บทที่ 75 การเผยแพร่ข้อมูล

“ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมวันสิ้นโลกถึงต้องทำลายสิ่งเหล่านั้นน่ะหรือ?”

“ตะวันขึ้นทางทิศตะวันออกและลับลงทางทิศตะวันตก ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปฤดูร้อนก็มาถึง ดวงดาวอุบัติขึ้นและดับแสงลง ทั้งหมดนี้คือวิถีแห่งธรรมชาติครับ”

หลังจากกล่าวจบ ออกตาปุสก็เหลืออดเกินจะทน มันใช้หนวดปลาหมึกฟาดเจ้าวาฬเพชฌฆาตน้อยจนกระเด็นหวือออกไป

ทว่าทะเลลึกยังคงตกอยู่ในความเงียบงันเช่นเดิม

เจ้าวาฬเพชฌฆาตน้อยส่ายหัวไปมาอย่างร่าเริงสุดขีด แม้จะโดนฟาดไปหนึ่งทีแต่มันก็หาได้ใส่ใจไม่ กลับว่ายรี่เข้ามาหา... เจ้าอาณาจักรแทน

ลู่เสวียนเหอกำลังขบคิดว่าสิ่งที่ออกตาปุสพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร ทันใดนั้นใบหน้าลายขาวดำของวาฬเพชฌฆาตก็รี่เข้ามา ‘กู่ลู่’ แปะเข้าที่หน้าของเขา สัมผัสได้ถึงความลื่นและนุ่มนวลอย่างประหลาด

เจ้าวาฬน้อยขัดจังหวะห้วงความคิดของเขา เขาจึงถอนหายใจยาวพลางเก็บสมุดบันทึกจากวันสิ้นโลกเล่มนั้นลงไป

ช่างหัวมันเถอะ

วันสิ้นโลกจะมาจริงหรือไม่เขาไม่อาจรู้ได้ แต่ความยากลำบากในการพัฒนาอาณาจักรนั้นอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว สู้เอาเวลามาแก้ปัญหาเฉพาะหน้าจะดีกว่า

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าจากจุดนี้ ย่อมไม่เห็นสิ่งใดเลย ไม่มีทั้งหมู่ดาวหรือแสงจันทร์ มีเพียงความมืดมิดอันหนักอึ้ง

กาลเวลา ณ ที่แห่งนี้ดูเหมือนจะสูญเสียความหมายที่มันพึงมีไปเสียแล้ว

ลู่เสวียนเหอหยิบคู่มือการเอาชีวิตรอดออกมาเช็กเวลา ถึงได้รู้ว่าเกือบจะเข้าสู่ช่วงเช้ามืดแล้ว

สำหรับบรรยากาศในฟอรั่มและกลุ่มแชทที่มีการถกเถียงเรื่องประกาศกันอย่างดุเดือดนั้น เขาไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมเลย เมื่อย้อนกลับไปอ่านดู จึงพบว่ามีการพูดคุยถึงสิ่งที่น่าสนใจอยู่หลายอย่าง

อย่างแรกคือในฟอรั่ม มีกระทู้หนึ่งที่ถูกดันขึ้นมาสูงมาก จำนวนคนตอบกระทู้พุ่งทะลุสถิติประวัติการณ์

ส่วนสถิตินี้ใครเป็นคนกำหนดก็ไม่อาจทราบได้ อาจจะเป็นผู้เอาชีวิตรอดบางคนที่บันทึกไว้ด้วยความนึกสนุก เขาพูดอย่างไรคนก็เชื่ออย่างนั้น

และเพราะจำนวนข้อความมหาศาลมหาศาล ทำให้ผู้คนติดตามข่าวสารไม่ทัน จึงเกิดกระทู้ย่อยอื่นๆ ตามมาเพื่อวิเคราะห์กระทู้หลักนี้โดยเฉพาะ

ตัวอักษรที่มากเกินไปทว่ากลับมีเนื้อหาสาระไม่แน่นอน ทำให้ลู่เสวียนเหอรู้สึกเหมือนได้กลับไปยังโลกมนุษย์ที่ถูกจู่โจมด้วยข้อมูลขยะอีกครั้ง

เขาจึงตัดสินใจกลับไปยังช่องสนทนา โดยเฉพาะช่องทางส่วนตัว

ลู่เสวียนเหอ: @เริ่นซิงสิง ข้อมูลในฟอรั่มเกี่ยวกับประกาศวันสิ้นโลกนั่น มีคนรวบรวมไว้บ้างหรือเปล่า?

เริ่นซิงสิง: พี่ลู่ พี่โผล่มาซะผมตั้งตัวไม่ทันเลย มีน่ะมีครับ แต่ผมยังสรุปไม่เสร็จเลย ทุกคนเล่นแชร์ข้อมูลกันฟรีๆ แบบนี้ ผมก็เอามาขายต่อลำบากแล้วล่ะ

จางเมี่ยว: เพราะทุกคนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าแบบนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฟันเฟืองนี้จะหยุดหมุนเสียที

ชุนมู่: ใช่แล้ว ต่อให้ผมจะยอมทิ้งโฉนดที่ดินเพื่อไปขอความคุ้มครองจากตัวตนที่ทรงพลัง แต่ผมก็ยังไม่รู้สึกถึงความปลอดภัยเลยสักนิด โลกใบนี้มันวิปริตเกินไป ทุกครั้งที่ผมคิดว่าผมรู้เรื่องมันดีพอแล้ว สุดท้ายก็จะมีเรื่องอื่นเกิดขึ้นมาเซอร์ไพรส์เสมอ

จางเมี่ยว: นั่นไม่สมกับเป็นคำพูดของนายเลยนะ แต่ถ้ามันไม่เป็นแบบนี้ ฉายาของพวกเราคงไม่ใช่ ‘ผู้เอาชีวิตรอด’ หรอก เพราะใกล้ตายถึงต้องดิ้นรนหาทางรอด เพียงแต่ก่อนหน้านี้สถานการณ์มันเริ่มดีขึ้น หลายคนเลยหลงระเริงคิดว่าตัวเองไม่ต้องดิ้นรนแล้ว

ซ่งสืออวี้: มันไม่ได้ดีขึ้นหรอก เป็นเพราะคนที่ไม่รอดเขาตายไปหมดแล้วต่างหาก เขาเลยส่งเสียงออกมาไม่ได้ พวกนายลองไปดูสิว่าตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้มีคนตายไปเท่าไหร่แล้ว ไม่กล้าดูล่ะสิ ผมก็ไม่กล้าเหมือนกัน

ซ่งสืออวี้: อ้อ ผมเตรียมจะเผ่นแล้วล่ะ ล่าสุดผมหาช่องโหว่ในพันธสัญญาที่ทำไว้ได้แล้ว ได้ยินว่าตัวตนระดับสูงของสัตว์ร้ายตัวนี้กำลังจะมาถึง ผมจะหาจังหวะหนีออกไป หวังว่าผมจะรอดนะ

จางจิ้งจิ่ง: ฉันไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลยจริงๆ พอเรื่องนี้เกิดขึ้น ยิ่งสิ้นหวังเข้าไปใหญ่ สถานที่ที่พี่ลู่บอกฉันพยายามหาข้อมูลเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ดูเหมือนพวกเราจะอยู่ห่างไกลกันมาก ต่อให้ฉันอยากจะไปหาพี่ลู่ก็คงหาไม่พบ เพราะงั้นฉันเลยกะว่าจะดัดแปลงตัวเอง เพื่อให้มีชีวิตรอดในโลกนี้ได้มากขึ้น แต่ก็ไม่รับประกันว่าจะสำเร็จไหม หวังว่าฉันจะรอดนะ

จางเมี่ยว: ? ทำไมพวกนายถึงได้มองโลกในแง่ร้ายกันกะทันหันขนาดนี้ล่ะ เฮ้อ ข้อมูลในกระทู้นั่นหลายอย่างมันก็ดูเกินจริงไปหน่อย อย่าไปเชื่อทั้งหมดเลย พัฒนาอาณาจักรของเราต่อไป อัปเกรดโฉนดที่ดินนั่นแหละคือทางออก

เริ่นซิงสิง: (ส่งไฟล์) นี่คือข้อมูลที่ผมสรุปมาครับ แต่ผมแค่บันทึกไว้นะ ไม่ยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง พี่ลู่ลองดูเอาเองละกัน @ลู่เสวียนเหอ

ลู่เสวียนเหออ่านข้อความในห้องแชทแล้วไม่เข้าใจว่าทำไมบรรยากาศถึงได้ดูมืดมนขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เขาเปิดไฟล์ที่เริ่นซิงสิงส่งมา ค่อยๆ อ่านรายละเอียดลงไปทีละนิด และสีหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ที่บอกว่าเป็นการแชร์ข้อมูลร่วมกัน ความจริงแล้วคือการแชร์ความหายนะที่แต่ละคนได้พบเจอมา

และบันทึกเหตุการณ์ของผู้เอาชีวิตรอดแต่ละคนนั้น ยิ่งอ่านไปก็ยิ่งน่าเหลือเชื่อ หากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ในครั้งนี้ เขาคงไม่เชื่อว่าผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นจะต้องเผชิญกับวันเวลาที่นรกแตกขนาดไหน

พวกที่ตายไปแล้วไม่ต้องพูดถึง แต่พวกที่ดิ้นรนรอดมาได้อย่างหวุดหวิดกลับกลายเป็นผู้ลี้ภัยที่ไม่ต่างจากคนป่า บ้างก็ต้องระเหเร่ร่อนไปกับพวกครึ่งอสูร ใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนไปวันๆ นั่งมองคนข้างตัวตายไปทีละคนโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึงตาตัวเอง

ส่วนผู้เอาชีวิตรอดที่ไปพึ่งพาคนท้องถิ่น หนึ่งในนั้นเล่าว่าอาณาเขตที่เขาอาศัยอยู่ถูกสัตว์ร้ายยามราตรีตีแตกกระจาย

คนนับแสนนับล้านต้องสูญเสียการคุ้มครองจากเชื้อไฟ ในร้อยคนไม่รู้จะเหลือรอดสักคนหรือเปล่า

จะมีก็แต่ผู้เอาชีวิตรอดที่ติดอันดับท็อปแสนที่ยังพอไปวัดไปวาได้ แม้จะอยู่อย่างทุลักทุเล แต่การอัปเกรดโฉนดที่ดินอย่างมั่นคงก็ดูจะไม่เป็นปัญหา

หลังจากอ่านจบ ลู่เสวียนเหอจึงพอจะเข้าใจว่า ในกลุ่มแชทนี้คนที่ยังสามารถอัปเกรดโฉนดที่ดินและก่อสร้างอาณาจักรเพื่อหาทางรอดอย่างเป็นระบบได้จริงๆ มีเพียงเขาและจางเมี่ยวเท่านั้น

ชุนมู่นั้นมีองค์กรของตนเองคงจะดีกว่าหน่อย แต่คนอื่นๆ ล้วนยื้อชีวิตไว้ได้อย่างยากลำบากยิ่ง

ปัจจุบัน คนที่ดิ้นรนอยู่บนเส้นตายเหล่านี้ยังสู้ต่อได้ก็เพราะมีตลาดแลกเปลี่ยนผู้เอาชีวิตรอดคอยค้ำจุนอยู่

ในโลกภายใต้รหัสศูนย์นี้ การจะตะเกียกตะกายขึ้นไปสู่โลกที่ปลอดภัย ย่อมมีคนจำนวนมหาศาลต้องตกรอบ จางจิ้งจิ่งและซ่งสืออวี้เพียงแค่ไม่อยากเป็นหนึ่งในผู้ที่ต้องตกรอบไปเท่านั้นเอง

ความจริงแล้ว รายชื่อท็อปหนึ่งร้อยหรือท็อปหนึ่งพันในอันดับผู้เอาชีวิตรอดนั้น มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาทุกเมื่อเชื่อวัน

ลู่เสวียนเหอปรารถนาจากใจจริงให้มีผู้รอดชีวิตมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำให้สำเร็จได้เพียงแค่ความต้องการของตนเอง

หลังจากอ่านข้อความทั้งหมดจบ ความคิดเดียวที่แน่วแน่ขึ้นมาคือ ต้องสร้างอาณาจักรต่อไป รีบอัปเกรดโฉนดที่ดินเพื่อให้ได้เชื้อไฟที่ทรงพลังกว่าเดิม และแข็งแกร่งขึ้นให้ได้

ไม่ว่าจะเป็นสถานที่แห่งไหน หรือใครก็ตาม แม้แต่ออกตาปุสที่เน้นย้ำเรื่องทะเลลึกอยู่ตลอดเวลา ก็ยังคงเน้นย้ำถึงความสำคัญของโฉนดที่ดินและอาณาจักรเสมอ

มันเพียงแต่คอยค่อนแคะเรื่องรสนิยมบนบกของเขา แต่ไม่เคยบอกให้เขาละทิ้งการเลื่อนระดับอาณาจักรและโฉนดที่ดินเลย

แสงดาวเริ่มเลือนหาย

ท่ามกลางห้วงความคิดนี้ ลู่เสวียนเหอก็ผล็อยหลับไป

เวลานอนของเขาน้อยลงเรื่อยๆ ขณะที่เวลาทำงานกลับมากขึ้น

ก่อนดวงตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า เขามานั่งสมาธิอยู่ข้างต้นไม้เชื้อไฟ

แม้ในทะเลลึกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ แต่เขาก็ไม่เคยละทิ้งการฝึกฝนด้วยการเข้าฌานด้วยตนเอง

ในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและอันตราย ความแข็งแกร่งคือทางออกเพียงหนึ่งเดียว

อย่างไรก็ตาม เขาได้ตั้งกระทู้หนึ่งทิ้งไว้ในฟอรั่ม โดยใช้คำเรียกแทนที่เป็นรหัสเฉพาะ เพื่อเปิดเผยสถานที่สามแห่งที่สามารถหลีกเลี่ยงวันสิ้นโลกให้แก่ผู้เอาชีวิตรอดทุกคนได้รับรู้

ทะเลลึก

สถานศักดิ์สิทธิ์

ดินแดนพันธสัญญา

ดินแดนที่หยั่งลึกยิ่งกว่าทุกสิ่ง

ที่พักพิงแห่งนิรันดรและการดับสูญ

ยูโทเปียแห่งภาพลวงตา

ตามตรงแล้ว ในบรรดาสามสถานที่นี้ นอกจากทะเลลึกแล้ว ลู่เสวียนเหอก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสถานที่ที่เหลือ และไม่รู้ด้วยว่าจะไปตามหาจากไหน

คำศัพท์เหล่านี้จะมีผลจริงหรือไม่เขาก็ไม่แน่ใจ

สาเหตุที่เขาประกาศออกไปในตอนนี้ ก็เพื่อหวังจะให้อารมณ์หดหู่เรื่องวันสิ้นโลกที่กำลังแพร่กระจายในหมู่ผู้เอาชีวิตรอดนั้นเบาบางลงบ้าง

ในขณะเดียวกัน เขาก็เปิดเผยสรรพคุณของแร่ไฮกัมมันต์ออกไปด้วย เพียงหวังว่าจะช่วยให้คนรอดชีวิตได้มากขึ้นอีกสักนิดก็ยังดี

ดวงตะวันส่องแสงแล้ว

ลู่เสวียนเหออาศัยกระแสน้ำหนุนส่งร่างของเขามุ่งหน้ากลับสู่ภาคพื้นดิน