บทที่ 78 ภูมิปัญญาของคนท้องถิ่น

ความจุของคลังสินค้าเข้าขั้นวิกฤต

นี่ช่างเป็นความกังวลที่หอมหวานเสียจริง

เทคนิคการสร้างคลังสินค้าทั่วไปนั้นไม่ได้มีกลไกซับซ้อนอะไร ลู่เสวียนเหอจึงใช้วิธีโยนงานจ้างวานออกไปให้ผู้อื่นทำอีกครั้ง

ตลาดแลกเปลี่ยนผู้เอาชีวิตรอดมักจะมีประโยชน์ในหลายๆ ด้านเสมอ

ไม่ว่าจะเป็นยาสามัญระดับต่ำ หรือการจ้างผลิตสิ่งของต่างๆ

เหล่าชาวบ้านของเขาที่ทำงานหนักหน่วงภายใต้สภาวะเช่นนี้ และต้องเผชิญกับอันตรายไม่น้อย ทว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครตายเลยสักคน นั่นก็เพราะอาศัยยารักษาโรคและเครื่องอุปโภคบริโภคในชีวิตประจำวันที่เขาจ้างวานผลิตจากเหล่าผู้เอาชีวิตรอดนั่นเอง

ด้วยเหตุนี้ รายชื่อเพื่อนของลู่เสวียนเหอถึงขั้นมีการจัดหมวดหมู่ไว้อย่างชัดเจน

ตลาดแลกเปลี่ยนผู้เอาชีวิตรอดช่วยให้เขาผ่านช่วงเริ่มต้นมาได้อย่างมหาศาลจริงๆ

เขาตั้งใจว่าหลังจากนี้จะทำการแยกส่วนระหว่างคลังสินค้าเหนือธรรมดาและคลังสินค้าทั่วไปออกจากกัน การเอาทุกอย่างไปกองรวมกันไว้ข้างจวนเจ้าอาณาจักรไม่ใช่เรื่องที่เข้าท่าเท่าไหร่นัก

“แต่พวกสิ่งก่อสร้างที่หลอมรวมอยู่ในโฉนดที่ดินนี่สิ ต้องใช้เวลาเติบโตอีกนานแค่ไหนกันนะ”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกกังวลกับเรื่องนี้

ผ่านไปหลายวันแล้ว ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกว่ายังมองไม่เห็นจุดหมายปลายทางแบบนี้?

ยังดีที่แม้สิ่งก่อสร้างเหนือธรรมดาเหล่านั้นจะยังเติบโตไม่เสร็จ แต่อาณาเขตก็ค่อยๆ ขยายตัวออกไปด้านนอกอย่างต่อเนื่อง

‘ที่พัก’ ของม้าเกราะเงินน้อยและไก่ดาวลูกไก่น้อยความจริงตั้งอยู่ในโซนที่พักอาศัย ทว่าเจ้าม้าเกราะเงินน้อยนอกจากเวลาจะกินข้าวแล้ว ปกติมันมักจะชอบมานอนตากแดดอยู่ข้างจวนเจ้าอาณาจักรเสมอ

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

เขามองดูม้าเกราะเงินน้อยที่นอนเกียจคร้านอยู่บนพื้นแต่ร่างกายกลับดูแข็งแกร่งและสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พลางส่ายหัวเบาๆ

ส่วนไก่ดาวลูกไก่น้อยนั้นออกไข่มาได้หลายฟองแล้ว แต่น่าเสียดายที่หากมองจากสถานการณ์ปัจจุบัน มันยังห่างไกลจากการฟักตัวเป็นไก่ดาวลูกไก่อีกตัวได้สำเร็จ

นอกจากนี้ ลู่เสวียนเหอยังมองไปยังไร่นาด้านหน้าจวนเจ้าอาณาจักรที่ยังไม่ได้ถูกย้ายออกไป ไม่ว่าจะเป็นแครอทหรือพืชเหนือธรรมดา ต่างก็แผ่ซ่านด้วยรัศมีที่ชวนให้ลุ่มหลง

เกรงว่านี่คงไม่ใช่เพียงผลลัพธ์ของไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 เพียงอย่างเดียว แต่ภูตบุปผาตนนั้นน่าจะมีความสามารถอื่นที่นอกเหนือจากการเร่งการเติบโตของพืชพรรณด้วย

เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดไปเองหรือไม่ แต่เขามักจะรู้สึกว่ายิ่งภูตบุปผาอาศัยอยู่ในอาณาเขตนางเท่าไหร่ พืชพรรณก็ยิ่งเติบโตได้ดีขึ้นเท่านั้น

เรื่องนี้ คงต้องรอถามเอลเซนในภายหลัง

พอนึกถึงเอลเซน...

ลู่เสวียนเหอก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้เจ้าครึ่งเอลฟ์นั่นวุ่นวายอยู่ในไร่นาอย่างง่ายเลเวล 3 อยู่นานสองนาน ไม่รู้ว่าปลูกอะไรลงไปบ้าง และเมื่อกี้ตอนที่เขาจัดระเบียบอาณาเขต ดูเหมือนเขาจะเผลอย้ายไร่นาเหล่านั้นไปด้วย

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบย้ายไร่นาอย่างง่ายเลเวล 3 ทั้งหมดกลับมาวางไว้ที่เดิมข้างจวนเจ้าอาณาจักรเหมือนก่อนหน้านี้

ส่วนในโซนเกษตรกรรม การมีเพียงไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 จำนวนมากตั้งอยู่ก็นับว่าเพียงพอแล้ว

หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น เขาก็ได้รับข้อความจากผู้เอาชีวิตรอดว่า คลังสินค้าทั่วไปสามแห่งที่เขาสั่งผลิตนั้นสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

คำว่าความเร็ว มันต้องแบบนี้สิ

เมื่อนำสิ่งก่อสร้างทั้งสามออกมาแล้ว เขาก็ลองกะระยะดู คลังสินค้าหมายเลข 1 และ 2 ถูกวางไว้ฝั่งตรงข้ามของโซนที่พักอาศัย ติดกับ [ที่ทำการทะเลลึก] พื้นที่ตรงนี้จะใช้สำหรับเก็บทรัพยากรที่จำเป็นของเหล่าชาวบ้าน

ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งแห่งวางไว้ข้างจวนเจ้าอาณาจักร เพื่อใช้สำหรับเก็บไอเทมเหนือธรรมดา

คลังมิติที่มีความสูงเท่าคลังสินค้าปกติและมีพื้นที่ 1000 ตารางเมตรดูเหมือนจะมีความจุมาก ทว่าแร่เหนือธรรมดาและเนื้อไม้ของโลกใบนี้ก็มีขนาดใหญ่มากเช่นกัน... ยิ่งไม่ต้องพูดถึงดินเหนือธรรมดาระดับเก้าที่ได้จากการผลิตและแลกเปลี่ยนไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 อย่างต่อเนื่อง จนตอนนี้ในคลังสินค้าแทบจะถูกสุมจนเต็มแน่นไปหมด

น่าเสียดายที่ดินเหนือธรรมดาระดับเก้าเหล่านี้ไม่สามารถหลอมรวมเข้ากับไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 ได้ มิเช่นนั้นเขาคงสามารถถม ‘ปุ๋ย’ เพิ่มเข้าไปได้อีก

เขาไปแลกเปลี่ยนยาจากใบไม้ชุดใหญ่มาจากหลินชิงหยา และนำทั้งหมดไปเก็บไว้ในคลังสินค้าทั่วไปหมายเลข 1

ส่วนคลังสินค้าทั่วไปหมายเลข 2 ในอนาคตจะใช้เป็นที่เก็บของอุปโภคบริโภคของเหล่าชาวบ้านและทาส

หลังจากจัดการเรื่องภายในอาณาเขตจนเข้าที่เข้าทางแล้ว

ดวงตะวันก็ค่อยๆ เคลื่อนมาอยู่ตรงกลางศีรษะ

แสงแดดในยามนี้ยังคงมีความร้อนแรงอยู่บ้าง แต่ก็ต่างจากความร้อนระดับที่แผดเผาคนจนตายในก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

มนุษย์งูและกสิกรจำนวนหนึ่งกำลังเดินวุ่นไปมาทั้งในและนอกอาณาเขต

รวมถึงเส้นทางกึ่งปลอดภัยอันเปราะบางสายนั้น ที่กำลังใช้รถเข็นลำเลียงแร่ธาตุเข้ามายังอาณาเขต

ลู่เสวียนเหอกินอาหารแบบลวกๆ ก่อนจะเตรียมตัวออกเดินทาง

เขาตั้งใจจะออกไปสำรวจสภาพรอบๆ อาณาเขต โดยเฉพาะป่าดิบชื้นที่เป็นจุดที่พวกทาสในอาณาเขตมุ่งหน้าไป

แม้จะเป็นเพียงกิจกรรมการขุดเหมือง แต่เมื่อวานนี้ก็มีคนได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

เพื่อปกป้องทรัพย์สินของตนเอง และเพื่อหาโอกาสฉวยเอาชาวบ้านใหม่ๆ มาเพิ่ม เขาจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปดูที่นั่นด้วยตนเอง

ตอนนี้อาณาเขตขาดเพียงปัจจัยเดียวในการเลื่อนระดับ นั่นคือ 'จำนวนคน'

ลู่เสวียนเหอเรียกม้าเกราะเงินแล้วควบทะยานออกไปนอกอาณาเขต

ในขณะที่เขาพกพาเชื้อไฟดวงหนึ่ง ติดตัวไปพร้อมกับควบม้าเกราะเงินหกกีบมุ่งหน้าออกไป เหล่าชาวบ้านและทาสที่ยังอยู่ในอาณาเขตต่างพากันคุกเข่าลง ก้มกราบราบคาบพื้นเพื่อส่งเจ้าอาณาจักรผู้ยิ่งใหญ่

เขาหาได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ไม่

ในไร่นาเขตปลอดภัยนอกอาณาเขตถูกปลูกไว้ด้วยเมล็ดพันธุ์ที่แตกต่างกัน แต่น่าเสียดายที่เขายังหาเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลี พริก มันฝรั่ง หรือข้าวเจ้าที่เขาต้องการที่สุดไม่พบ

เขาควบม้าเกราะเงินพลางเหลียวหลังกลับมามอง ภายใต้แสงตะวัน กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษและแหล่งแร่กัมมันต์สีม่วงที่โผล่พ้นดินดูแวววาวด้วยสีสันที่แปลกตา

เพราะมีเชื้อไฟติดตัว ลู่เสวียนเหอจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

แต่เมื่อมองดู ‘สายการผลิต’ ที่ทอดยาวนี้ เขาก็ยังรู้สึกว่ามันคือปัญหา

“สิ้นเปลืองทรัพยากรเกินไป แถมยังไร้ประสิทธิภาพสุดๆ”

เขาหยุดม้า และสั่งให้ชาวบ้านที่กำลังจะคุกเข่ากราบกรานยืนขึ้น เขาขมวดคิ้วมองดูเส้นทางขุดเหมืองและลำเลียงแร่ พลางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะเพิ่มประสิทธิภาพให้สูงขึ้นได้

“ถ้าทำสายพานลำเลียงได้ก็คงดี...”

นี่ไม่ใช่ความนึกคิดที่ไร้สาระ เพราะในบรรดาผู้เอาชีวิตรอดมีคนที่สามารถสร้างของแบบนี้ได้จริงๆ

ลู่เสวียนเหอควบม้าเกราะเงินวนดูรอบๆ สายการผลิตที่ยาวเหยียดนี้ สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหัว

“ก็ยังไม่ได้อยู่ดี”

“ระยะทางมันไกลเกินไป”

“โดยเฉพาะตอนกลางคืน พวกสัตว์ร้ายแห่งราตรีต้องเข้ามาทำลายสายพานของฉันแน่ๆ กลายเป็นได้ไม่คุ้มเสีย”

บัดซบ!

เมื่อคิดได้ดังนี้ ลู่เสวียนเหอก็พบว่า ในโลกภายใต้รหัสศูนย์นี้ แรงงานมนุษย์กลับเป็นสิ่งที่ราคาถูกและเกิดข้อผิดพลาดน้อยที่สุดจริงๆ

หากปราศจากเชื้อไฟ สิ่งประดิษฐ์อื่นๆ ย่อมไม่อาจผ่านพ้นด่านของราตรีไปได้

ในเมื่อทุกอย่างต้องใช้เชื้อไฟ สู้ใช้รูปแบบปัจจุบันนี้ยังจะดีเสียกว่า

เพราะไม่ว่าจะเป็นครึ่งอสูรหรือมนุษย์ ต่างก็มีสมรรถภาพทางกายที่สูงส่งอยู่แล้ว แถมยังฝึกฝนวิชาการต่อสู้ แต่ละคนจึงไม่ต่างจากหุ่นยนต์ในร่างมนุษย์ เพียงแค่ให้อาหารนิดหน่อยก็สามารถทำงานได้ต่อเนื่องยาวนาน

ดังนั้น วิธีที่ ‘นักเล่านิทาน’ มอร์ คิดขึ้นมาจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว...

นับว่าไม่ควรเอาความคิดตัวเองเป็นบรรทัดฐานจริงๆ คนในโลกภายใต้รหัสศูนย์นั่นแหละที่เข้าใจโลกใบนี้ดีที่สุด

เขาเลิกล้มความคิดที่จะหาวิธีเพิ่มประสิทธิภาพด้วยตนเอง

จากนั้นจึงควบม้าเกราะเงินมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าลึกต่อไป

“แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉันขาดที่สุดคือแรงงานมนุษย์ ลองดูซิว่าในป่าแถบนี้จะพอมีแรงงานใหม่ๆ ให้พบเจอบ้างไหม”