บทที่ 73 อย่างไรเสีย นี่ก็คือทะเลลึกของท่าน

“กู่ลู่ กู่ลู่”

วาฬเพชฌฆาตลายขาวดำตัวหนึ่งว่ายตรงเข้ามาต้อนรับ

มันพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ส่วนหัวดุนดันร่างของลู่เสวียนเหอเบาๆ แล้วส่ายหัวไปมาเพื่อผลักเขาให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งทะเลลึก

หางของมันสะบัดพั่บๆ น้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมฟาดโครมลงบนร่างของออกตาปุส

ออกตาปุสยกหนวดของมันขึ้นอย่างสง่างามก่อนจะฟาดดัง เคร้ง ผลักเจ้าลูกวาฬเพชฌฆาตที่ตัวโตกว่ามนุษย์ทั่วไปออกไปด้านข้าง จากนั้นจึงยื่นหนวดไปพันรอบข้อมือของเจ้าอาณาจักรแล้วดึงตัวเขาลงมา

ทะเลลึกสินะ

ภายใต้การนำพาของวาฬเพชฌฆาตและออกตาปุส ลู่เสวียนเหอมุ่งหน้าลงสู่ความลึกของมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว

อาณาเขตใต้สมุทรและอาณาเขตบนบกนั้นเรียกได้ว่ามีสภาวะที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

บนบกเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านที่ต้องชิงชัยกันทุกวินาที แต่ใต้สมุทรกลับอบอุ่น สงบสุข และราบเรียบยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้น เขาพบว่าที่ด้านนอกอาณาเขตของเขามีสิ่งแปลกปลอมเพิ่มขึ้นมาอย่างหนึ่ง

“กู่ลู่ กู่ลู่”

เจ้าวาฬเพชฌฆาตสะบัดหางอีกครั้ง พละกำลังของมันกระแทกเข้าที่ร่างของลู่เสวียนเหอจนเขาที่ไม่ทันตั้งตัวเซถลาไปข้างหน้าหลายก้าว

“กู่ลู่”

มันส่งเสียงเร่งเร้าให้เขาเดินต่อไปข้างหน้า

ลู่เสวียนเหอมองออกตาปุสด้วยความแปลกใจ

ออกตาปุสจึงถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะใช้หนวดกุมหัวของมันไว้อย่างมีจริตจะก้านแบบมนุษย์

“ท่านเจ้าอาณาจักร วาฬเพชฌฆาตน้อยที่ท่านเลี้ยงไว้แอบไปเก็บขยะบนผิวน้ำมาครับ”

“สิ่งนั้นที่อยู่นอกอาณาเขต น่าจะเป็นของที่สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาเหลือทิ้งไว้ บางทีท่านอาจจะสนใจมันก็ได้ เพราะอย่างไรเสียท่านก็ชอบศึกษาสิ่งต่างๆ บนบกอยู่เป็นทุนเดิม”

ลู่เสวียนเหอนึกถึงตอนที่วาฬเพชฌฆาตเคยไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่ข้างๆ [เพลิงสุทธิ์นภาเขียว (วัยเยาว์)] เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

“วาฬเพชฌฆาตไม่ใช่... มันขึ้นไปบนผิวน้ำได้ด้วยเหรอ?”

“แน่นอนครับ แม้มันจะไม่ใช่เผ่าพันธุ์ทะเลลึกโดยกำเนิด แต่มันมีความสามารถพิเศษ และได้เชื่อมต่อกับเชื้อไฟในอาณาเขตของท่านแล้ว”

“สิ่งของในทะเลลึกนั้นยังไม่ใช่สิ่งที่มันในตอนนี้จะสัมผัสได้ หากไม่ใช่เพราะท่านได้ทำพันธสัญญาไว้กับมัน บางทีมันอาจจะดำรงชีวิตอยู่ในทะเลลึกไม่ได้ด้วยซ้ำ”

ดวงตาขนาดใหญ่ของออกตาปุสฉายแววราบเรียบ ความจริงมันอยากจะบอกว่า ‘ไม่มีทางมีชีวิตอยู่ได้แน่นอน’ แต่ก็เลือกใช้คำพูดที่นุ่มนวลกว่า

“ความจริงข้าเองก็เพิ่งเคยเห็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ทะเลลึกสามารถรอดชีวิตอยู่ได้ในที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก ท่านเจ้าอาณาจักรมีพลังที่เหนือธรรมดาจริงๆ ครับ”

สำหรับการที่ออกตาปุสคอยย้ำเตือนเรื่องพรแห่งทะเลลึกของเขาอยู่นั้น ลู่เสวียนเหอเริ่มจะชินชาแล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าวาฬเพชฌฆาตจะสามารถขึ้นไปบนผิวน้ำได้ นั่นไม่ได้หมายความว่า... หากวันหนึ่งเขาต้องเข้าสู่สายหมอก มันจะทำหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมให้เขาได้หรอกหรือ?

ลู่เสวียนเหอฉุกคิดขึ้นมาอีกเรื่อง

“ฉันน่าจะต่อเรือสำหรับทะเลลึก...”

ช่างเถอะ

เดิมทีเขาคิดจะสร้างเรือที่แล่นในทะเลลึกได้ แต่ไม่ว่าจะแล่นอยู่ใต้สมุทรอย่างไร สุดท้ายก็ต้องลอยขึ้นสู่ผิวน้ำอยู่ดี เช่นนั้นมันก็คงไม่มีความหมายเท่าไหร่นัก

ออกตาปุสไม่ได้คัดค้าน มันเห็นดีเห็นงามกับความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนาในการสำรวจของเจ้าอาณาจักรเสมอ เพราะหากตัวตนเช่นนี้ไม่สนใจสิ่งใดเลย นั่นต่างหากที่น่ากลัวกว่า

“ท่านจะลองดูก็ได้ครับ อย่างไรเสีย นี่ก็คือทะเลลึกของท่าน”

หลังจากพูดจบ ออกตาปุสก็โค้งคำนับอย่างสง่างาม ก่อนจะใช้หนวดดึงเจ้าวาฬเพชฌฆาตที่กำลังจะว่ายเตลิดออกไปกลับมา

เจ้าปลาหมึกตัวนี้ช่างพูดช่างจาเสียจริง

ลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ

ในเมื่อทะเลลึกแห่งนี้ปรากฏขึ้นหลังจากสายหมอกจุติลงมา สำหรับเขาแล้วย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องออกสำรวจ เพียงแต่ตอนนี้ทุกอย่างยังอยู่ในขั้นตอนการเตรียมการเท่านั้น

อีกทั้งเขายังไม่ลืมไอเทมที่ได้จากหีบสมบัติพิเศษอย่าง [พิกัดที่แตกสลายในสายหมอก] รวมถึงสิ่งที่ผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นพูดถึงอย่าง [วันสิ้นโลก] และ [สายหมอก] สิ่งเหล่านี้เขาล้วนต้องการสืบหาความจริงให้กระจ่าง

“ทำไมถึงเป็นสมุดบันทึกไปได้...”

ลู่เสวียนเหอเดินออกไปนอกเขตอาณาจักรแล้วก้มลงเก็บสมุดเล่มนั้นขึ้นมา

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เสียงกระซิบอันน่าสยดสยองก็ดังขึ้นข้างหูของเขาทันที

“วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึงแล้ว”

นั่นคือเสียงอันทุ้มหนักของชายคนหนึ่ง ฟังจากเสียงดูแล้วยังไม่แก่ชรานัก แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกหม่นหมองเหมือนคนใกล้ฝั่ง ราวกับว่าเขาได้ยืนอยู่ตรงจุดสิ้นสุดของชีวิตแล้ว

ลู่เสวียนเหอหันขวับกลับมามองเชื้อไฟทะเลลึกที่กำลังลุกโชนอยู่บนร่างของเขา พร้อมกับเหลือบมองวาฬเพชฌฆาตและออกตาปุสที่ขยับเข้ามาใกล้...

ออกตาปุสยกหนวดขึ้นฟาดปึกเข้าที่หัวของวาฬเพชฌฆาต

“ดู ดูเข้าไป รู้จักแต่จะดู สิ่งของที่แปดเปื้อนกลิ่นอายวันสิ้นโลกแบบนี้ เจ้ายังกล้าเก็บกลับมาส่งเดชอีกนะ”

วาฬเพชฌฆาตได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียง ‘กู่ลู่’ พลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แทบจะมองไม่ออกว่าลูกตาของมันอยู่ตรงไหน แต่จากท่าทางก็รู้ได้ทันทีว่ามันกำลังงอน

ทว่าไม่มีใครสนใจอาการงอนของเจ้าปลาตัวใหญ่ลายขาวดำนี้ มันจึงค่อยๆ มุดหน้ากลับเข้ามาอีกครั้ง แม้จะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ใบหน้ากลมโตนั่นก็แทบจะแนบลงบนมือของลู่เสวียนเหอและสมุดบันทึกเล่มนั้น

...

ลู่เสวียนเหอยื่นมือออกไปดันหัวเจ้าวาฬเพชฌฆาตน้อยออกไปด้านข้าง ก่อนจะหันไปถามออกตาปุสว่า

“เสียงที่ฉันได้ยินเมื่อกี้ ไม่ใช่หูแว่วไปเองใช่ไหม?”

ออกตาปุสส่ายหัวปลาหมึกของมัน

“ข้าเองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกันครับ”

“แต่ท่านเจ้าอาณาจักรโปรดอย่าได้ใส่ใจเลย มันเป็นเพียงเรื่องราวของผู้พ่ายแพ้คนหนึ่งเท่านั้น หากท่านสนใจ บางทีท่านอาจจะตามกลิ่นอายของฝ่ายนั้นมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่วันสิ้นโลกเคยพัดผ่านไปแล้วก็ได้”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง เขาพยายามทบทวนดูอีกครั้ง ดวงตาสีดำคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้สัมผัสถึงแค่เสียงทุ้มหม่นของชายคนนั้นอย่างเดียวใช่ไหม? เหมือนมันจะมีอะไรอย่างอื่นโผล่มาด้วยหรือเปล่า?”

ออกตาปุสพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์ ก่อนจะผลักวาฬเพชฌฆาตที่กำลังพ่นน้ำเล่นอย่างสนุกสนานออกไป

“ใช่ครับ แม้ท่านจะมีร่างกายที่อ่อนแอถึงเพียงนี้ แต่ก็ยังสามารถสัมผัสถึงตัวตนเหล่านั้นได้ ดูท่าแม้จะเป็นกายหยาบของมนุษย์ ทว่าก็มีสัมผัสพิเศษที่เหนือชั้นนัก”

“วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว”

มันทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงมาตรงหน้า

หากถงถงได้ยินประโยคนี้ เธอคงเลือกที่จะฆ่าตัวตายทันที ส่วนผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นคงรีบใส่เกียร์หมาหนีไปให้ไกลที่สุด

ทว่าลู่เสวียนเหอยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโขดหินชายขอบอาณาจักร รับฟังอย่างสงบ

“ทว่าทะเลลึกได้บดขยี้มันจนแหลกลาญไปแล้ว พร้อมกับลบล้างความวิปริตที่เกาะติดอยู่กับสมุดเล่มนี้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์เป็นคนเขียนขึ้นจนหมดสิ้น”

“ท่านเจ้าอาณาจักร ไม่ว่าจะเป็นสายหมอก วันสิ้นโลก หรือสิ่งวิปริต ล้วนมิอาจย่างกรายเข้าสู่ทะเลลึกได้”

“ทะเลลึกคือมโนทัศน์ ไม่ใช่เพียงสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่ง”

ความจริงลู่เสวียนเหอเคยได้รับข้อมูลทำนองนี้มาจากเอลเซนอยู่บ้าง เพียงแต่เอลเซนเป็นพวกชอบพูดจาเป็นปริศนาจนสื่อสารไม่รู้เรื่อง เขาจึงเดาเอาจากคำเรียกที่คลุมเครือเหล่านั้นจนได้พิกัดสามแห่งที่หลีกเลี่ยงวันสิ้นโลกได้ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือทะเลลึก

แต่เมื่อได้รับคำยืนยันที่ชัดเจนเช่นนี้จากปากของออกตาปุส มันก็ยังทำให้เขาไม่อาจสงบใจได้อยู่ดี

ภาพความอนาถของถงถงยังติดตา ความตื่นตระหนกของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นสื่อสารผ่านตัวอักษรมาถึงเขา

แต่ออกตาปุสตัวนี้กลับบอกว่า ทะเลลึกสามารถบดขยี้วันสิ้นโลกได้... นี่มัน...

วิเศษที่สุด!

เขาอ้าปากจะพูดแต่ก็เปลี่ยนใจปิดลง เขานึกถึงสิ่งที่สงสัยเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาได้

“จริงสิ ฉันมีเรื่องหนึ่งที่สงสัยมาก ทำไมพอฉันเพิ่งจะได้รู้จักกับวันสิ้นโลก ข้อมูลจริงๆ ของมันถึงได้ตามมาหาฉันเร็วขนาดนี้ เรื่องอื่นๆ ก่อนหน้านี้ก็เหมือนกัน”

ออกตาปุสถอนหายใจอย่างอ่อนใจอีกครั้ง พลางกดเจ้าวาฬเพชฌฆาตที่กำลังดิ้นพล่านไว้

“นั่นเพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนไล่ตามกันมาครับ ร่างกายมนุษย์ของท่านก้าวข้ามขีดจำกัดบางอย่างไปแล้ว ต่อให้ท่านไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหา สิ่งเหล่านั้นก็จะปรากฏกายขึ้นรอบตัวท่านเอง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งวิปริตหรือวันสิ้นโลก ไม่มีใครในโลกภายใต้รหัสศูนย์ที่จะหลีกเลี่ยงมันได้”

ลู่เสวียนเหอพอจะทำความเข้าใจได้เลือนลาง อารมณ์คล้ายกับว่าความเหนือธรรมดาย่อมดึงดูดความเหนือธรรมดาด้วยกัน ถึงอาจจะไม่ถูกต้องทั้งหมด แต่ก็พอจะยึดถือเช่นนั้นไปก่อนได้

ทว่าคำพูดถัดมาของออกตาปุส กลับทำให้ดวงตาที่เคยสงบนิ่งของเขาเกิดคลื่นพายุโหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านคิดจริงๆ หรือว่า ทำไมสายหมอกในครั้งนี้ถึงได้จุติลงมาเป็นทะเลลึก?”

“ทะเลลึกต่างหากที่ไล่ตามการมาถึงของท่านครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”