บทที่ 76 การเปลี่ยนแปลงของกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ

ดวงตะวันเริ่มแผดเผาน้อยลงกว่าแต่ก่อน ตอนนี้อุณหภูมิเกือบจะลดลงมาอยู่ในระดับปกติเหมือนบนโลกแล้ว ไม่ใช่แค่ขยับตัวนิดหน่อยก็ร้อนจนจะเป็นลมแดดต้องหามส่งโรงพยาบาลอีกต่อไป

ทว่าการเปลี่ยนแปลงนี้กลับทำให้ลู่เสวียนเหอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

เขามักจะรู้สึกว่าดวงอาทิตย์ของโลกภายใต้รหัสศูนย์มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งสำคัญบางอย่าง เช่นว่า ทำไมตอนกลางวันสัตว์ร้ายถึงมีน้อย แต่พอกลางคืนกลับแห่กันออกมาหมด

เขาเก็บความกังวลนี้ไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ตอนนี้ภารกิจหลักคือการสร้าง ไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1

พวกกสิกรบุกเบิกไร่นากันอย่างขยันขันแข็งก็จริง แต่ไร่นาทั่วไปนั้นเทียบไม่ได้เลยกับไร่นาที่มีคุณสมบัติเหนือธรรมดาแบบนี้

ซึ่งวัตถุดิบที่ต้องใช้ตามแปลนก็คือ ดิน ไม้ และน้ำ ระดับเก้า

ในส่วนของดินนั้นสามารถใช้วิธีแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นได้

เขานำไร่นาเลเวล 1 ไปลงประกาศในตลาดแลกเปลี่ยนผู้เอาชีวิตรอดด้วยราคาที่เหมาะสม โดยสิ่งที่จะแลกเปลี่ยนก็คือวัตถุดิบที่จำเป็นต้องใช้ในการผลิตนั่นเอง

โชคดีที่ไร่นาทั่วไปแบบนี้ไม่ได้มีกลไกซับซ้อนอะไรนัก จึงไม่มีจุดที่สร้างยาก เขาเพียงแค่ทำตามขั้นตอนในแปลนก็สามารถค่อยๆ งมจนสร้างมันออกมาได้สำเร็จ

วัตถุดิบที่ได้จากตลาดแลกเปลี่ยนนั้น โดยพื้นฐานแล้วสามารถแบ่งไปพัฒนาอาณาจักรของเขาเองส่วนหนึ่ง และใช้ผลิตเพื่อแลกเปลี่ยนกับคนอื่นอีกส่วนหนึ่ง เพียงแต่แรงงานที่ต้องทำซ้ำๆ แบบนี้มันค่อนข้างเสียเวลามากเกินไป

เขาครุ่นคิดว่า ควรจะแบ่งปันแปลนที่เพิ่งเปิดได้เมื่อวานนี้ออกไปดีหรือไม่

แต่เมื่อเห็นความวุ่นวายโกลาหลในฟอรั่ม เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นลง

เขาต้องการให้ผู้เอาชีวิตรอดจำนวนมากมีชีวิตอยู่ต่อไปก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องยื่นมือไปช่วยพวกเศษสอยที่ไร้ค่า

พอนึกดูแล้ว การที่เขาลงมือทำไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 เพียงลำพังมันเสียเวลาเกินไป แถมทรัพยากรที่แลกกลับมาได้ก็น้อยเกินควร

เขาจึงตัดสินใจแบ่งปันแปลนนี้ให้พวกเริ่นซิงสิงในช่องแชทส่วนตัว และให้พวกเขาร่วมกันผลิตไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 ออกมาเพื่อวางจำหน่าย

ซ่งสืออวี้และจางจิ้งจิ่งที่เดิมทีเตรียมจะเสี่ยงตายสู้เฮือกสุดท้ายถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความตอบกลับมาพร้อมกันว่า: ตกลง

คนในช่องแชทส่วนตัวนี้ถือว่าไว้ใจได้ทุกคน คนที่เข้าร่วมภายหลังก็ดูเป็นปกติสุขดี

หากจะมีปัญหาจริงๆ การให้มันระเบิดออกมาตอนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี จะได้หลีกเลี่ยงความเสียหายที่ใหญ่กว่าในอนาคต

ด้วยเหตุนี้เขาจึงปล่อยมือให้ทั้งสี่คนในช่องแชทส่วนตัวรับหน้าที่จัดการเรื่องนี้ไป

ซึ่งไม่รวมถึงชุนมู่ เพราะเธอไม่ได้ปรากฏตัวมาพักใหญ่แล้ว

หลังจากส่งต่องานผลิตออกไป ความเร็วในการสร้างไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ต่างจากเจ้าอาณาจักรอย่างเขาที่ถนัดแต่การกว้านซื้อเพราะไม่เคยขาดแคลนทรัพยากร พวกเริ่นซิงสิงเหล่านี้ใช้โรงงานผลิตได้เชี่ยวชาญกว่าเขามาก ประสิทธิภาพจึงเพิ่มขึ้นมหาศาล

เหล่าชาวบ้านและทาสต่างตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาก ฝึกฝนวิชาการต่อสู้จนกระทั่งตะวันโด่งจึงค่อยออกมา

จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าสู่คลังสินค้า ทยอยขนย้ายไร่นาออกมาทีละบล็อก

เมื่อวางลงในอาณาจักร ไร่นาเหล่านั้นก็หลอมรวมเข้ากับพื้นที่อย่างรวดเร็ว เข้ามาแทนที่ไร่นาธรรมดาเดิมจนหมดสิ้น

ในโซนเกษตรกรรมเพียงไม่นานก็เต็มไปด้วยไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 และยังมีไร่นาอย่างง่ายเลเวล 3 อีก 8 บล็อก

ภาพที่เห็นทำให้ครึ่งเอลฟ์เอลเซนถึงกับยืนอึ้ง ตะลึงงัน สายตาที่เขามองเจ้าอาณาจักรนั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ภูตบุปผาที่หายหน้าไปนานก็บินออกมาเช่นกัน มันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งพลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่า

“ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านไปเอาไร่นาเหนือธรรมดามากมายขนาดนี้มาจากไหนกันคะเนี่ย ทั้งหมดนี้เป็นไร่นาที่ปลูกพืชเหนือธรรมดาได้ทั้งนั้นเลยนะคะ ถ้าเอาเมล็ดพันธุ์ทั่วไปมาปลูก ผลผลิตจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวได้อย่างง่ายดายเลยล่ะค่ะ และถ้ามีภูตบุปผาร่างโตอยู่ด้วย การเพิ่มผลผลิตเป็นสิบเท่าก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย!”

น้ำเสียงของภูตบุปผาดูตื่นเต้นเกินจริงไปมาก ราวกับกำลังขับขานบทละครโอเปร่าที่มีจังหวะจะโคนหนักแน่น

ลู่เสวียนเหอเหลือบมองอีกฝ่าย

“งั้นที่นี่ฉันยกให้เธอจัดการก็แล้วกัน”

ภูตบุปผารีบตบหน้าอกตัวเองเบาๆ รับคำอย่างมั่นใจ

“ไม่มีปัญหาค่ะ!”

“ถ้าฉันทำไม่ได้ ท่านเจ้าอาณาจักรก็ลองตามหาภูตบุปผาตัวอื่นมาเพิ่มสิคะ สถานที่แบบนี้ไม่มีภูตบุปผาตนไหนหรอกค่ะที่จะไม่อยากมา”

ลู่เสวียนเหอไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก

“นั่นก็ต้องรอให้ฉันหาให้เจอด้วยล่ะนะ”

ตอนนี้โซนเกษตรกรรมมีไร่นาถึง 200 บล็อกแล้ว เหล่ากสิกรกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง

เนื่องจากคุณสมบัติพิเศษของไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 การเพาะปลูกในนี้จึงไม่ยุ่งยากเท่าไร่นาทั่วไป แต่ปัญหาก็คือ จำนวนแรงงานมันน้อยเกินไป

รัศมีอาณาจักรมีจำกัด ช่วงหลังไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 จึงถูกนำไปวางไว้ด้านนอกอาณาเขต ซึ่งนับเป็นเขตปลอดภัยแบบปริ่มๆ

ลู่เสวียนเหอนึกไม่ถึงว่าพลังของพวกผู้เอาชีวิตรอดจะมหาศาลขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อสินค้าสต็อกครบ 500 บล็อก เขาก็สั่งให้แลกเปลี่ยนเป็นวัตถุดิบเหนือธรรมดาระดับเก้าโดยตรง ไม่ต้องการบล็อกไร่นาเพิ่มอีก

ทว่าผลกระทบจากการปรากฏขึ้นของไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 ในหมู่ผู้เอาชีวิตรอดนั้นถือว่าลึกซึ้งกว้างขวางมาก

คนเราจะรอดชีวิตได้อย่างไร?

คำตอบคือต้องมีของกิน

โดยเฉพาะในโลกภายใต้รหัสศูนย์ ภายในขอบเขตที่พอจะนับว่าเป็นเขตปลอดภัยได้ จะต้องมีอาหารที่เพียงพอ

ในอดีตแม้จะบุกเบิกที่ดินได้ แต่ผลผลิตและประสิทธิภาพในการปลูกนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมปลูกได้แค่เมล็ดพันธุ์ทั่วไป แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

ลู่เสวียนเหอหมกตัวอยู่ในโรงงานผลิตอยู่นาน ในที่สุดเขาก็สร้างเชื้อไฟแบบที่คนทั่วไปถือไปมาได้สำเร็จ

เขานำเชื้อไฟสามดวงที่ได้จากพละกำลังของเอลเซนเพียงผู้เดียว มาสร้างเป็นสิ่งก่อสร้างพิเศษในอาณาเขต ทำให้พวกมันมีสภาพเหมือนคบเพลิง

ส่วนรายละเอียดว่าสร้างขึ้นมาได้อย่างไรนั้น ลู่เสวียนเหอเองก็รู้แบบงูๆ ปลาๆ อาศัยเพียงการสอบถามจากเหล่าปรมาจารย์ด้านการก่อสร้างและปรับแก้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสำเร็จในที่สุด

เพราะเชื้อไฟนั้นไม่สามารถซื้อขายได้ จึงต้องลงมือทำเองเท่านั้น

เอลเซนถือคบเพลิงที่ลุกโชนด้วยเชื้อไฟ นำเหล่าเซนทอร์มุ่งหน้าไปยังแหล่ง แร่ไฮกัมมันต์

หากไปนานเกินไป คบเพลิงจะดับลงเองโดยอัตโนมัติแล้วกลับคืนสู่อาณาเขต ส่วนคนที่ติดค้างอยู่ตรงนั้น... ก็ได้แต่ขอให้โชคดี

เมื่อจัดการเรื่องของเมื่อวานจนเกือบครบถ้วนแล้ว

ลู่เสวียนเหอมองดูเหล่าทาสและชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่ทั้งในและนอกอาณาเขต แล้วเขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาจำได้ว่าเถาอสรพิษก็นับเป็นพืชชนิดหนึ่งเหมือนกันนี่นา

แล้วทำไมพืชจะปลูกลงในไร่นาไม่ได้ล่ะ?

ทีแรกก็แค่คิดเล่นๆ แต่ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นไปได้

พอดีว่ากำแพงพฤกษาเถาอสรพิษนี้มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง สามารถสื่อสารกันได้เล็กน้อย

หลังจากเขาลองสื่อสารดู ก็พบว่าเรื่องนี้ทำได้จริงๆ เขาจึงรีบนำไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 ในคลังชั่วคราวทั้งหมดไปวางไว้ที่ฐานของกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ พร้อมกับส่งข้อความสั่งให้พวกเริ่นซิงสิงผลิตไร่นาเพิ่มทันที

ในช่วงแรกก็ดูปกติดี แต่เมื่อวางไร่นาลงไปมากขึ้นเรื่อยๆ กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

เดิมทีเถาอสรพิษกับกำแพงจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน โดยมีกำแพงเป็นแกนหลักและเถาอสรพิษเป็นส่วนเสริม

แต่ตอนนี้ ตัวกำแพงกลับงอกรากออกมาและชอนไชลงสู่พื้นดิน

ยิ่งไปกว่านั้น กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษที่ล้อมรอบหมู่บ้านทะเลลึกเดิมทีก็เป็นหนึ่งเดียวกันอยู่แล้ว

เมื่อมันค่อยๆ เติบโตขึ้นจนดูคล้ายกับพืชมากขึ้น ภูตบุปผาที่ซ่อนตัวอยู่ในโซนเกษตรกรรมก็บินออกมาด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

“ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านทำอะไรลงไปคะเนี่ย? ฉันสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตแห่งพงไพรแบบพิเศษที่กำลังก่อตัวขึ้น ท่านรับชาวบ้านใหม่มาเพิ่มเหรอคะ?”

จากนั้น มันก็ได้เห็นกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นจนเขียวขจีครึ้มหนา ดูเผินๆ เหมือนต้นไม้เถาแต่ความจริงคือกำแพง ภูตบุปผาถึงกับอ้าปากค้าง

“เจ้าอาณาจักรมนุษย์... ท่านเจ้าอาณาจักรคะ ท่านเลี้ยงดูชีวิตแบบไหนออกมากันแน่เนี่ย?”