บทที่ 141 ตาข่ายฟ้ากว้างใหญ่

เบาะแสเหมือนกับเชือกที่ถูกสางจนเป็นระเบียบ ท้ายที่สุดก็ชี้เป้าไปที่ชื่อๆ หนึ่งอย่างชัดเจน หลี่คุน เพศชาย อายุ 27 ปี เป็นคนหมู่บ้านเกษตรกรรมที่ 3 นอกจากเขาแล้ว ที่บ้านยังมีพี่ชายชื่อหลี่เสียง ไปทำงานรับจ้างอยู่ที่เมืองอูซื่อ ส่วนตัวเขาทำงานอยู่ที่โรงงานอาหารแห่งหนึ่งในหมู่บ้านซูมู่ แต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เขาเพิ่งจะถูกไล่ออกจากโรงงานเพราะมีปากเสียงกับเพื่อนร่วมงานจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ ตอนนี้จึงตกงานอยู่ ลักษณะรูปร่างหน้าตาก็ตรงกับผู้ต้องสงสัยที่ถูกระบุไว้ทุกประการ เบาะแสแต่ละสายไหลมารวมกันเป็นทิศทางเดียว เว่ยหย่วนเฉียงจ้องมองเอกสารอยู่สิบกว่านาที สุดท้ายก็ตบโต๊ะดังปัง "ไป ไปบ้านมันก่อนเลย"

รถหลายคันแล่นด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเกษตรกรรมที่ 3 บ้านของหลี่คุนอยู่ท้ายหมู่บ้าน เป็นบ้านชั้นเดียวแบบเก่า กำแพงลานบ้านมีรอยด่างดำ ลมพัดทีเศษปูนก็ร่วงกราว คนที่มาเปิดประตูคือหวังเฟิ่งเสีย แม่ของหลี่คุนวัยเจ็ดสิบกว่า เป็นหญิงชราผมหงอกหลังค่อม หลี่เจียเลี่ยง พ่อของเขา ก็เดินงกๆ เงิ่นๆ ตามมาติดๆ พอได้ยินว่าตำรวจมาหาหลี่คุนเพราะเรื่องที่หมู่บ้านซีเอ๋อร์เจีย สองสามีภรรยาชราก็หน้าถอดสีทันที อารมณ์เปลี่ยนเป็นต่อต้านและเกรี้ยวกราดอย่างเห็นได้ชัด "เป็นไปไม่ได้! ไอ้คุนของฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด!" หวังเฟิ่งเสียตะเบ็งเสียงแหลมปรี๊ด โบกไม้โบกมือวุ่นวาย "ลูกชายฉันเป็นคนซื่อมาตั้งแต่เด็ก! มันไม่มีทางทำเรื่องเลวทรามแบบนี้หรอก! พวกคุณต้องจับผิดคนแน่ๆ!"

เจียงหลินเฟิงพยายามอดทนถาม "คุณป้าครับ พวกเราแค่มาสอบถามข้อมูลบางอย่าง ตอนนี้หลี่คุนอยู่ที่ไหนครับ?”

“ไม่รู้! มันกลับมาอยู่บ้านวันเดียวก็ไปแล้ว! พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาสงสัยว่าเป็นฝีมือไอ้คุนของฉัน? หา? มีสิทธิ์อะไร?" เธอยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ถึงกับก้าวไปข้างหน้า แล้วยื่นมือจะไปผลักอกตำรวจที่ยืนอยู่หน้าสุด เว่ยหย่วนเฉียงหน้าตึง ก้าวออกไปขวางไว้ตรงกลาง ตวาดเสียงแข็ง "หวังเฟิ่งเสีย! ฉันขอเตือนให้ทำตัวดีๆ หน่อยนะ! พฤติกรรมแบบนี้ข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงานนะ!!"

สิ้นเสียง หวังเฟิ่งเสียก็ทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้นทันที กอดเข่าร้องโวยวาย "โอ๊ยตายแล้ว! ตำรวจทำร้ายประชาชน! ไม่มีกฎหมายแล้ว! รังแกคนแก่สองผัวเมีย! ทุกคนมาดูเร็วเข้า!" หลี่เจียเลี่ยงที่อยู่ข้างๆ พอเห็นดังนั้น ก็เอามือกุมหน้าอกลงไปนอนกองกับพื้น ร้องโอดโอย "รังแกกันชัดๆ! จะบีบให้พวกเราสองผัวเมียตายหรือไง! โรคหัวใจจะกำเริบแล้ว!" ผู้ใหญ่บ้านหูที่มาด้วย โกรธจนหน้าเขียว ชี้หน้าด่าสองคนที่กำลังนอนดิ้นอยู่บนพื้น "หวังเฟิ่งเสีย! หลี่เจียเลี่ยง! พวกแกยังจะเอายางอายอยู่ไหม! หา? ชื่อเสียงดีงามของหมู่บ้านเกษตรกรรมที่ 3 ที่สั่งสมมาตั้งกี่ปี ไม่เคยมีคนแบบพวกแกเลยนะ! ใช่ฝีมือหลี่คุนหรือเปล่า แกก็ไปตามมันมาสิจะได้รู้ดำรู้แดงกันไป! มาทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้ ไม่ละอายใจบ้างหรือไง! ทำเอาคนทั้งหมู่บ้านเสียหน้ากันหมดแล้ว!" หวังเฟิ่งเสียไม่สนใจ กลับยิ่งร้องครวญครางหนักขึ้นไปอีก