บทที่ 119 คำสารภาพของอาอิคูลี่

ความจริงแล้ว ในช่วงเวลาที่ร่วมงานกับเจียงหลินเฟิงมานี้ อาอิคูลี่เองก็ไม่รู้ว่าเธอเริ่มชอบตำรวจหนุ่มจากสถานีตำรวจเมืองเล็กๆ ชายแดนคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ที่ส่องสว่างเข้ามาในชีวิตของเธออย่างกะทันหัน เจิดจ้า อบอุ่น จนอดไม่ได้ที่จะอยากขยับเข้าไปใกล้

ทว่า... เขามีแฟนอยู่แล้ว อาอิคูลี่ไม่ใช่คนที่จะมาทำตัวเซ้าซี้ตอแย ความหยิ่งในศักดิ์ศรีและการอบรมสั่งสอนมาอย่างดีไม่ยอมให้เธอไปทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่น เพียงแต่... ความรู้สึกที่เพิ่งจะผลิบานยังไม่ทันได้เอ่ยปากบอกใครกลับต้องถูกฝังลึกไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้ในเวลานี้ในใจของเธอเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เจียงหลินเฟิงมองอาอิคูลี่ที่ก้มหน้าลงพลางประคองแก้วน้ำไว้ในมืออย่างเหม่อลอย เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เขาอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง เช่น "ต่อไปก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ" หรือ "ติดต่อกันบ่อยๆ นะ" อะไรทำนองนั้น แต่เขารู้สึกว่าถ้าพูดออกไปคงดูจอมปลอมสิ้นดี สุดท้ายเขาจึงทำได้เพียงนิ่งเงียบ นั่งเป็นเพื่อนเธออยู่อย่างนั้น บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงติ๊กต็อกเบาๆ ของนาฬิกาที่เคาน์เตอร์คอยเตือนถึงเวลาที่ผ่านไป

ในเวลานั้นเอง เจียงหลินเฟิงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีละอองสีขาวสะอาดตาโปรยปรายลงมาเป็นระยะ พวกมันพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา ไร้เสียง หมุนวน และเต้นระบำ เกาะตัวอยู่บนกระจกหน้าต่างด้านข้าง กลายเป็นรอยเปียกชื้นเล็กๆ ทีละจุด

เจียงหลินเฟิงมองหิมะที่โปรยปรายลงมาหนาตาขึ้นเรื่อยๆ นอกหน้าต่าง แล้วลุกขึ้นยืน "ดูนั่นสิ! ข้างนอกหิมะตกแล้ว!" อาอิคูลี่เองก็ถูกภาพนอกหน้าต่างดึงดูดความสนใจ เธอกระชับเข้าไปใกล้หน้าต่าง แนบแก้มลงบนกระจกที่เย็นเฉียบ มองดูหิมะสีขาวสะอาดที่เต้นระบำอยู่เต็มฟ้า ในดวงตามีประกายความดีใจวาบผ่าน "ว้าว ตกหนักมากเลย! สองวันก่อนแม่เพิ่งส่งรูปมาให้ดู ทางเมืองคาสการ์ของเราหิมะก็ตกเหมือนกัน!"