บทที่ 126 ผมดูสภาพรถไม่เป็นนี่นา!

พอชายหัวโล้นได้ยินว่ามีลุ้น บนใบหน้าก็ยิ้มแย้มเบิกบาน รีบเชิญเจียงหลินเฟิงเดินไปยังรถพาสสาทคันข้างๆ อย่างกระตือรือร้น

"เชิญทางนี้เลยน้องชาย! นั่งรถพี่ไป ไม่กี่นาทีก็ถึง!"

เจียงหลินเฟิงไม่ลังเล ดึงประตูรถแล้วเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

ระหว่างทางขับรถไปประมาณยี่สิบกว่านาที ค่อยๆ ออกห่างจากตัวเมืองหลัก อาคารรอบๆ เริ่มเตี้ยและเบาบางลง สุดท้ายก็เลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถกลางแจ้งที่ดูเหมือนจะดัดแปลงมาจากโรงงานร้าง

ลานจอดรถมีขนาดใหญ่มาก แต่มีรถจอดอยู่ห่างๆ กัน ทำให้ดูโล่งกว้างมาก