บทที่ 145 ตำรวจคนดังเจียงหลินเฟิง

เมิ่งเหม่ยฮุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เธอกะพริบตาแรงๆ สะกดอารมณ์ที่ไม่ควรมีในใจลงไป ปั้นรอยยิ้มต้อนรับขับสู้ขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้ง แล้วจึงหันกลับมาหาพวกของเจียงหลินเฟิง "พี่เจียง ถึงคิวพวกพี่แล้วค่ะ" เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด พลางยื่นเมนูให้ "ดูเมนูก่อนได้เลยนะคะ เดี๋ยวฉันรีบเก็บโต๊ะให้ แล้วพวกพี่ก็ไปนั่งได้เลยค่ะ" เจียงหลินเฟิงรับเมนูมา ตอบรับด้วยรอยยิ้ม "โอเค รบกวนด้วยนะเหม่ยฮุ่ย"

เมิ่งเหม่ยฮุ่ยไม่กล้ามองเจียงหลินเฟิงมากนัก โดยเฉพาะไม่กล้ามองผู้หญิงที่ดูดีมีสง่าราศีที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา เธอพึมพำตอบว่า "ไม่รบกวนหรอกค่ะ" แล้วก็รีบหันหลังไปเก็บโต๊ะที่เพิ่งว่างลง เวินอี่หนิงจับความรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติที่วาบผ่านใบหน้าของเมิ่งเหม่ยฮุ่ยได้อย่างรวดเร็ว เธอดึงสายตากลับมาอย่างครุ่นคิด แล้วหันไปมองเจียงหลินเฟิงด้วยสายตาที่แฝงรอยยิ้มแบบจับผิด "แม่หนูคนนี้... คงไม่ใช่ชาวบ้านที่คุณเคยช่วยเหลือที่เล่าให้ฟังระหว่างทางหรอกนะ?" เจียงหลินเฟิงพยักหน้าอย่างเปิดเผย "ใช่ ถ้าจะพูดให้ถูกคือเคยช่วยพ่อของเธอไว้น่ะ ก่อนหน้านี้พ่อเธอป่วยติดเตียง ลำบากมากเลยล่ะ" เวินอี่หนิงตอบรับสั้นๆ ว่า "อ้อ" สายตาที่จับผิดจางหายไป เปลี่ยนเป็นความเข้าใจแทน เธอไม่ได้สานต่อบทสนทนานี้ หันไปดูเมนูกับซูหว่านชิงอย่างเป็นธรรมชาติ "หว่านชิง ลองดูสิอยากกินอะไร? ปลาต้มน้ำมันพริกนี่ดูน่าจะเป็นเมนูเด็ดนะ"

อาหารในเมนูล้วนเป็นอาหารเสฉวนแบบโฮมเมด ราคาไม่แพง พอมองไปที่โต๊ะข้างๆ ก็เห็นว่าอาหารจานใหญ่ให้เยอะมาก ทั้งสี่คนปรึกษากัน ไม่กล้าสั่งเยอะ สั่งมาแค่สี่อย่าง ปลาต้มน้ำมันพริก เต้าหู้ผัดพริกเสฉวน ไก่ผัดถั่วลิสง และผักกาดหอมผัดกระเทียมไว้แก้เลี่ยน เมิ่งเหม่ยฮุ่ยเช็ดโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินมารับเมนูที่ขีดเลือกไว้ บนหน้าผากยังมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายจากการทำงานหนัก "พี่เจียง นั่งก่อนเลยนะคะ อาหารจะเสร็จเร็วมากค่ะ ฉันจะให้แม่ทำให้พวกพี่ก่อนเลย" เธอยังคงพยายามหลีกเลี่ยงการสบตากับเจียงหลินเฟิง เวินอี่หนิงมองเมิ่งเหม่ยฮุ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ไม่เป็นไรจ้ะ พวกเราไม่รีบ ค่อยๆ ทำก็ได้" ความห่วงใยอย่างมีน้ำใจนี้ ทำให้เมิ่งเหม่ยฮุ่ยยิ่งรู้สึกผิด แก้มก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอตอบรับอ้อมแอ้ม แล้วกอดเมนูแทบจะวิ่งเหยาะๆ หายเข้าไปในครัว

ทั้งสี่คนเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน อาหารยังไม่ทันมาเสิร์ฟ โต๊ะของเจียงหลินเฟิงกลับคึกคักขึ้นมาก่อน มีชาวบ้านจากหมู่บ้านเทียนหงจำเขาได้ และเดินเข้ามาทักทายเรื่อยๆ "หมวดเจียง! คุณจริงๆ ด้วย! มากินข้าวที่นี่เหรอครับ?”

“หมวดเจียง จำผมได้ไหมครับ?!”