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ท่านมีความสามารถที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายใดๆ ก็ตามได้”

ลู่เสวียนเหอไม่รู้ว่านั่นหมายถึงพรแห่งทะเลลึกของเขาหรือสิ่งอื่นกันแน่

แต่สรุปคือ เขาไม่ได้มีความมั่นใจในตัวเองอย่างไร้สาเหตุเหมือนอย่างที่เจ้าปลาหมึกน้ำเงินนี่มีให้เขาหรอก

พูดตามตรง หลังจากเห็นสภาพอันน่าอเนจอนาถของเมืองอันอวี่ เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนใจกับการพัฒนาอาณาจักรของตนมากขึ้นไปอีก

ยังดีที่ตอนนี้เขาได้รับเชื้อไฟที่ชำรุดดวงนี้มาแล้ว

แม้จะชำรุด ทว่าแก่นแท้ของมันก็ยังดีกว่าเชื้อไฟทั่วไปเลเวล 8 ของเขามากนัก เมื่อกลับไปถึงอาณาจักร บางทีเขาอาจจะลองหาทางซ่อมแซมมันดู

เขาหันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรทะเลลึกพร้อมกับปลาหมึกน้ำเงิน

ในจุดที่พวกเขาไม่สามารถสังเกตเห็นได้ บนร่างกายของมนุษย์ทุกคนและทุกชีวิตในเมืองอันอวี่ กลับมีเปลวไฟมอดไหม้อยู่

เสียงเชื้อไฟที่ปะทุเผาไหม้ ดูเหมือนจะส่งเสียงพร่ำเพ้อพรรณนามากมายที่ไม่ใช่ของทะเลลึกออกมา

ทว่าเมื่อสิ่งวิปริตเหล่านี้ตกลงสู่ทะเลลึก มันก็ได้สูญเสียพลังในการกัดกร่อนและแปดเปื้อนมลพิษไปจนหมดสิ้น

...

ลู่เสวียนเหอปีนกลับขึ้นมาจากใต้ทะเลอีกครั้ง

พร้อมกับนำพาเชื้อไฟที่ชำรุดแต่ทรงพลังดวงหนึ่งกลับมาด้วย