บทที่ 74 บันทึกจากวันสิ้นโลก

ลู่เสวียนเหอรู้สึกว่า ทุกครั้งที่เขาลงมายังทะเลลึก ความรับรู้ของเขาจะถูกสั่นคลอนและปรับเปลี่ยนใหม่เสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะสั่นคลอนรุนแรงเกินไปหน่อย

“ฉันจำได้ว่าเอลเซนเคยบอกว่า มหาจอมเวทพยากรณ์ถึงความผิดปกติของการจุติของสายหมอกครั้งนี้ไว้เมื่อหลายปีก่อน”

“ครับ เพราะเหตุนี้ข้าจึงยินดียิ่งนักเมื่อได้พบท่านเจ้าอาณาจักร ข้ารู้ดีว่าเพียงอยู่เคียงข้างท่าน ทะเลลึกก็จะมาถึง”

“เป็นเช่นนั้นจริงๆ ความรู้ไม่เคยหลอกลวงเผ่าพันธุ์ทะเลลึก ข้าได้มาถึงทะเลลึกแล้วจริงๆ”

ลู่เสวียนเหอเริ่มจะมึนงงกับคำพูดวกวนเหล่านั้น แล้วเขาก็พบว่าตนเองไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนที่ออกตาปุสบรรยายไว้เลยสักนิด ต่อเรื่องนี้ ออกตาปุสเพียงแต่สะบัดหนวดปลาหมึกอย่างไม่รู้ไม่ชี้

“นั่นเป็นปัญหาของท่านครับท่านเจ้าอาณาจักร ข้าเพียงแต่เข้าใจในความรู้ เพราะข้ามีมรดกตกทอดแห่งเผ่าพันธุ์ แต่ข้าไม่เข้าใจตัวตนระดับท่านหรอกครับ”

ฟู่

ลู่เสวียนเหอพ่นลมหายใจออกมา กลายเป็นฟองอากาศลอยฟ่อง ทันใดนั้นเจ้าวาฬเพชฌฆาตก็พ่นน้ำทะเลที่อมไว้ใส่หน้าเขาดัง จิ้ว

เขาเอื้อมมือเช็ดหน้าตนเอง ก่อนจะคว้าหางวาฬเพชฌฆาตแล้วลากมันกลับเข้าสู่อาณาเขต เจ้าวาฬตัวนี้ช่างซนเหลือเกิน

“ช่างเถอะ เรื่องพวกนั้นมันไกลตัวฉันเกินไป ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากดูที่สุดคือสิ่งนี้”

“บันทึกที่มาจากวันสิ้นโลก”

เขาสลัดหางวาฬเพชฌฆาตทิ้ง แล้วหาที่นั่งลงเริ่มเปิดอ่านสมุดบันทึก ขณะที่เจ้าวาฬเพชฌฆาตว่ายเล่นไปทั่ว เดี๋ยวก็พ่นน้ำใส่เจ้าอาณาจักร เดี๋ยวก็มุดเข้าไปหาออกตาปุส พยายามเอาหนวดปลาหมึกมาพันรอบตัวมันเอง จนทำให้ออกตาปุสเริ่มจะหมดความอดทน

ลู่เสวียนเหอนั่งอยู่ตรงริมรั้วบ้านพักใต้สมุทร พลางกวาดสายตาอ่านบันทึก เมื่ออาณาเขตบนบกขยายตัว พื้นที่ใต้สมุทรแห่งนี้ก็ขยายกว้างขึ้นตามไปด้วย

“วันนี้คือปีศักราชใหม่ที่ 5009 ฉันเปิดสมุดบันทึกเล่มนี้ขึ้นเพื่อตั้งใจจะจดบันทึกเรื่องราวในวันต่อๆ ไป เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกเราจะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน”

“นับตั้งแต่พวกเราไม่อาจมองเห็นแสงสว่างบนท้องฟ้าได้อีก ข่าวคราวเรื่องวันสิ้นโลกก็แพร่สะพัดมาไม่หยุดหยิด เดิมทีฉันนึกว่าเป็นใครบางคนจงใจสร้างเรื่องโกหกเพื่อกระพือความตื่นตระหนก ทว่านึกไม่ถึงว่าทางศาสนจักรจะมาหาฉันด้วยตนเอง”

“...ศาสนจักรบอกว่าฉันสามารถสื่อสารกับทวยเทพได้ แต่หากเทพเจ้ามีอยู่จริง ทำไมพระองค์ถึงไม่ปกป้องประชากรของพระองค์ล่ะ!!! ผู้คนในเมืองเหมยล้มตายมากขึ้นเรื่อยๆ ในโลกที่ไร้แสงส่องถึง มีคนตายไปหลายแสนคนแล้ว ฉันไม่กล้าคำนวณตัวเลขนั้น แต่ฉันจำเป็นต้องปกป้องทุกสิ่งไว้”

“ฉันกลับมาจากศาสนจักรแล้ว... เทพเจ้ามีอยู่จริง ฉันได้รับเทวโองการมา ทว่าในยามนี้ฉันกลับปรารถนาให้สิ่งที่ได้รับมาไม่ใช่เทวโองการที่แท้จริง ฉันสิ้นหวังเหลือเกิน ทำไมโลกที่ฉันอาศัยอยู่ต้องมาพบเจอภัยพิบัติเช่นนี้ด้วย เพราะอะไรกันแน่...”

“......เทพเจ้าบอกฉันว่าพระองค์กำลังจะตาย แต่ตราบใดที่เสาะหาสิ่งของบางอย่างพบ ก็จะสามารถยื้อชีวิตของพระองค์เพื่อปกป้องผู้คนได้มากขึ้น แต่ (รอยขีดฆ่าอย่างแรง) ฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งเหล่านี้มันมีความหมายอะไร”

“......ฉันลงไปในทะเลเพื่อเก็บกู้เศษเสี้ยว ขุดหลุมศพเพื่อเสาะหาสิ่งที่เทวโองการต้องการ ฉันเดินไปจนสุดขอบโลก และได้เห็นวันสิ้นโลกกับตาตนเอง”

“จะทำอย่างไรดี เทพเจ้าพูดถูกแล้ว พระองค์คอยปกป้องพวกเรามาตลอด (รอยคราบน้ำตาเปื้อนซึม) หากไม่ใช่เพราะทวยเทพต่อสู้กับวันสิ้นโลกอย่างยากลำบาก พวกเราคงตายไปนานแล้ว แต่ตอนนี้เทพเจ้าก็กำลังจะตายแล้ว จะทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรดี ฉันควรจะทำอย่างไรดี!”

ลู่เสวียนเหอสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังของผู้เขียนผ่านตัวอักษรที่เริ่มหนักแน่นและบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เทพเจ้ากำลังจะตาย มันสร้างความตระหนกให้เขาไม่น้อย

เทพ... ก็ตายได้ด้วยเหรอ? โลกใบนี้มันคือโลกแบบไหนกันแน่?

“เทพองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์ไปแล้ว และเทพแห่งศาสนจักรของเราก็กำลังก้าวเข้าสู่จุดจบ บางทีนี่อาจจะเป็นบทสรุปสุดท้าย แต่ฉันก็ยังเสียใจเหลือเกิน อารยธรรมของพวกเรา โลกของพวกเรา จะต้องพินาศลงเช่นนี้จริงๆ หรือ?”

วันใหม่ หน้าใหม่

“ฉันได้เห็นหมอกเทา มันแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายแห่งอัปมงคล มันนำพาศัตรูมาอย่างไม่ขาดสาย แต่ฉันยังสู้ไหว ฉันจะปกป้องโลกของฉัน ปกป้องอารยธรรมของฉัน และ... ปกป้องสุสานเทพเจ้าของฉัน...”

หลังจากนั้นเป็นความว่างเปล่าที่ยาวนาน มีเพียงการลงวันที่ไว้แต่ไม่ได้เขียนอะไรเพิ่ม ดูเหมือนเจ้าของบันทึกจะยุ่งอยู่กับการเอาชีวิตรอดจนไม่มีเวลาเขียนอีกต่อไป

“ฉันพ่ายแพ้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังมุ่งไปสู่ความพินาศ แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเป็นเพราะอะไร”

“วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว พรจากทวยเทพทำให้ฉันยังเหลือจิตวิญญาณอยู่เล็กน้อย ฉันเห็นความล่มสลายของโลกฉัน ทุกสิ่งที่ฉันรู้จักกำลังถูกทำลายในความพร่าเลือน (รอยกากบาท) ฉันถึงขั้นจำตัวอักษรของอารยธรรมตนเองไม่ได้แล้ว...”

หน้าต่อๆ มาเป็นเพียงรอยขีดเขียนที่ไร้ความหมายทว่าแฝงไปด้วยความทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด หน้าแล้วหน้าเล่า จนกระทั่งสุดท้าย แม้แต่รอยขีดเขียนที่ดูไม่เป็นภาษาเหล่านี้ก็เลือนหายไป

เมื่ออ่านมาถึงจุดนี้ ลู่เสวียนเหอไม่ได้รู้สึกอย่างอื่นนอกจากความโศกเศร้าอันหนักอึ้ง

“นี่คือ บันทึกเล่มสุดท้ายของโลกใบหนึ่ง”

เขาถอนหายใจออกมา

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้”

เขาพลิกดูสมุดบันทึกเล่มนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิ้วขมวดมุ่นโดยไม่รู้ตัว น่าเสียดายที่จนถึงหน้าสุดท้าย เขาก็ยังไม่รู้ชื่อของโลกใบนี้ และไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของอารยธรรมนี้เลย

“สายหมอก วันสิ้นโลก”

เขาตั้งใจจะถามออกตาปุส แต่กลับเห็นปลาหมึกยักษ์ยาวสิบกว่าเมตรตัวนั้นกำลังใช้หนวดรัดเจ้าวาฬเพชฌฆาตไว้แน่นจากระยะไกล เจ้าวาฬนอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังดิ้นดุ๊กดิ๊กอย่างร่าเริงเพราะนึกว่ากำลังเล่นสนุกด้วย

เมื่อรับรู้ถึงสายตาจากเจ้าอาณาจักร ออกตาปุสก็ดูเหมือนจะเจอผู้ช่วยชีวิตเสียที

“ท่านเจ้าอาณาจักร บนบกของท่านพอจะรับคนเพิ่มได้อีกไหมครับ หรือไม่ใช่คนก็ได้ ท่านลองหาอย่างอื่นมาเลี้ยงดูไหมครับ”

“เจ้าวาฬเพชฌฆาตตัวนี้มัน... ช่าง... สดใสเกินไปแล้ว”

ดูออกเลยว่ามันต้องใช้เวลานานมากในการกลั่นกรองคำพูดที่นุ่มนวลที่สุดออกมา

ลู่เสวียนเหอที่ยังติดอยู่ในอารมณ์โศกเศร้าจากบันทึก พอเห็นเจ้าสองตัวนี้หยอกล้อกัน เขาก็เกือบจะหลุดขำออกมา

“ไว้ฉันจะลองดูว่าพอจะมีปลาตัวอื่นไหมนะ ส่วนบนบกตอนนี้ขาดแคลนแรงงานมาก ไม่มีคนเหลือเฟือแล้วล่ะ”

พูดจบเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปกติไปกับเขาด้วยอีกคน รีบดึงหัวข้อกลับเข้าสู่เรื่องจริงจังจะดีกว่า

“ออกตาปุส ฉันเห็นเรื่องราวของโลกอื่นจากบันทึกเล่มนี้ นายเคยได้ยินเรื่องราวของโลกและอารยธรรมที่แตกต่างกันบ้างไหม ทำไมวันสิ้นโลกถึงต้องทำลายสิ่งเหล่านั้นด้วย?”

ออกตาปุสที่กำลังรับมือกับวาฬเพชฌฆาตอย่างอ่อนแรง พยายามว่ายน้ำหนีไม่ให้เจ้าวาฬเข้าใกล้ เมื่อได้ยินคำถามก็ตอบออกมาโดยไม่ต้องคิด

“มีเยอะแยะไปครับท่านเจ้าอาณาจักร แต่ท่านช่วยหาปลาชนิดอื่นมาเลี้ยงก่อนได้ไหมครับ”

“โลกที่ต่างกัน อารยธรรมที่ต่างกัน หากท่านสงสัย เพียงก้าวเข้าสู่สายหมอก ท่านก็จะได้รับคำตอบเอง”

มันสะบัดหนวดปลาหมึกออกมา เตรียมพร้อมป้องกันไม่ให้วาฬเพชฌฆาตเข้าใกล้ ทว่าไม่ได้ผลเลยสักนิด

“ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมวันสิ้นโลกถึงต้องทำลายสิ่งเหล่านั้นน่ะหรือ?”

“ตะวันขึ้นทางทิศตะวันออกและลับลงทางทิศตะวันตก ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปฤดูร้อนก็มาถึง ดวงดาวอุบัติขึ้นและดับแสงลง ทั้งหมดนี้คือวิถีแห่งธรรมชาติครับ”