บทที่ 146 อดีตของจ้าวสวี่

จ้าวสวี่ยกขวดเบียร์ขึ้นกระดกอึกใหญ่ แล้วตกอยู่ในภวังค์ เวินอี่หนิงเห็นดังนั้น ก็มองเจียงหลินเฟิงด้วยสายตารู้สึกผิดเล็กน้อย ราวกับจะถามว่าเธอถามอะไรผิดไปหรือเปล่า เธอรีบเอ่ยปากเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ ถ้าไม่สะดวกใจจะตอบก็ไม่เป็นไรนะคะ..." จ้าวสวี่วางขวดเบียร์ลง หัวเราะฮ่าๆ แล้วโบกมือ สีหน้าดูเปิดเผย "ไม่มีอะไรที่ถามไม่ได้หรอก! นี่ไม่ใช่ความลับระดับชาติสักหน่อย ทำไม หลินเฟิงไม่ได้เล่าประวัติอันรุ่งโรจน์ของฉันให้ฟังเหรอ?" เขาพูดไปพลาง ก็ล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าใบเล็กที่พกติดตัว หยิบออกมาคาบไว้มวนหนึ่ง จุดไฟแช็ก แล้วสูดเข้าปอดลึกๆ จากนั้นก็ยิ้มให้เวินอี่หนิงและซูหว่านชิงอย่างเกรงใจ "ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้หญิงทั้งสอง พอดีเปรี้ยวปากน่ะ ทนไม่ไหวจริงๆ ขออนุญาตสูบสักมวนนะครับ" ควันสีขาวอมฟ้าค่อยๆ ลอยกรุ่นขึ้นมา จ้าวสวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาทะลุผ่านม่านควัน บอกเล่าเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายปีก่อน "พูดถึงเรื่องเมื่อก่อนนะ..." น้ำเสียงของจ้าวสวี่แฝงความเลื่อนลอยของการรำลึกความหลัง "ฉันกับหลินเฟิง โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รู้จักกันตั้งแต่ประถม 1 ที่โรงเรียนฉางอัน แล้วก็ไปต่อมัธยม 1 ที่ฉางอันด้วยกัน เป็นตัวตั้งตัวตีพากันโดดเรียนปีนกำแพงโรงเรียน จนโดนเชิญผู้ปกครองด้วยกันบ่อยๆ" เขาหัวเราะพลางชี้ไปที่เจียงหลินเฟิง "ตอนเด็กๆ ฐานะทางบ้านฉันดีกว่าบ้านเขาสะดือ หมอนี่ก็เลยตามก้นฉันต้อยๆ มาตลอด”

“ต่อมาตอนม.ปลาย พ่อฉันย้ายงานจากระบบปิโตรเลียมมาอยู่ต่างมณฑล ฉันก็เลยย้ายโรงเรียนตามมาด้วย พวกคุณอาจจะเห็นว่าตอนนี้ฉันดูทำตัวเหลวไหลไปวันๆ นะ" เขาหัวเราะเยาะตัวเอง แต่ในแววตากลับมีความภาคภูมิใจปิดไม่มิด "แต่ตอนเรียนน่ะ คะแนนฉันติดท็อปเท็นของสายชั้นตลอดเลยนะบอกให้!”

“พอถึงตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เราสองคนก็นัดกันไว้ ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยการตำรวจแห่งชาติด้วยกัน! เป็นตำรวจ ปราบปรามคนพาลอภิบาลคนดี เท่จะตายไป!" พูดถึงตรงนี้ ประกายไฟในดวงตาของจ้าวสวี่ก็กลับมาลุกโชนอีกครั้ง มันคือความใฝ่ฝันอันบริสุทธิ์และแรงกล้า แต่ไม่นาน ประกายไฟนั้นก็หม่นแสงลง เขาเคาะขี้เถ้าบุหรี่ น้ำเสียงกลับมาราบเรียบ แฝงความขมขื่นอยู่ลึกๆ "พอเข้าโรงเรียนตำรวจ ทุกอย่างก็ราบรื่นดี จนกระทั่งตอนฝึกสมรรถภาพร่างกายครั้งหนึ่ง... ฉันทำขาหัก เหตุผลที่บอกคนอื่นตอนลาออกก็คือเรื่องนี้แหละ แต่ความจริงแล้ว..." เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วอัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ "ความจริงคือ ที่บ้านเกิดเรื่องนิดหน่อย" เขากระตุกยิ้มมุมปาก "แม่ฉัน... ถูกเรียกตัวไปสอบสวน" เวินอี่หนิงและซูหว่านชิงได้ยินดังนั้น บนใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยความประหลาดใจ พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่า เบื้องหลังท่าทีสบายๆ ไม่ยึดติดของจ้าวสวี่ จะมีเหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงในครอบครัวซ่อนอยู่ น้ำเสียงของจ้าวสวี่สงบนิ่ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น "ใช่ แม่ฉันเคยเป็นผู้อำนวยการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนของรัฐ ถูกพาตัวไปสืบสวนคดีทุจริต พอผลการสอบสวนออกมา ว่ามีการยักยอกและรับสินบนเป็นเงินจำนวนมหาศาล... นั่นก็หมายความว่า ฉันไม่มีทางเป็นตำรวจได้อีกแล้ว เพราะไม่มีทางผ่านการตรวจสอบประวัติได้เลย”

“งานของพ่อฉันก็ได้รับผลกระทบหนักเหมือนกัน เงินทองในบ้าน ที่ควรคืนก็ต้องคืน ที่โดนอายัดก็โดนอายัด เพียงชั่วข้ามคืน... ของหลายๆ อย่างก็หายวับไป" เขาพ่นควันออกมายาวเหยียด เสียงก็ต่ำลงไปอีก "แม่ฉันทำผิด เธอก็ชดใช้กรรมไปแล้ว แต่ก็สร้างความเสียหายให้กับประชาชนที่เสียผลประโยชน์ด้วยเหมือนกัน แน่นอนว่า ในฐานะคนที่เคยได้ประโยชน์จากเรื่องนั้น ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปวิพากษ์วิจารณ์อะไร”

“ดังนั้น ฉันเลยลาออกจากโรงเรียนตำรวจแล้วกลับมาต่างมณฑล ช่วงเวลานั้น ฉันไม่ติดต่อใครเลย รู้สึกอับอายขายหน้า ก็เลยหนีมาอยู่เมืองอูซื่อคนเดียว ไปสมัครเป็นช่างซ่อมรถที่อู่ ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่า เรียนรู้สายอาชีพนี้แหละ จะได้หาเงินเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ใช้ฝีมือตัวเองหากิน”