บทที่ 63 ยินดีรับใช้ครับ

ดวงตะวันบนฟากฟ้าเพิ่งจะสาดแสงขึ้นมา ขจัดปัดเป่าความมืดหม่นจากยามค่ำคืนไปได้ไม่น้อย

ทว่าต่อให้เป็นปุถุชนธรรมดาก็สัมผัสได้ว่า ดวงอาทิตย์ไม่ได้แผดเผารุนแรงเหมือนก่อน แม้แต่แสงแดดก็ดูอ่อนกำลังลงไปมาก

หมู่บ้านทะเลลึกบนบกนั้นความจริงไม่ได้ประสบกับความสูญเสียอะไรมากมายนัก เพียงแต่หลังจากที่ เนตรนภาสุทธิอัคคี หายไป ความรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยมที่เคยได้รับก็พลอยลดน้อยถอยลงไปด้วย

ลู่เสวียนเหอเดินเข้าไปในจวนเจ้าอาณาจักรเป็นอันดับแรก เขาตรงไปยังเชื้อไฟทั่วไปเลเวล 8 ที่เพิ่งฟื้นฟูสภาพจนสมบูรณ์ก่อนหน้านี้ หลังจากตรวจดูอย่างละเอียด สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง

“เพียงแค่คืนเดียว เชื้อไฟสำรองของฉันกลับถูกกัดกินไปถึงขนาดนี้เชียวเหรอ”

[เชื้อไฟเลเวล 8: รูปแบบกลายพันธุ์ของเชื้อไฟทั่วไป ไม่มีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเอง สิ่งวิปริตหรือสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังสามารถสร้างความเสียหายต่อมันได้ ปัจจุบันระดับการเผาไหม้อยู่ที่ 62% ค่าวิกฤตอยู่ที่ 50%]

หลังจากได้รับ เนตรนภาสุทธิอัคคี มา เชื้อไฟทั่วไปเลเวล 8 นี้ก็ได้ฟื้นฟูตัวเองอย่างช้าๆ จากการเติมฟืนเรื่อยๆ จนกลับมาเต็ม 100% ตั้งนานแล้ว ทว่าเพียงแค่ผ่านพ้นไปหนึ่งคืน มันกลับลดฮวบลงจนเกือบจะถึงค่าวิกฤต

สีหน้าของเขาดูไม่จืด เขาเดินออกมาจากจวนเจ้าอาณาจักร มองออกไปนอกหน้าผาชันที่เบื้องล่างมีทะเลลึกม้วนตลบอย่างบ้าคลั่ง และหมอกเทาที่ปกคลุมอยู่เหนือผืนน้ำ ในใจพลันเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงอย่างรุนแรง

“ไม่ได้การละ ฉันต้องหาเชื้อไฟดวงใหม่ให้ได้ภายในวันนี้ อย่างน้อยต้องให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปให้ได้ก่อน”

อาณาจักรบนบกของเขาจะยอมให้หายสาบสูญไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

แม้โรงงานจะสามารถสร้างเชื้อไฟได้ แต่นั่นก็เป็นเพียงเชื้อไฟเลเวลต่ำสุดและธรรมดาที่สุดเท่านั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่เสวียนเหอจึงรีบเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อหาประกาศแลกเปลี่ยนเชื้อไฟ แต่เพื่อเร่งรัดให้ปรมาจารย์ด้านสิ่งก่อสร้างที่เขาเคยติดต่อไว้ส่งมอบสิ่งก่อสร้างที่สร้างเสร็จแล้วมาให้

ครั้งก่อนเขาได้สั่งทำสิ่งก่อสร้างไปทั้งหมดห้าอย่างจากผู้สร้างสี่คนในตลาดแลกเปลี่ยนผู้เอาชีวิตรอด

และในตอนนี้ สิ่งก่อสร้างเหนือธรรมดาสามอย่างในนั้นสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว

สิ่งก่อสร้างเหนือธรรมดาทั้งสามประกอบด้วย โรงตีเหล็กที่สามารถตีสร้างไอเทมเหนือธรรมดาได้, คอกสัตว์ที่สามารถฝึกฝนสัตว์ร้ายเหนือธรรมดาได้ และหอคอยป้องกันอาณาเขต

ทว่าด้วยทรัพยากรที่มีอยู่ตอนนี้ เขาสามารถสร้างหอคอยป้องกันได้เพียงสองแห่งเท่านั้น และแห่งที่สองยังสร้างไม่เสร็จ

ส่วนสิ่งก่อสร้างเหนือธรรมดาอย่างที่ห้ามีความพิเศษอย่างยิ่ง มันคือพิมพ์เขียวกึ่งสิ่งก่อสร้างสำหรับวางไว้ใน สำนักงานทะเลลึก เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานให้รวดเร็วยิ่งขึ้น

พิมพ์เขียวของสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ล้วนซื้อมาจากพ่อค้าพเนจร แต่ด้วยประสบการณ์การก่อสร้างของเขาในตอนนี้ยังไม่เพียงพอจะสร้างเองได้ จึงต้องยกให้คนอื่นจัดการเพื่อป้องกันความสิ้นเปลืองวัสดุ

เขาจัดวางสิ่งก่อสร้างทั้งสามที่ได้รับมาลงในอาณาจักร โดยวางหอคอยป้องกันไว้ที่ริมขอบของ ‘ประตูใหญ่’

ต้องขอบคุณครึ่งเอลฟ์ที่หลอกล่อพฤกษาภูตจำนวนมากมาไว้ที่นี่ ลู่เสวียนเหอรู้สึกพอใจมากเมื่อเห็นพฤกษาภูตเหล่านั้นดูเชื่องและถูกทำให้อยู่ในโอวาทของอาณาจักรได้ภายในคืนเดียว เขาจึงเคลื่อนย้ายพวกมันไปไว้ในพื้นที่ที่ปลอดภัยกว่า เพราะพฤกษาภูตเหล่านี้เปรียบเสมือนแหล่งผลิตวัสดุเลเวล 9 ที่ไม่มีวันหมดสิ้น!

เมื่อวางสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ลง โฉนดที่ดินก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นอย่างช้าๆ

แม้เชื้อไฟจะดูอ่อนแอลง แต่กลิ่นอายของอาณาจักรกลับดูทรงพลังขึ้นไม่น้อย

ลู่เสวียนเหอมองดูอาณาจักรเช่นนี้แล้วจึงเริ่มรู้สึกถึงความปลอดภัยขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

แต่มันยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ

เขามองออกไปไกลจากอาณาเขต พบว่าพื้นที่ที่เขาอยู่นั้นเปรียบเสมือนหน้าผาติดทะเล ยิ่งมองลึกเข้าไปข้างในก็ยิ่งกว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

มีทั้งที่ราบกว้างสุดลูกหูลูกตา เทือกเขาที่สลับซับซ้อน และป่าดงดิบที่ดูมืดลึกแม้จะอยู่ภายใต้แสงแดด

แม้จะยังไม่ได้เข้าไปใกล้ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากที่ไกลๆ

ป่าคำอธิษฐานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้วจริงๆ มันไม่ใช่ภาพที่เขาเคยคุ้นเคยอีกต่อไป

เมื่อเทียบกับป่าคำอธิษฐานที่เคยมีเพียงสัตว์ประหลาดระดับเริ่มต้น ผืนดินหลังจากความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้เพิ่งจะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของโลกภายใต้รหัสศูนย์ออกมา

แต่บางทีอาจเป็นเพราะอาณาจักรของเขาตั้งอยู่ใกล้ทะเลลึกเกินไป ในตอนนี้จึงยังไม่พบศัตรูที่บุกเข้ามาโจมตี

ลู่เสวียนเหอเดินออกจากอาณาเขต เขาเห็น คอกราตรี ที่เคยเปิดได้จากหีบสมบัติ หลายคืนก่อนหน้ามันไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่หลังจากผ่านพ้นเมื่อคืนมา ในคอกราตรีแห่งนี้กลับมีสิ่งใหม่ปรากฏขึ้นมาหนึ่งอย่าง

“เฮ้อ...”

เขาขมวดคิ้วพลางตรวจสอบดู พบว่ายังต้องใช้เวลาฝึกฝนอีกสักพัก จึงยังไม่รีบร้อนปล่อยมันออกมา

ฮี้...

อาชาเกราะเงินหกขาที่รูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาเคียงข้าง พลางคลอเคลียเจ้านายของมัน

เจ้านายจ้องมองไปที่ขอบฟ้าไกล ก่อนจะขึ้นขี่ม้า มุ่งหน้าไปยังทุ่งราบเบื้องหน้า

ลู่เสวียนเหอกำลังสัมผัสถึงเชื้อไฟ

ทว่ากลิ่นอายที่เขาสัมผัสได้ในครั้งนี้กลับทำให้เขาต้องประหลาดใจอย่างยิ่ง

เพราะเขาพบว่า เบื้องหน้าของเขามีเชื้อไฟจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏอยู่

ทว่าเบื้องหลังกลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงกลิ่นอายเชื้อไฟที่ริบหรี่แวบผ่านไปเป็นระยะเท่านั้น

ดังนั้น เขาจึงมุ่งหน้าไปยังทุ่งราบที่เพิ่งกำเนิดใหม่ เขาอยากรู้ว่าจำนวนเชื้อไฟมหาศาลที่เขาสัมผัสได้นั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่

ทว่าหลังจากควบอาชาเกราะเงินออกไปได้ไม่ถึงกิโลเมตร เขาก็หยุดชะงักทันที

อันตราย! ความรู้สึกถึงอันตรายอันรุนแรงสายหนึ่งล็อคเป้ามาที่เขา

ฮี้...

เงาสีเงินถอยร่นกลับมาประดุจสายฟ้าแลบ

เงาเทาวิมลที่มีหกแขนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ลู่เสวียนเหอรู้สึกได้ว่าร่างกายของตนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีเสียงพร่ำเพ้อพรรณนานับไม่ถ้วนพยายามจะพุ่งเข้าทำลายสมองของเขา

ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือ ในขณะที่อาชาเกราะเงินพยายามวิ่งหนีสุดชีวิต บนกีบเท้าของมันกลับมีจุดด่างดำขึ้นมาเป็นหย่อมๆ ทำให้ความเร็วของมันลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ออกไปไกลนัก และเขาก็ไหวตัวได้ทันท่วงที จึงสามารถกลับเข้าสู่อาณาเขตได้อย่างราบรื่น

หลังจากลงจากหลังม้า ลู่เสวียนเหอก้มลงมองจุดเชื้อราสีดำบนกีบเท้ามาด้วยสายตาเคร่งเครียด อาชาเกราะเงินเองก็ดูกระวนกระวายและเจ็บปวดอย่างยิ่ง แม้จะดีขึ้นมากเมื่อเข้ามาในอาณาเขตแล้ว แต่มันก็ยังคงคลุ้มคลั่งอย่างที่ไม่อาจขัดขืนได้

ยังดีที่เขาใช้น้ำหมิงยวนที่เตรียมไว้ราดลงบนกีบเท้าและแบ่งให้มันดื่มไปบ้าง อาการของมันจึงดูดีขึ้นมาก

ครึ่งเอลฟ์เห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

เอลเซนเดินเข้ามาด้วยความตระหนก หลังจากตรวจดูอย่างละเอียดแล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ท่านเจ้าอาณาจักร ต่อไปหากท่านต้องการจะออกไปข้างนอก ท่านจำเป็นต้องพกเชื้อไฟติดตัวไปด้วยครับ”

“ครั้งนี้เป็นเพราะท่านมีพลังของเจ้าอาณาจักรอยู่ในตัว มลพิษวิปริตเหล่านั้นจึงยังไม่อาจกัดกร่อนท่านได้ในทันที แต่หากออกไปไกลกว่านี้ ก็อาจจะไม่แน่แล้วครับ”

“หลังจากสายหมอกมาเยือน จำนวนสิ่งวิปริตจะยิ่งทวีมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ใกล้กับสายหมอก”

ลู่เสวียนเหอขมวดคิ้ว

เขารู้ดีว่าเชื้อไฟสำคัญมาก แต่มักจะมีเรื่องให้เขารู้เสมอว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าที่เขาเคยคิดไว้เสียอีก

เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงาน แล้วใช้เทคนิคการสร้างด้วยวัสดุเหนือธรรมดา สร้างเชื้อไฟเลเวล 9 ธรรมดาขึ้นมาหลายดวง โดยทำออกมาในรูปแบบของตะเกียงเทียนถือไว้ในมือ ก่อนจะหันไปถามเอลเซนว่า

“แบบนี้พอได้ไหม?”

เอลเซนถอนหายใจพลางส่ายหน้า จากนั้นเขาก็ทรุดเข่าลงกึ่งหนึ่ง ทำความเคารพแล้วเอ่ยว่า

“แต่ท่านเจ้าอาณาจักรครับ ข้าเอลเซน มูนสตาร์ ยินดีจะรับใช้ท่าน”

ลู่เสวียนเหอมองดูครึ่งเอลฟ์ที่ยอมศิโรราบให้อย่างสมบูรณ์ด้วยความประหลาดใจในคราแรก ก่อนจะยอมรับไว้

เขาคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมองดูแผงสถานะที่สูงถึง 60 ของอีกฝ่าย เขาก็พยักหน้าตกลงทันที

จากนั้นเขาก็หาจดหมายกระดาษมาแผ่นหนึ่ง แล้ววาดตำแหน่งเชื้อไฟทั้งหมดที่เขา ‘มองเห็น’ ตามขอบเขตสายตาในตอนนี้ออกมา

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนคุณด้วยนะ”

“ยินดีรับใช้ครับท่านเจ้าอาณาจักร ข้าเองก็เป็นราษฎรของท่านเช่นกัน”

“นอกจากนี้ ข้าจะช่วยท่านตามหาแหล่งแร่คริสตัลด้วย เพราะหอคอยป้องกันจำเป็นต้องมีพลังงานที่เพียงพอจึงจะขับเคลื่อนได้ครับ”