บทที่ 136 ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ชายร่างกำยำที่กระโจนใส่เจียงหลินเฟิงเมื่อครู่ เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ เขาหยิบบุหรี่จากซองยับๆ ออกมามวนหนึ่ง แล้วยื่นให้เจียงหลินเฟิง "หมวดเจียง ผมชื่อมู่ลาถีครับ สูบบุหรี่ดับอารมณ์หน่อยนะ เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ"

เจียงหลินเฟิงยกมือไหว้ปฏิเสธอย่างสุภาพ "ขอบคุณครับ ผมไม่สูบ" เขาหันไปมองมู่ลาถี "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? คุณเล่ามาให้ชัดเจนสิ"

มู่ลาถีจุดบุหรี่สูบเอง แล้วอัดเข้าปอดลึกๆ ท่ามกลางควันบุหรี่ สีหน้าของเขากลายเป็นโกรธแค้นและเจ็บปวด ก่อนจะเริ่มเล่า "หมวดเจียง พวกเราเป็นคนหมู่บ้านใกล้ๆ นี้ ลูกสาวผมชื่อกูลี่ ปีนี้อยู่ม.5..."

ที่แท้ เมื่อช่วงสุดสัปดาห์สองวันก่อน กูลี่ ลูกสาวของมู่ลาถี เรียนพิเศษที่โรงเรียนในอำเภอเสร็จ ก็นั่งรถเที่ยวสุดท้ายกลับมาที่ตำบล กว่าจะถึงสถานีก็ทุ่มกว่าแล้ว ท้องฟ้ามืดสนิท ปกติต่อมู่ลาถีจะไปรับลูกสาวที่สถานีด้วยตัวเอง แต่วันนั้นบังเอิญมีญาติมาเยี่ยมที่บ้าน เขาเลยปลีกตัวออกมาไม่ได้ คิดว่าลูกสาวก็โตแล้ว เดินจากสถานีกลับหมู่บ้านก็แค่ยี่สิบกว่านาที แถมทางช่วงนี้ปกติก็ปลอดภัยดี เขาเลยให้ลูกสาวเดินกลับเอง

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า พอเดินมาถึงทางเดินเล็กๆ ช่วงที่ไม่มีไฟถนนนี้ ก็เกิดเรื่องขึ้น! จู่ๆ ก็มีเงาดำพุ่งออกมาจากข้างทาง กระโจนใส่กูลี่จากด้านหลังจนล้มลงกับพื้น! คนร้ายแรงเยอะมาก กดกูลี่ไว้กับพื้นแน่น สองมือลูบคลำไปทั่วตัวเธอ แถมยังพยายามจะถอดกางเกงและเสื้อผ้าของเธอ หวังจะลากเธอเข้าไปในไร่ข้าวโพดให้ลึกขึ้น! เด็กสาววัยสิบกว่าปีอย่างกูลี่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ตอนนั้นเธอตกใจกลัวสุดขีด ร้องไห้และดิ้นรนสุดชีวิต โชคดีที่ตอนนั้นมีรถวิ่งผ่านมาแต่ไกล ไอ้โรคจิตนั่นเลยปล่อยกูลี่ แล้วรีบมุดหนีเข้าไปในไร่ข้าวโพด หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คนขับรถที่ผ่านมาใจดีช่วยพากูลี่กลับไปส่งที่บ้าน