บทที่ 148 หลิ่วเหวินปินผู้โชคร้าย

ภายในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ บรรยากาศดูพิลึกพิลั่นบอกไม่ถูก โต๊ะจีนขนาดใหญ่ที่นั่งได้เป็นสิบคน กลับมีคนนั่งอยู่แค่สี่คน ดูโล่งเตียนไปถนัดตา นอกจากหลิ่วเหวินปินและหลิ่วปิงปิงผู้เป็นพ่อแล้ว แขกอีกสองคนนั้นดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก นั่นคือเถ้าแก่พี พีซิว นักธุรกิจจากทางใต้ และพีเยี่ยน ลูกสาวรูปร่างโดดเด่นของเขา ตัวพีซิวเองสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตร รูปร่างอ้วนเตี้ย พุงกลมป่องแทบจะปริชุดสูทสั่งตัดราคาแพงหูฉี่ ส่วนพีเยี่ยน ลูกสาวของเขา ก็สืบทอดรูปร่างของพ่อมาอย่างสมบูรณ์แบบ แถมยังล้ำหน้าไปอีกขั้น แม้อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ แต่เธอกลับมีรูปร่างใหญ่โตล่ำสันราวกับวัวถึก บนใบหน้าใหญ่โตนั้นถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ ซึ่งดูขัดกับบุคลิกของเธออย่างสิ้นเชิง และในตอนนี้ เธอกำลังจ้องมองหลิ่วเหวินปินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตาเป็นมันอย่างไม่ปิดบัง สายตานั้น ทำให้หลิ่วเหวินปินรู้สึกอึดอัดเหมือนนั่งอยู่บนเบาะเข็ม สันหลังวาบ รู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายขนาดใหญ่จ้องตะครุบ เขาต้องฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้ขยะแขยงในกระเพาะ พยายามปั้นรอยยิ้มอย่างมีมารยาทบนใบหน้า ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าสองพ่อลูกตรงหน้านี้ คือเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งที่หลิ่วปิงปิง พ่อของเขา ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเชิญมา

"เหล่าหลิ่วนะ" พีซิวพูดด้วยสำเนียงจีนกลางแปร่งๆ แบบคนใต้ ยกแก้วเหล้าขาวในมือขึ้น ชนกับหลิ่วปิงปิง "ที่ดินสองสามแปลงที่นายพาฉันไปดูเมื่อสองวันก่อน ทั้งทำเลและขนาด ฉันถูกใจมากเลยล่ะ แต่ว่านะ..." เขาลากเสียงยาว ดวงตาเล็กหยีเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ฉันก็ลองไปสืบดูแล้ว ได้ยินมาว่าขั้นตอนมันยุ่งยากมากเลยนี่? โดยเฉพาะเรื่องการขอเปลี่ยนประเภทการใช้ที่ดินเพื่อการเกษตร แล้วยังมีกฎระเบียบจุกจิกของท้องถิ่นอีกเยอะแยะ?" หลิ่วปิงปิงได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะฮ่าๆ ยกแก้วเหมาไถปริมาณสองเหลียงซดรวดเดียวหมดโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน แล้วตบอกตัวเองดังปัง "พี่พี เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า! นักธุรกิจชั้นดีที่มีศักยภาพและตั้งใจมาลงทุนอย่างพี่ รัฐบาลเขาต้อนรับด้วยความยินดีอยู่แล้ว! เรื่องขั้นตอนต่างๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมรับรองว่าจะจัดการให้พี่พีอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติแน่นอน!" พีซิวได้ยินก็ยิ้มอย่างพอใจ หยิบซิการ์นำเข้าราคาแพงบนโต๊ะขึ้นมา จุดสูบอย่างช้าๆ แล้วอัดเข้าปอดลึกๆ "นายก็พูดเกินไป เฮ้อ เมื่อก่อนทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ รุ่งเรืองสุดๆ ใครจะไปคิดว่าตอนนี้วงการนี้มันจะเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นสภาพแบบนี้ไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าหลิ่วนายเป็นคนชี้ช่องให้ พูดตามตรงนะ ฉันก็คงไม่ถ่อมาไกลถึงที่นี่หรอก”

“สถานการณ์สร้างวีรบุรุษไงล่ะ!" หลิ่วปิงปิงรินเหล้าเติมให้พีซิวอย่างรู้หน้าที่ "เพื่อนเก่าหลายคนที่ทำอสังหาฯ ด้วยกันเมื่อก่อน ตอนนี้เขามองการณ์ไกลกันหมดแล้ว พากันเบนเข็มมาทางนี้ มาทำเกษตรกรรมสมัยใหม่กันทั้งนั้น ข้อดีของวงการนี้ พี่พีเป็นคนฉลาดคงเข้าใจดี อย่างแรกคือ มันเป็นธุรกิจที่จับต้องได้ มั่นคง! อย่างที่สอง ตอนนี้รัฐบาลท้องถิ่นเขาต้องการกระตุ้นเศรษฐกิจ สร้างงาน เลยให้เงินอุดหนุนและสนับสนุนโครงการเกษตรเยอะมากเป็นประวัติการณ์! ต่อให้ผลผลิตยังไม่ทำเงิน แค่เงินอุดหนุนต่างๆ ที่ได้มา ก็คุ้มจนนับเงินไม่หวาดไม่ไหวแล้วล่ะ! นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวชัดๆ!" พีซิวขยับเข้ามาใกล้ แล้วลดเสียงลง "งั้นเรื่องประมูลที่ดินครั้งนี้ ก็ต้องพึ่งน้องชายแล้วล่ะนะ!”

“ไม่มีปัญหา! เรื่องเล็กน้อยน่าพี่!" หลิ่วปิงปิงรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "เดี๋ยวผมจัดการให้พี่ชายเรียบร้อยแน่นอน! มา ดื่มกันอีกแก้ว!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เยี่ยม! ใจถึงพึ่งได้!" พีซิวหัวเราะร่วน กระดกเหล้าเข้าปากไปอีกแก้ว