บทที่ 64 พรสวรรค์ที่พัฒนาไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์

แม้จะร้อนรใจเพียงใด แต่ลู่เสวียนเหอก็พยายามบังคับตนเองให้สงบลง

เขาถึงขั้นฝืนตัวเองให้หลับตาทำสมาธิภายในจวนเจ้าอาณาจักรอยู่หลายนาที จนกระทั่งจิตใจสงบนิ่งลงอย่างสมบูรณ์จึงค่อยลุกขึ้น

ภารกิจภายในอาณาเขตถูกมอบหมายให้เอมิล่าและ ‘นักเล่านิทาน’ จัดการชั่วคราว ส่วนภูตบุปผาวันนี้ยังไม่ปรากฏตัวออกมา

ข้าวโพด มะเขือเทศ และแครอทที่ปลูกไว้ในไร่นามีการเจริญเติบโตที่น่าพึงใจ ทว่าในยามนี้สายตาของเขากลับจับจ้องไปทางทะเลลึก

บางทีคนอื่นในเวลานี้อาจต้องบุกป่าฝ่าดงเพื่อเสาะหาทรัพยากรบนบกให้มากขึ้น

แต่ยังดีที่เขาได้กลับบ้านแล้ว

ถ้าอย่างนั้น ก็ไปทะเลลึกกันเถอะ

เขาเชื่อว่าครึ่งเอลฟ์จะนำข่าวดีกลับมาให้

แต่เขาเองก็ไม่อาจนิ่งดูดาย บางทีทะเลลึกอาจมอบเซอร์ไพรส์ที่เพียงพอให้แก่เขาก็ได้

ดังนั้น ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านและเหล่าทาสที่เลิกประหลาดใจกันแล้ว ลู่เสวียนเหอจึงกระโดดลงทะเลอีกครั้ง

ครานี้ แม้แต่ ‘นักเล่านิทาน’ ก็ทำเพียงนิ่งเงียบ ทว่าหลังจากที่ลู่เสวียนเหอกระโดดหน้าผาลงไป เขากลับคุกเข่าลงหันหน้าไปทางทะเลลึกเพื่อโขกศีรษะคำนับให้แก่เจ้าอาณาจักร

เขามองดูเหล่าผู้อพยพที่เจ้าอาณาจักรช่วยชีวิตไว้ รวมถึงพวกครึ่งอสูรเหล่านั้น พลางเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด

“ในโลกอันวิปริตใบนี้ พวกเราได้พบกับเจ้าอาณาจักรที่แท้จริงแล้ว บางทีหลังจากนี้ไปคงไม่ต้องกังวลเรื่องการเร่ร่อนพัดถิ่น หรือต้องตายไปโดยไร้สาเหตุอีก”

หลังจากรำพึงรำพันเสร็จ เขามองดูแรงงานในอาณาเขตเหล่านี้แล้วรู้สึกเสียดาย เพราะอาณาเขตมีพื้นที่เพียงเท่านี้ ตอนนี้ยังมีงานให้ทำอยู่ แต่ผ่านไปอีกสองวันทุกคนคงไม่มีอะไรให้ทำแล้ว

ดังนั้น เมื่อเขามองออกไปที่ทุ่งราบด้านนอก แววตาพลันฉายความเคร่งเครียดออกมา เพราะที่นั่นต่างหากคือรูปแบบการใช้ชีวิตที่แท้จริงของโลกใบนี้

ไม่ใช่การถูกเลี้ยงดูไว้ในเขตปลอดภัยที่แท้จริง และยังได้รับแสงสว่างจากเชื้อไฟเช่นที่พวกเขากำลังเป็นอยู่

เทพเจ้าเบื้องบน โปรดทอดพระเนตรเถิด นี่คือความเมตตาอันล้นพ้นเพียงใด

เขาไม่เคยพบเจ้าอาณาจักรคนไหนที่ใจกว้างและเปี่ยมด้วยความเมตตาเท่านี้มาก่อน

ทันทีที่ลู่เสวียนเหอกระโดดลงสู่ทะเล ทุกส่วนในร่างกายราวกับกำลังขับขานบทเพลงแห่งความหฤหรรษ์

ไม่ต้องพูดถึงพละกำลังที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วภายในร่าง รวมถึงสิ่งวิปริตที่พยายามจะเข้าใกล้แต่กลับถูกคลื่นยักษ์ที่เขาตวัดมือสร้างขึ้นซัดกระเด็นออกไปไกล

ทะเลลึกต่างหาก คือบ้านของเขา

ปลาหมึกใต้มหาสมุทรสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของเจ้าอาณาจักร จึงรีบว่ายเข้ามาต้อนรับทันที

ความจริงปลาหมึกน้ำเงินรู้สึกประหลาดใจนัก เพราะตัวตนผู้ยิ่งใหญ่ที่ยังเยาว์วัยท่านนี้ดูจะชอบใช้ชีวิตบนบกเป็นพิเศษ ไฉนเพิ่งจากไปไม่ทันไรก็กลับมาอีกแล้ว?

แต่มันก็ไม่ได้ปริปากถามสิ่งใด ทำเพียงกล่าวต้อนรับการมาเยือนของตัวตนผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น

ยิ่งเข้าใกล้ทะเลลึกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเข้าใจถึงความหมายของพรแห่งทะเลลึกมากขึ้นเท่านั้น

ลู่เสวียนเหอที่ลงมาครานี้ต้องการหาทางแก้ไขปัญหาของอาณาจักรบนบก นั่นคือการตามหาเชื้อไฟที่ทรงพลังยิ่งขึ้น

ความจริงเขาสัมผัสได้ถึงเชื้อไฟหลายดวงที่วูบวาบอยู่ในทะเลลึก แต่เพราะยังขยาดต่อหมอกเทาและสิ่งวิปริต จึงไม่ได้ตั้งใจจะบุกเข้าไปตรงๆ เพียงแต่คิดว่าพอจะแบ่งเอา เนตรนภาสุทธิอัคคี บางส่วนขึ้นไปได้หรือไม่

ทว่าน่าเสียดายที่ต้นเชื้อไฟต้นนี้ดูจะเหมาะกับการปลูกไว้ที่นี่มากกว่า

ดังนั้น หลังจากพยายามลองดูแล้ว เขาก็ตัดใจจากความคิดนั้นไป

อาณาจักรบนบกละทิ้งไม่ได้ แต่อาณาจักรทะเลลึกก็ต้องพัฒนาเช่นกัน

ปลาหมึกน้ำเงินดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความกลัดกลุ้มของเจ้าอาณาจักร มันจึงขยับเข้ามาใกล้และเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านเจ้าอาณาจักร ทะเลลึกนั้นมีทุกสรรพสิ่ง ตัวตนที่มาจากทะเลลึกไม่เคยขาดแคลนความมั่งคั่งชนิดใด ไม่ว่าจะเป็นโฉนดที่ดินที่ชำรุด หรือเชื้อไฟ ไปจนถึงสิ่งอื่นที่มากกว่า ทะเลลึกล้วนมีครอบครองทั้งสิ้น”

“บางทีท่านอาจลองเดินออกไปสำรวจดู ยิ่งเข้าใกล้ทะเลลึกมากเท่าไหร่ สิ่งที่พิเศษและวิปริตเหล่านั้นก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้”

“หากท่านสัมผัสได้ว่าตัวตนท่ามกลางสายหมอกพยายามจะลบหลู่ท่าน ท่านก็อาจลองมุ่งหน้าลงไปสู่ทะเลลึกที่หยั่งรากลึกยิ่งขึ้น ที่นั่นมีตัวตนที่แข็งแกร่งซึ่งไม่มีใครสามารถต่อกรได้สถิตอยู่”

เสียงอันกังวานและสง่างามของปลาหมึกน้ำเงินดังขึ้น

“สิ่งที่สายหมอกสามารถกัดกร่อนได้คือท้องทะเล ทว่ากลับมิอาจกัดกร่อน [ทะเลลึก] ได้ นี่คือความ... ท่านเจ้าอาณาจักรผู้สูงศักดิ์”

หลังจากมันกลับสู่ทะเลลึก ความทรงจำที่สืบทอดมาตามสายเลือดก็เริ่มตื่นขึ้นมากขึ้น

ดังนั้น มันจึงพอจะรู้ว่าตัวตนท่านนี้กำลังทำสิ่งใดอยู่ มันคือวิถีแห่งการเลื่อนระดับที่แสนพิเศษ

โฉนดที่ดินนั้นมีพลังอำนาจที่เหลือเชื่อจริงๆ

ลู่เสวียนเหอได้ฟังคำของปลาหมึกน้ำเงินก็เกิดความอยากรู้อยากเห็น จึงเอ่ยถามว่า

“ในโลกภายใต้รหัสศูนย์ เชื้อไฟแทบจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วในทะเลลึกก็มีเชื้อไฟด้วยงั้นเหรอ?”

สิ่งที่เขาพูดไม่ได้หมายถึงเชื้อไฟอย่าง เนตรนภาสุทธิอัคคี ที่มีอยู่ก่อนแล้ว แต่มีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น

เมื่อได้ยินคำถามของเจ้าอาณาจักร ในดวงตาดวงโตของปลาหมึกน้ำเงินดูเหมือนจะมีประกายรอยยิ้มอันอ่อนโยนพาดผ่าน มันยื่นหนวดปลาหมึกออกมา และทันใดนั้นเปลวไฟกลุ่มหนึ่งก็ลุกโชนขึ้นบนหนวดของมัน

“หากท่านหมายถึงสิ่งนี้ละก็”

“นับตั้งแต่กลับสู่ทะเลลึก เชื้อไฟก็ได้ถูกจุดขึ้นบนร่างกายของข้าแล้วครับ”

?

???

เดี๋ยวนะ

นี่มันไม่ถูกสิ

ลู่เสวียนเหอมองดูเปลวไฟบนหนวดของออกตาปุส มันคือกลิ่นอายของเชื้อไฟที่คุ้นเคยอย่างยิ่งจริงๆ

แต่นี่มันไม่ถูกต้องเลยสักนิด!

เขาจ้องมองเชื้อไฟบนหนวดปลาหมึกด้วยอาการอึ้งและตกใจอย่างถึงที่สุด

“นี่มันคืออะไร?”

“นี่คือการคุ้มครองในฐานะที่ข้าเป็นเผ่าทะเลลึกครับ เชื้อไฟครามวิบัติ”

ปลาหมึกน้ำเงินดับเชื้อไฟที่พุ่งออกมาจากหนวดของมันลง

“หากท่านปรารถนาจะตามหาเชื้อไฟ โปรดอย่าลืมเลือนพรที่ทะเลลึกมอบให้แก่ท่านนะครับ”

มันถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นจึงยกหนวดปลาหมึกขึ้นทำความเคารพอย่างสง่างามถึงขีดสุด

ลู่เสวียนเหอพบว่าตนเองมัวแต่ไปแสวงหาของไกลตัวทั้งที่มีอยู่ใกล้ตัวแท้ๆ หรือบางทีเขาอาจจะหวาดกลัวสายหมอกจนเกินเหตุ?

แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์

เพราะสายหมอกที่เขาเห็นนั้นมันวิปริตมากจริงๆ

ในตอนนี้อาณาจักรทะเลลึกตั้งอยู่ที่ก้นทะเลลึก ซึ่งยังระบุไม่ได้แน่ชัดว่าลึกกี่เมตร แต่รอบๆ นั้นไม่มีกลิ่นอายของสิ่งวิปริตอยู่เลย

พื้นที่ส่วนใหญ่ทั้งมืดมิดและเงียบสงบ คนธรรมดามาที่นี่คงมีแต่ความหวาดกลัวไม่สิ้นสุด ทว่าในใจของลู่เสวียนเหอกลับมีเพียงความรู้สึกปลอดภัยที่แผ่ซ่านออกมาจากจิตวิญญาณ

ที่นี่ปลอดภัยมาก

ไม่ใช่หรือ?

ทะเลลึกคอยบอกเขาเสมอว่า เขาปลอดภัยเมื่ออยู่ที่นี่

ไม่ว่าจะอยู่บนผิวน้ำ หรือแม้แต่ภายในน้ำก็ตาม

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่เสวียนเหอเหมือนจะบรรลุถึงบางสิ่ง เขาจึงเดินออกไปนอกเขตอาณาจักรทะเลลึก

เมื่อก้าวพ้นอาณาเขตมาได้สามสี่เมตร เขาก็ยื่นมือออกมา จ้องมองเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอยู่บนมือของตนเอง

“นี่มันคืออะไรกัน?”

นี่ไม่ใช่ เนตรนภาสุทธิอัคคี และเขาก็ไม่ได้พิเศษเหมือนวาฬเพชฌฆาตที่แค่ไปว่ายวนรอบ เนตรนภาสุทธิอัคคี ก็ทำให้ร่างกายมีกลิ่นอายเชื้อไฟลุกโชนขึ้นมาได้

ปลาหมึกน้ำเงินว่ายตามลู่เสวียนเหอออกมาเช่นกัน

ตามร่างกายของมันก็ปรากฏกลิ่นอายของเชื้อไฟขึ้นมาด้วยเช่นกัน

“นี่คือสิ่งที่ทะเลลึกมอบให้แด่...”

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของปลาหมึกน้ำเงินก็ดูแปลกไปเล็กน้อย

“ใช่ครับ นี่คือการคุ้มครองแด่ท่านผู้ซึ่งยังคง... อ่อนแอ”

“ถ้าข้าสัมผัสไม่ผิดละก็นะครับ”

เอาเถอะ

ลู่เสวียนเหอพบว่าตนเองพัฒนาพรสวรรค์ที่มีอยู่ไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์จริงๆ

อย่างเช่นเชื้อไฟไร้นามบนร่างกายนี้ หากปลาหมึกน้ำเงินไม่เตือนเขาตรงๆ บางทีอาจต้องผ่านไปอีกพักใหญ่กว่าเขาจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

“แต่ท่านเจ้าอาณาจักรครับ ร่างกายมนุษย์ของท่านนั้นช่างอ่อนแอนัก ในทะเลลึกท่านอาจได้รับการคุ้มครองที่เพียงพอ แต่โปรดระวัง หากเข้าใกล้ผิวน้ำมากเกินไป บางสิ่งบางอย่างอาจสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อร่างกายมนุษย์อันเปราะบางของท่านในตอนนี้ได้”

เยี่ยมเลย

ลู่เสวียนเหอเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ดังนั้นเขาจึงหลับตาลงและเริ่มสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง

ภายใต้พรสวรรค์การตามหาเชื้อไฟที่ติดตัวเจ้าอาณาจักรมา เขาเริ่มค้นหาเชื้อไฟที่อยู่ภายใต้ทะเลลึก

ส่วนเชื้อไฟที่อยู่ใกล้ผิวน้ำหรืออยู่บนทะเล เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นทั้งหมด

และในขณะที่หลับตาค้นหาอยู่นั้น เขาก็หาเจอมันจริงๆ ด้วย

ทว่าสิ่งที่เห็นได้ชัดคือ ในทะเลลึกมีตัวตนที่แข็งแกร่งอยู่มากมาย และมีเชื้อไฟที่ทรงพลังอยู่มหาศาลเช่นกัน

เชื้อไฟเหล่านี้ในประสาทสัมผัสของเขานั้นผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตลอดเวลา

แต่หลังจากพยายามดักจับอยู่นาน ในที่สุดเขาก็คว้ากลิ่นอายของมันไว้ได้สายหนึ่ง

เจอแล้ว!