บทที่ 135 ซุ่มโจมตีบนถนนกลางคืน

หลังจากดูพระอาทิตย์ขึ้น ทั้งสองคนก็เดินเล่นไปตามทางเดินไม้กระดานรอบๆ หมู่บ้านเหอมู่ ถ่ายรูปเก็บไว้บ้าง และซึมซับบรรยากาศความเงียบสงบแบบดั้งเดิมของหมู่บ้านชาวถูหว่า จากนั้นจึงขับรถไปยังทะเลสาบคานาสือที่อยู่ไม่ไกลนัก เมื่อถึงที่หมาย เวินอี่หนิงยิ่งถ่ายรูปไม่หยุด ทั้งสองยังได้แวะทานอาหารกลางวันเป็นเมนูปลาไหลน้ำเย็นซึ่งเป็นอาหารพื้นเมืองที่ร้านอาหารใกล้ๆ จุดชมวิวด้วย หลังจากเสร็จสิ้นการเดินทางทั้งหมด ก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นกว่าแล้ว เจียงหลินเฟิงดูเวลา แล้วพูดกับเวินอี่หนิงที่ยังคงสนุกอยู่ว่า "งั้นเราเริ่มเดินทางกลับกันเลยดีกว่าไหม? กว่าจะถึงตำบลชีเซียก็ต้องใช้เวลาพอสมควรเลย"

เวินอี่หนิงที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับถอนหายใจออกมา "เฮ้อ... พรุ่งนี้ก็ต้องไปรายงานตัวแล้ว ไม่รู้ว่าตารางงานของเราสองคนจะจัดให้ตรงกันได้หรือเปล่านะ" "ก็ต้องดูว่าหัวหน้าหยางจะจัดยังไงล่ะนะ" เจียงหลินเฟิงพูดพลางถอยรถออกจากที่จอด "คงไม่ทำให้ลำบากใจหรอก"

เวินอี่หนิงหันมามองเขา "แล้ว... เรื่องความสัมพันธ์ของเรา คุณเตรียมตัวจะบอกหัวหน้าหยางกับคนอื่นๆ ยังไงเหรอ?" เจียงหลินเฟิงนิ่งคิดไปสองวินาที "ก็รายงานไปตามปกติแหละ เราไม่ได้เป็นเจ้านายลูกน้องกันอยู่แล้ว คบกันก็ไม่เห็นแปลก พรุ่งนี้ไปถึงที่ทำงานแล้วค่อยบอกพร้อมกันเลย" เวินอี่หนิงส่งเสียง "อืม" พลางพยักหน้า ในใจกลับรู้สึกมั่นคงขึ้นมาก

เส้นทางขากลับค่อนข้างใกล้กว่า สภาพถนนก็ดี เมื่อเข้าสู่เขตตำบลชีเซีย ก็เพิ่งจะหกโมงเย็นกว่าๆ ท้องฟ้าเริ่มมืดลง เจียงหลินเฟิงหันไปถามเวินอี่หนิงที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ "จะกลับบ้านเลยไหม? หรือว่าจะแวะหาอะไรกินก่อน?"

เวินอี่หนิงลูบท้องตัวเองแล้วส่ายหน้า "ปลายังย่อยไม่หมดเลย ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ กลับไปที่ฮ่วนสยงวานก่อนดีกว่า ฉันไม่ได้อยู่มาเดือนกว่าแล้ว ต้องจัดห้องสักหน่อย ไม่งั้นคืนนี้คงนอนไม่ได้แน่" "โอเค" เจียงหลินเฟิงพยักหน้า "เดี๋ยวผมช่วยนะ" เวินอี่หนิงหัวเราะแล้วปรายตามองเขา แฝงไปด้วยความภูมิใจเล็กๆ "ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยแรงงานอย่างคุณไปอยู่แล้วล่ะ"