บทที่ 144 เถ้าแก่ ขอแทรกคิวหน่อยเถอะ!

รถจอดอยู่ที่หมู่บ้านเก่าๆ ฝั่งตรงข้ามสถานีตำรวจ เจียงหลินเฟิงถามด้วยความสงสัยว่า "ทำไมไม่จอดในลานสถานีฯ ล่ะ? ต้องเดินไกลขึ้นตั้งหลายก้าวแน่ะ" เวินอี่หนิงกดรีโมทล็อครถ แล้วค้อนให้เขาหนึ่งวง "คุณก็คิดดูสิ รถที่แพงที่สุดในสถานีฯ ก็มีแค่ซานตาน่าคันละแสนกว่า จู่ๆ คุณก็ถอยรถคันละสามสี่แสนมาขับ ไปจอดในลานสถานีฯ มันก็เตะตาเกินไปสิ ดูไม่ดีหรอก" เจียงหลินเฟิงเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยไปพลางหัวเราะแหะๆ ไปพลาง "ตอนนั้นผมคิดแค่ว่ามันกว้างขวาง สมรรถนะดี ไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้นนี่นา" เวินอี่หนิงสตาร์ทรถ ค่อยๆ ขับออกจากหมู่บ้าน น้ำเสียงเจือความต่อว่านิดๆ "คุณนี่นะ ซื้อรถแพงขนาดนี้แล้วก็เอามาทิ้งไว้ให้ฉันใช้ ตัวเองก็ไม่ค่อยได้ขับ ต่อไปยังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะแยะ..." พอพูดจบ เธอก็รู้สึกตัวทันทีว่าพูดผิดไป แก้มแดงปลั่ง รีบหุบปากทันที เจียงหลินเฟิงรีบคว้าจังหวะนี้ไว้ หันหน้ามายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ "เรื่องต้องใช้เงินในวันข้างหน้าเหรอ? อ๋อ! ไม่ต้องห่วง! แม่ผมเตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว เงินแต่งงานมีพอแน่นอน!" หน้าของเวินอี่หนิงแดงก่ำไปถึงใบหู ดุด้วยความเขินอาย "ไสหัวไปเลย! ใคร... ใครบอกว่าจะแต่งงานกับคุณ! เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เจียงหลินเฟิงหัวเราะร่วนอย่างผู้ชนะ พอเห็นว่ารถเริ่มเป๋ก็รีบเตือน "โอเคๆๆ ไม่พูดแล้วๆ! มองทางสิมองทาง! จะปีนขึ้นฟุตบาทอยู่แล้วเนี่ย!" เวินอี่หนิงค้อนใส่เขาอย่างงอนๆ รีบตั้งสมาธิจดจ่อกับการขับรถ ระหว่างทางไปหมู่บ้านเทียนหง เพื่อลดความเขินอายเมื่อครู่ เจียงหลินเฟิงก็ชวนคุยเรื่องคดีผีหลอกที่หมู่บ้านเทียนหงที่เคยจัดการไป เล่าเรื่องที่เฉินเฟยแกล้งทำเป็นผีหลอกกับเรื่องวิญญาณของเหมยหลินแบบย่อๆ แต่ก็เล่าซะเห็นภาพ เวินอี่หนิงฟังอย่างเพลิดเพลิน พอเล่าจบก็ถามขึ้นลอยๆ "ฟังดูซับซ้อนน่าดูเลยนะ แล้วร้านอาหารเสฉวนที่เรากำลังจะไป คนที่คุณเคยช่วยก็เป็นคนในหมู่บ้านนี้เหมือนกันเหรอ?" เจียงหลินเฟิงชะงักไปนิดหนึ่ง ตอบแบบอึกอัก "เอ่อ ไม่ใช่หรอก เรื่องนี้... มันยาวน่ะ ไว้มีเวลาค่อยเล่าให้ฟังแบบละเอียดๆ แล้วกัน" คุยกันไปเพลินๆ รถก็มาถึงหน้าหมู่บ้านเทียนหงพอดี

เจียงหลินเฟิงมองเห็นรถถัง 300 สีเทาของจ้าวสวี่ที่เขาเป็นคนจัดการซื้อให้มาแต่ไกล "จอดต่อท้ายรถจ้าวสวี่เลย" เจียงหลินเฟิงชี้เป้า ทั้งสองคนจอดรถเสร็จ ก็เดินมุ่งหน้าไปที่ป้ายร้านอาหารเสฉวนเหล่าเมิ่ง ยังไม่ทันถึง เหลือระยะทางอีกตั้งสิบกว่าเมตร ก็เห็นว่าหน้าร้านเล็กๆ มีคนเข้าคิวรออยู่พอสมควร ลูกค้ากลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรอคิวอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กๆ ที่ทางร้านเตรียมไว้ให้ ตาของเจียงหลินเฟิงไวมาก มองปราดเดียวก็เห็นจ้าวสวี่กับซูหว่านชิงนั่งอยู่ท้ายคิว เขาฉีกยิ้มกว้าง ตะโกนเรียกเสียงดังลั่น "จ้าว! สวี่!" จ้าวสวี่ที่กำลังก้มหน้าคุยกับซูหว่านชิงอยู่ สะดุ้งโหยงกับเสียงเรียกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! เงยหน้าขวับมองตามเสียง พอเห็นว่าเป็นเจียงหลินเฟิงกับเวินอี่หนิง ก็รีบระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที "เชี่ย! ฉันก็ว่าอยู่ว่าใครตะโกนซะดังลั่น! อย่างกับเรียกวิญญาณ! หลินเฟิง! คุณตำรวจเวิน! ทางนี้ๆ!" เจียงหลินเฟิงยิ้มแล้วเดินเข้าไป สวมกอดกับจ้าวสวี่อย่างแรง ตบหลังกันปังๆ ซูหว่านชิงที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน มองเจียงหลินเฟิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หมวดเจียง ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" เจียงหลินเฟิงคลายอ้อมกอดจากจ้าวสวี่ พยักหน้าให้ซูหว่านชิง "ใช่ครับครูซู ไม่เจอกันนานเลย แค่คิดไม่ถึงว่า..." เขามองสลับไปมาระหว่างจ้าวสวี่กับซูหว่านชิง "คิดไม่ถึงว่าพวกคุณสองคน ฮ่าฮ่า!" จากนั้นเขาก็ดึงเวินอี่หนิงที่อยู่ข้างๆ เข้ามา แนะนำอย่างเป็นทางการ "มาๆ รู้จักกันไว้นะ นี่แฟนผม เวินอี่หนิง" แล้วก็หันไปบอกเวินอี่หนิง "อี่หนิง นี่นายจ้าวสวี่ คุณก็รู้จักอยู่แล้ว ส่วนนี่คือคนที่เคยเล่าให้ฟัง ครูซู ซูหว่านชิงไง" เวินอี่หนิงยื่นมือออกไปอย่างสง่างาม บนใบหน้ามีรอยยิ้มเป็นมิตร "สวัสดีค่ะ เรียกฉันว่าอี่หนิงก็ได้นะคะ หลินเฟิงพูดถึงพวกคุณให้ฟังบ่อยๆ เลยค่ะ" ซูหว่านชิงยิ้มอย่างเขินๆ จับมือกับเวินอี่หนิงเบาๆ "สวัสดีค่ะ อี่หนิง"

ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เจียงหลินเฟิงก็ถามจ้าวสวี่ "เป็นไงบ้าง? มีโต๊ะว่างไหม? ต้องรออีกนานแค่ไหน?" จ้าวสวี่ชี้ไปที่คิวยาวเหยียดข้างหน้าด้วยสีหน้าจนปัญญา "โธ่เอ๊ย อย่าให้พูดเลย! แกไม่รู้หรอกว่าร้านอาหารเสฉวนร้านนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดไหน! ได้ยินมาว่ารสชาติต้นตำรับสุดๆ แถมเพิ่งเปิดใหม่มีโปรโมชั่นด้วย คนแน่นร้านทุกมื้อเลย! ฉันเพิ่งรับคิวมา ข้างหน้ายังมีอีกตั้งห้าหกโต๊ะแน่ะ! เห็นแล้วฉันก็อยากจะเปิดร้านเองบ้างเลยเนี่ย!" เจียงหลินเฟิงเห็นคนเยอะขนาดนี้ก็อดขำไม่ได้ "ระดับฝีมือทำอาหารอย่างนายเนี่ยนะ? ต้มบะหมี่ยังไหม้ติดหม้อเลย เลิกคิดเถอะ อย่าเอาของกินมาทิ้งขว้างเลย" เขาพูดไปก็ชะเง้อมองเข้าไปในร้านไป มองปราดเดียวก็เห็นเมิ่งเหม่ยฮุ่ยกำลังยุ่งจนหัวปั่นอยู่ข้างใน ทั้งต้อนรับลูกค้า ยกอาหาร แล้วยังต้องคิดเงินอีก "พวกนายนั่งรอก่อนนะ ฉันพอจะสนิทกับเถ้าแก่อยู่บ้าง เดี๋ยวลองดูว่าจะขอแทรกคิวให้พวกเราได้ไหม" เจียงหลินเฟิงบอกกับทุกคน ตาของจ้าวสวี่เป็นประกายขึ้นมา "งั้นก็แจ๋วเลยสิ! รีบไปจัดการเลยเพื่อน!"

เจียงหลินเฟิงเดินไปหาเมิ่งเหม่ยฮุ่ยที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดออเดอร์และคิดเงินอยู่ แกล้งดัดเสียงเป็นสำเนียงซินเจียง "เถ้าแก่ ขอแทรกคิวหน่อยเถอะ!" เมิ่งเหม่ยฮุ่ยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ปฏิเสธเสียงรัวเร็ว "ไม่ได้ๆ ค่ะ ตอนนี้คิวข้างหน้ามีตั้งสิบโต๊ะแล้ว ต้องรอตามคิว..." พูดไปได้ครึ่งประโยค เธอก็รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูมาก พอเงยหน้าขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเจียงหลินเฟิงนั่นเอง! เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นเต้นดีใจจนพูดติดอ่าง "พี่... พี่เจียง! พี่มาแล้ว! ทำไมพี่มาแล้วไม่บอกฉันล่วงหน้าล่ะคะ!" เจียงหลินเฟิงหัวเราะฮ่าๆ ชี้ไปที่นอกประตู "วันนี้พี่นัดกินข้าวกับเพื่อนกะทันหันน่ะ เลยกะจะมาอุดหนุนร้านเธอซะหน่อย แต่ใครจะไปรู้ว่าร้านเธอจะขายดีขนาดนี้ ไม่ต้องพึ่งพี่มาอุดหนุนเลย คิวยาวเหยียดขนาดนี้" เมิ่งเหม่ยฮุ่ยรีบโบกมือ หน้าแดงระเรื่อ "ไม่ใช่นะคะพี่เจียง พี่มานี่มันมีความหมายไม่เหมือนกันสักหน่อย!" พูดจบ เธอก็รีบยื่นเมนูในมือให้เจียงหลินเฟิง "พี่เจียง พวกพี่อยากกินอะไรคะ? เดี๋ยวฉันให้แม่ผัดให้พวกพี่ก่อนเลย! แป๊บเดียวก็ได้ค่ะ!" เจียงหลินเฟิงดันเมนูกลับไป "พี่ล้อเล่นน่ะ อย่าไปรบกวนคุณลุงคุณป้าเลย เพื่อนพี่ก็จองคิวไว้แล้ว พวกเราก็รอตามคิวนั่นแหละ พี่แค่มาทักทายเฉยๆ เธอไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวพวกพี่อยากดื่มอะไรเดี๋ยวหยิบเอง" พูดจบ เขาก็เดินไปที่ตู้แช่ตรงมุมร้าน หยิบเบียร์อูซูมาหลายขวด เมิ่งเหม่ยฮุ่ยแอบมองแผ่นหลังอันผ่าเผยของเจียงหลินเฟิง จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จนกระทั่งลูกค้าโต๊ะข้างๆ เรียกเธออยู่หลายครั้ง เธอถึงได้สติและรีบไปรับออเดอร์