บทที่ 147 ไปค้างที่ห้องฉันตอนกลางคืนก็ได้นะ

ซูหว่านชิงมองดูจ้าวสวี่ที่นอนแหมะอยู่บนตัวเธอ แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความจนใจปนสงสาร "จ้าวสวี่เมาขนาดนี้ เราไปส่งเขากลับบ้านกันก่อนเถอะ" เจียงหลินเฟิงพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ที่อยู่หมู่บ้านของจ้าวสวี่

เวินอี่หนิงขับรถนิ่งมาก ไม่นานก็มาถึงหมู่บ้านเก่าๆ ที่จ้าวสวี่พักอยู่ เจียงหลินเฟิงช่วยพยุงกึ่งหามจ้าวสวี่ที่เมาแอ๋ขึ้นไปบนชั้นสาม ล้วงพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา ลองไขอยู่สองดอกถึงจะเปิดประตูได้ พอโยนร่างใหญ่ยักษ์ของจ้าวสวี่ลงบนเตียงที่ค่อนข้างรกได้ ทั้งสามคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ซูหว่านชิงจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรงใจ "ขอโทษจริงๆ นะคะ รบกวนพวกคุณแล้ว ดึกดื่นป่านนี้ยังต้องมาเหนื่อยอีก" เธอเหลือบมองจ้าวสวี่ที่เริ่มกรนอยู่บนเตียง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงเบา "ฉัน... คืนนี้ฉันขออยู่ดูแลเขาก็แล้วกันค่ะ เผื่อเขาลุกมาอ้วกหรือหิวน้ำตอนดึก พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ" เจียงหลินเฟิงโบกมือ "เกรงใจทำไมกัน คนกันเองทั้งนั้น งั้นก็ตามนี้ รบกวนครูซูด้วยนะครับ มีอะไรโทรหาผมได้ตลอดเลย เบอร์ผมมีใช่ไหมครับ?”

“มีค่ะ ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ" ซูหว่านชิงเดินมาส่งทั้งสองคนที่ประตู

พอลงมาข้างล่าง เดินไปตามหมู่บ้านที่เงียบสงบ เวินอี่หนิงก็หันไปมองเจียงหลินเฟิงที่เดินอย่างมั่นคงด้วยความประหลาดใจ "ไม่คิดเลยนะว่าคุณจะคอแข็งขนาดนี้ จ้าวสวี่เมาเละเทะไปแล้ว คุณยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย" เจียงหลินเฟิงได้ยินดังนั้น ตาก็กลอกไปมา สวมวิญญาณนักแสดงเจ้าบทบาททันที เขาแกล้งทำเป็นเวียนหัว หน้ามืด แล้วเอนตัวไปซบเวินอี่หนิง ปากก็พึมพำอ้อแอ้ "ที่รัก... ความจริงแล้ว... ความจริงแล้วผมก็เมาเหมือนกัน... เวียนหัวไปหมดแล้ว... เดินไม่ไหวแล้ว..." เวินอี่หนิงถูกลูกไม้ตื้นๆ ของเขาทำเอาทั้งฉุนทั้งขำ เอื้อมมือไปหยิกเอวเขาไม่เบาไม่แรงไปหนึ่งที "เลิกเล่นได้แล้ว! จะมาแต๊ะอั๋งฉันใช่ไหม? เดินดีๆ เลยนะ!" เจียงหลินเฟิงกลับมาเป็นปกติทันที แล้วหัวเราะฮ่าๆ "ฮ่าฮ่า โดนจับได้ซะแล้ว ความจริงผมก็ไม่ได้คอแข็งอะไรขนาดนั้นหรอก อาจจะเป็นเพราะ... พรสวรรค์ล่ะมั้ง? หรือไม่ก็เพราะวันนี้อารมณ์ดี?" เวินอี่หนิงค้อนใส่เขาอย่างแง่งอน แต่ก็ถือโอกาสควงแขนเขาไว้ น้ำเสียงเบาลง แฝงไปด้วยความเขินอายที่ยากจะสังเกตเห็น "พูดดีๆ สิ ถ้าไม่ไหวจริงๆ... คืนนี้... ไปค้างที่ห้องฉันก็ได้นะ"

เจียงหลินเฟิงรู้สึกได้ว่าลูกกระเดือกตัวเองขยับขึ้นลงอย่างแรง หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เขาหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเวินอี่หนิงที่สะท้อนแสงไฟถนนนวลตา แล้วพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล "งั้นก็ไปห้องคุณสิ!”