บทที่ 72 กู่ลู่ กู่ลู่ กู่ลู่

หลังจากเปิดหีบสมบัติพิเศษบนบกแล้ว มีไอเทมที่เหมาะสมกับภาคพื้นดินปรากฏออกมาทั้งหมดห้าชนิด

หนึ่งในนั้นกลับเป็นสิ่งมีชีวิต และไม่ใช่เพียงตัวอ่อนด้วย

หากจะกล่าวให้ถูกต้อง การบอกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตก็ดูจะแปลกไปเสียหน่อย มันคือผลงานประดิษฐ์ทางเล่นแร่แปรธาตุที่มีรูปร่างลักษณะเหมือนสิ่งมีชีวิต ไม่รู้ว่ามาจากห้องปฏิบัติการแห่งไหนกันแน่

[ตุ๊กตาเล่นแร่แปรธาตุจูดิธ: บางทีคุณอาจเรียกมันว่าสิ่งมีชีวิตก็ได้ เพราะนี่คือผลงานชิ้นเอกที่เกือบจะประสบความสำเร็จของมหาจอมเวทคนหนึ่ง มันมีแทบทุกอย่างที่สิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติพึงมี ยกเว้นเพียงดวงวิญญาณที่แตกสลายไปครึ่งหนึ่ง หากมองในแง่มุมของมูลค่า สิ่งนี้ประเมินค่ามิได้ แต่หากมองในแง่การใช้งาน บางทีคุณอาจใช้มันเป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง? เพราะดวงวิญญาณที่แหว่งเว้าของมันนั้นก็เพิ่งจะถือกำเนิดใหม่เช่นกัน]

[โฉนดที่ดินชำรุดฉบับพิเศษ: ยากจะจินตนาการว่าเจ้าอาณาจักรคนหนึ่งจะเปิดได้โฉนดที่ดินพร้อมกันถึงสองฉบับ หากคุณแข็งแกร่ง คุณย่อมโชคดีมหาศาล แต่หากคุณอ่อนแอ โปรดมอบมันให้ผู้อื่นเพื่อแลกกับโอกาสรอดชีวิตเถิด นี่คือของเหลือจากตัวตนอันทรงพลังที่เคยเปิดศึกกรีธาทัพเจ้าอาณาจักร ทว่าหลังจากเจ้าอาณาจักรผู้นี้สูญเสียอาณาเขตของตนไป เขากลับไม่ตาย แต่เลือกที่จะเดินเข้าสู่สายหมอกแทน เมื่อหลอมรวมมันเข้ากับอาณาเขตของคุณ อาณาเขตจะขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่า คุณจะได้รับสิ่งก่อสร้างพิเศษเลเวลเก้าแบบสุ่มห้าแห่ง และคุณจะถูกตรวจพบโดย 'ผู้พ่ายแพ้' ที่ยังมีชีวิตผู้นั้น]

[นาฬิกาทราย: หากความโชคดีคือพรสวรรค์ชนิดหนึ่ง ตอนนี้คุณคงเติมมันจนเต็มพิกัดแล้ว คุณได้รับสิ่งก่อสร้างพิเศษที่เกือบจะสมบูรณ์และไม่ควรจะมีอยู่ในเวลานี้ เพียงวางมันไว้ในอาณาเขต คุณจะได้เครื่องมือประเมินภัยพิบัติประจำอาณาจักร นับจากนี้คุณจะมีสิทธิ์รับรู้ถึงอันตรายล่วงหน้าก่อนเจ้าอาณาจักรคนอื่นๆ หนึ่งก้าว]

[แปลนไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1: คุณสามารถสร้างไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 ได้ด้วยตนเอง เมล็ดพันธุ์ทั่วไปจะลดระยะเวลาเติบโตลง 50% เพิ่มผลผลิต 100% เมล็ดพันธุ์เหนือธรรมดา (เลเวลเก้า) ลดระยะเวลาเติบโตลง 15% เพิ่มผลผลิต 20%]

[โฉนดที่ดินชำรุด: โฉนดที่ดินที่มีความเสียหายถึง 80% สามารถหลอมรวมกับโฉนดที่ดินที่สมบูรณ์ฉบับอื่นเพื่อสร้างสิ่งก่อสร้างพิเศษ ‘วิหารศักดิ์สิทธิ์’, ‘สระแสง’ (ยังใช้งานไม่ได้) รวมถึงสิ่งก่อสร้างพิเศษที่ชำรุด ‘สระกำเนิดพันธุ์’ และช่วยขยายรัศมีของโฉนดที่ดินได้ในระดับหนึ่ง]

หีบสมบัติพิเศษสมกับเป็นหีบสมบัติพิเศษจริงๆ ของที่เปิดได้ล้วนเป็นของที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง

ยกเว้นตุ๊กตาเล่นแร่แปรธาตุชิ้นแรกนั่น

แต่เมื่อเห็นคำประเมินว่า ‘ประเมินค่ามิได้’ ลู่เสวียนเหอก็พอจะข่มใจยอมรับได้ ไว้รอเจอพ่อค้าพเนจรคราวหน้าค่อยลองนำไปแลกเปลี่ยนดู

จากนั้นเขาก็ไปสอบถามครึ่งเอลฟ์เอลเซนเกี่ยวกับข้อมูลของ [วันสิ้นโลก]

เป็นไปตามคาด ในโลกภายใต้รหัสศูนย์ เรื่องนี้ถือเป็นความรู้ทั่วไปชนิดหนึ่ง

แต่ครึ่งเอลฟ์บอกให้เจ้าอาณาจักรไม่ต้องกังวล เพราะเบื้องหลังอาณาเขตของพวกเขาก็คือภัยพิบัติธรรมชาติวันสิ้นโลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่าง [สายหมอกจุติ] อยู่แล้ว ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นวันสิ้นโลกรูปแบบไหน ก็คงไม่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนหมู่บ้านทะเลลึกอีก

นี่นับเป็นข่าวร้ายที่เป็นข่าวดีแบบพิลึกพิลั่นจนประเมินลำบากจริงๆ

หลังจากนั้นเขาเห็นข้อความในคู่มือการเอาชีวิตรอด จึงได้สอบถามเอลเซนถึงวิธีเลี่ยงวันสิ้นโลก ซึ่งครึ่งเอลฟ์คนนี้ก็ให้คำตอบที่เป็น ‘วิธีที่ไม่ใช่วิธี’ ออกมาจริงๆ

มีสองสถานที่ที่แม้แต่เขาก็ยังฟังไม่เข้าใจ ส่วนอีกที่หนึ่งนั้นกลับอยู่ใกล้ตัวจนเหมือนเงาตามตัว

เขาจึงตั้งใจจะไปทำการค้ากับถงถง ทว่านึกไม่ถึงว่าคำเหล่านั้นจะถูกระบบปิดกั้นไปเสียหมด

ด้วยความจนปัญญา เขาจึงต้องหาวิธีอื่นแทน

ในที่สุดเขาก็ได้รับข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับฉายามาจนได้

แต่ว่า...

“ทำไมแค่สวมฉายาถึงส่งผลถึงโลกความจริงได้ล่ะ แถมยังเป็นการเพิ่มค่าพลังชีวิตเป็นเปอร์เซ็นต์อีกด้วย”

เขาเปลี่ยนรูปแบบการตั้งคำถามใหม่เพื่อถามครึ่งเอลฟ์เอลเซน

เอลเซนขบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

“ความจริงเรื่องนี้อาจไม่ได้ดู... มหัศจรรย์ อย่างที่ท่านเจ้าอาณาจักรว่าไว้ครับ”

เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่า หากจะพูดถึงความมหัศจรรย์ เจ้าอาณาจักรตรงหน้านี่แหละที่มหัศจรรย์ที่สุด แต่เขาก็กลั้นคำพูดนั้นไว้

“มันเป็นเพียงแค่ รูปแบบหนึ่งของ...”

เอลเซนพูดอย่างยากลำบาก สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาด้วยความท้อแท้

“ข้าเองก็ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรดี แต่หากท่านเจ้าอาณาจักรได้เห็นเหล่าบริวารของตัวตนบางอย่าง ท่านจะเข้าใจครับ ค่าพลังที่เพิ่มขึ้นและการจ้องมองที่อยู่บนตัวพวกมันนั้น เหนือชั้นกว่าที่ท่านกล่าวมามหาศาลนัก”

ยอดเยี่ยม โลกภายใต้รหัสศูนย์ได้เผยด้านที่เขาไม่เคยรู้ทว่าน่าสยดสยองออกมาให้เห็นอีกด้านหนึ่งแล้ว

ยังดีที่ในตอนนี้ การพัฒนาอาณาเขตยังนับว่าราบรื่น

เขาปล่อยให้ครึ่งเอลฟ์ที่เหนื่อยมาทั้งวันไปพักผ่อน

ก่อนเอลเซนจะจากไป เขาเหลือบมองไปยังบ่อจันทราที่เริ่มสะท้อนแสงนวลตาขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงครุ่นคิดว่า

“นายท่าน ท่านต้องเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ พวกเอลฟ์อาจจะตามหาท่านพบได้ทุกเมื่อ เพราะอย่างไรเสีย บ่อจันทราของท่านมันช่างโดดเด่นสะดุดตาเกินไป”

?

“นายไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าอยากจะเข้าไปในสายหมอกเพื่อตามหาเผ่าพันธุ์ของตัวเองน่ะ? แถวนี้ยังมีเอลฟ์อยู่อีกเหรอ?”

“ท่านเจ้าอาณาจักรครับ ข้าเป็นครึ่งเอลฟ์”

ลู่เสวียนเหอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

นั่นก็จริง

ช่างเถอะ พวกเอลฟ์จะมาก็มาเถอะ

ตอนนี้เรื่องยุ่งยากมีมากจนล้นมือ ไม่มีเวลามานั่งกังวลเรื่องนั้นหรอก

หลังจากตอบข้อความเสร็จ เขาก็ปลีกตัวไปเปิดใช้งานไอเทมทั้งหมดที่ได้รับจากหีบสมบัติพิเศษ โดยเฉพาะโฉนดที่ดินที่เขาสั่งหลอมรวมเข้ากับหมู่บ้านทันที

การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นจนสัมผัสได้ด้วยตาเปล่า พื้นที่อาณาเขตกว้างขวางขึ้นอย่างรวดเร็ว

บนโฉนดที่ดินปรากฏสิ่งก่อสร้างใหม่ๆ ขึ้นมา และมีการแจ้งเตือนการเลื่อนระดับปรากฏขึ้น

นอกจากจำนวนประชากรที่ยังไม่เพียงพอแล้ว คุณสมบัติโดยรวมของโฉนดที่ดินก็พร้อมสำหรับการเลื่อนระดับเป็นเมืองขนาดเล็กอย่างสมบูรณ์

แต่เรื่องคนนี่สิ จะไปเสกมาจากไหนได้ล่ะ

เขาหาเวลาไปพบ ‘นักเล่านิทาน’ มอร์ เพื่อฟังรายงานสั้นๆ และมอบหมายงานให้อีกสองสามอย่าง

จากนั้นเขาก็หยิบบันทึกเกี่ยวกับสิ่งวิปริตที่มอร์เขียนขึ้นจากความทรงจำมาเปิดอ่าน ดูไปได้เพียงไม่กี่หน้าเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้าพวกสิ่งวิปริตนี่มันพวกใช้กฎเกณฑ์จัดการยากชัดๆ”

เขานึกถึงเอลเซนขึ้นมา

“แต่ถ้าค่าสถานะสูงพอ ก็น่าจะกดดันพวกมันได้ในระดับหนึ่งละนะ”

ลู่เสวียนเหอนวดหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากจวนเจ้าอาณาจักรไปยืนอยู่ข้างกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ เบื้องล่างคือมหาสมุทรทะเลลึกที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกเทา

ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้บุ่มบ่ามกระโดดลงไปเหมือนครั้งก่อน

ด้วยสถานะยามราตรีบวกกับสายหมอก และคืนนี้ที่ดูจะอันตรายกว่าคืนวานอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เขาไม่คิดจะเสี่ยง จึงเรียกให้ออกตาปุสมารับ

ส่วนเหตุการณ์ในอาณาเขตบนบก ส่วนใหญ่จัดการเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็ต้องรอจัดการตอนกลางวัน เพราะตอนนี้เขายังต้องแลกเปลี่ยนข้อมูลกับผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ในคู่มือการเอาชีวิตรอดอยู่

เขาพบว่าช่วงสองสามวันมานี้เขาค่อนข้างละเลยบทบาทของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ไปหน่อย

ออกตาปุสลอยขึ้นมาจากทะเลลึกด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย มันนิ่งคิดอยู่นานก่อนที่เสียงอันก้องกังวานจะดังขึ้น

“ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ท่านคือตัวตนที่สังกัดอยู่กับทะเลลึกอย่างแท้จริง เรื่องนี้มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยหรือครับ?”

ลู่เสวียนเหอมึนงงไปชั่วครู่

เขากำลังเตรียมตัวจะคว้าหนวดที่ออกตาปุสยื่นออกมาแท้ๆ

“ข้าหมายความว่า แม้อาณาเขตบนบกของท่านในตอนนี้จะอยู่ห่างจากทะเลลึกพอสมควร แต่เพียงท่านยืนอยู่ตรงนี้ ท่านก็มีพลังในการควบคุมมหาสมุทรแล้ว ความสูงของหน้าผานี้อาจขวางกั้นผู้อื่นด้วยสิ่งวิปริต แต่สำหรับท่าน ท่านสามารถสั่งให้น้ำทะเลหนุนสูงขึ้นมา เพื่อให้ทะเลลึกต้อนรับการมาเยือนของท่านได้โดยตรงครับ”

......

ครานี้เขารู้แล้วว่าทำไมสีหน้าของออกตาปุสถึงได้ดูพิลึกพิลั่นขนาดนั้น เหมือนกำลังมองดูคนโง่คนหนึ่งอยู่ไม่มีผิด

ลู่เสวียนเหอยืนอยู่บนกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ เบื้องล่างคือหน้าผาและน้ำทะเล

เดิมทีตรงนี้ไม่มีกำแพง แต่ตอนกลางวันเขาเพิ่งป้อนวัสดุจำนวนมากเพื่อให้กำแพงเติบโตขึ้นมา

เขาขยับมือขึ้นตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นน้ำทะเลในมหาสมุทรก็หนุนสูงขึ้นพร้อมกัน ขณะที่สิ่งวิปริตท่ามกลางหมอกเทาเหล่านั้นกลับเริ่มกะพริบถี่ๆ และถอยห่างออกไปทุกครั้งที่กะพริบ

จนกระทั่งระดับผิวน้ำเสมอกับหน้าผา ลู่เสวียนเหอกับออกตาปุสจึงก้าวเข้าสู่ทะเลลึก จากนั้นน้ำทะเลที่หนุนสูงจึงลดระดับกลับคืนสู่ที่เดิม

กู่ลู่ กู่ลู่

กลับสู่ทะเลลึกอีกครั้ง

วาฬเพชฌฆาตลายขาวดำตัวหนึ่งว่ายตรงเข้ามาต้อนรับ