บทที่ 149 เกิดเป็นลูกผู้ชาย บางครั้งก็ต้องโหดกับตัวเองบ้าง!

ความเมาบนใบหน้าของหลิ่วปิงปิงดูเหมือนจะสร่างลงไปบ้าง เขามองหลิ่วเหวินปินด้วยสายตาเย็นชา

"แกก็โตป่านนี้แล้ว ยังแยกแยะผลประโยชน์ไม่ออกอีกเหรอ? ลุงพีของแกเป็นใคร? อดีตเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรเลยนะ! ถึงตอนนี้วงการนี้จะซบเซา แต่อูฐผอมก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ประเมินคร่าวๆ ทรัพย์สินแกก็ยังมีอีกตั้งหลายร้อยล้าน! แถมแกก็มีลูกสาวอยู่แค่คนเดียว! แกดูไม่ออกหรือไง? ว่าลูกสาวเขาหลงแกจนหัวปักหัวปำขนาดนั้น! แค่แกคว้าหล่อนไว้ให้อยู่หมัด เอาอกเอาใจให้มีความสุข อนาคตทรัพย์สินพวกนี้ของเขา จะไม่ตกเป็นของแกทั้งหมดได้ยังไง?!"

เขาก้าวเข้าไปใกล้ กล่าวย้ำด้วยความหวังดี

"ลูกเอ๊ย เกิดเป็นลูกผู้ชาย บางครั้งก็ต้องโหดกับตัวเองบ้าง! มองการณ์ไกลหน่อยสิ! รอให้แกคาบชิ้นปลามันนี้เข้าปากได้ก่อน กอบโกยเงินทองมาไว้ในมือจนกลายเป็นเศรษฐีพันล้าน ถึงตอนนั้นแกอยากจะไปหาผู้หญิงสวยๆ แบบไหนข้างนอกไม่ได้บ้างล่ะ? ยอมลำบากเพื่ออนาคตที่ยิ่งใหญ่กว่า เข้าใจไหม? กะอีแค่น้อยเนื้อต่ำใจแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วแกจะไปทำการใหญ่ได้ยังไง?"

หลิ่วเหวินปินอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา แทบจะกรีดร้องออกมาอยู่แล้ว