บทที่ 156 หลิ่วเหวินปินขับรถชนท้าย

จูบของพีเยี่ยนยาวนานเสียจนหลิ่วเหวินปินแทบจะขาดใจ พออีกฝ่ายยอมปล่อยมือ หลิ่วเหวินปินก็รู้สึกได้เพียงอาการชาที่ริมฝีปาก ทว่าพีเยี่ยนกลับก้มหน้าลงด้วยความเอียงอาย นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมา "พี่เหวินปิน นี่เป็นจูบแรกของเยี่ยนเลยนะคะ ต่อไปเยี่ยนเป็นคนของพี่แล้วนะ" หลิ่วเหวินปินถูกรัดจนสติหลุดลอย ตอบรับอ้อแอ้ในลำคอ แต่ในใจด่าทอไปถึงไหนต่อไหนแล้ว จูบแรกงั้นเหรอ ฝีมือแบบนี้เนี่ยนะจูบแรก ปากฉันจะโดนเธอแทะจนเปื่อยอยู่แล้ว กว่าจะทนจนถึงห้าโมงเย็น นักท่องเที่ยวบนทุ่งหญ้าเริ่มบางตา หลิ่วเหวินปินรู้สึกว่าได้เวลาเผ่นแล้ว "กลับกันเถอะเยี่ยนจื่อ" หลิ่วเหวินปินพยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูอ่อนโยนที่สุด "นี่ก็เย็นมากแล้ว" พีเยี่ยนส่ายหน้า คว้ามือของหลิ่วเหวินปินไปวางแหมะลงบนต้นขาที่สวมถุงน่องสีดำของตัวเองทันที "พี่เหวินปิน เยี่ยนยังไม่อยากกลับเลยค่ะ" พีเยี่ยนทำปากยื่น "พวกเราไปเปิดห้องกันดีไหมคะ" หลิ่วเหวินปินสบถคำหยาบในใจ เปิดห้องบ้านเธอสิ แต่บนใบหน้าก็ยังต้องปั้นหน้าต่อไป "เยี่ยนจื่อ พวกเรายังไม่ได้ตกลงคบกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ พี่กลัวว่าถ้าไปอยู่ด้วยกันสองต่อสอง" เขาหยุดพูดไปนิดหนึ่ง แกล้งทำหน้าตาจริงจัง "พี่จะห้ามใจตัวเองไม่ไหว แล้วเผลอล่วงเกินเธอเข้า เพราะงั้นอย่าเปิดโอกาสแบบนี้ให้พี่เลยนะ ดีไหม" พีเยี่ยนกะพริบตาปริบๆ หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาจริงๆ "พี่เหวินปินคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ”

“แน่นอนสิ" หลิ่วเหวินปินพยักหน้าอย่างจริงจัง แต่ในใจกำลังคำรามก้อง ฉันกลัวเธอจะมาล่วงเกินฉันต่างหากโว้ย "งั้นก็ได้ค่ะ" พีเยี่ยนยิ้ม หลิ่วเหวินปินเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็ได้ยินพีเยี่ยนพูดต่อ "แต่พวกเราเปิดห้องเดียวกันแบบบริสุทธิ์ใจก็ได้นี่คะ ขอแค่พี่ไม่ทำอะไรเยี่ยนก็พอแล้ว" เธอล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา กดอย่างคล่องแคล่ว "ตกลงตามนี้นะคะ เยี่ยนจองห้องเตียงใหญ่ดูดาวให้พวกเราแล้วค่ะ”

“อย่า อย่าจองนะ" หลิ่วเหวินปินร้อนรนจนเสียงหลง พีเยี่ยนถูกท่าทางดุร้ายของเขาทำให้ตกใจจนสะดุ้ง ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที "พี่เหวินปิน ทำไมต้องดุเยี่ยนด้วยคะ" เธอชูโทรศัพท์ขึ้นมา "เยี่ยนจะฟ้องพ่อ" สมองของหลิ่วเหวินปินดังวิ้ง รีบตะครุบโทรศัพท์ของพีเยี่ยนไว้ทันที "เยี่ยนจื่อ พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น" เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เธอจองเถอะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้อย่าไปรบกวนคุณลุงพีเลย เมื่อกี้พี่ก็บอกแล้วไง ว่ากลัวจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่" เขากัดฟันกรอด "เอาแบบนี้ คืนนี้เธอนอนบนเตียง ส่วนพี่จะนอนพื้น เราจะใช้เวลาค่ำคืนนี้ด้วยกันอย่างบริสุทธิ์ใจ ตกลงไหม" พีเยี่ยนเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะทันที ประทับรอยจูบลงบนแก้มของหลิ่วเหวินปินอีกฟอดใหญ่ "ตกลงค่ะ งั้นพวกเราไปโรงแรมกันตอนนี้เลยนะคะ" ภายในใจของหลิ่วเหวินปินมืดมนอนธการ แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ความมืดมนที่แท้จริงยังรออยู่ข้างหน้า พอถึงโรงแรม หลิ่วเหวินปินเพิ่งจะวางสัมภาระลง พีเยี่ยนก็จัดการล็อคประตูห้องเสร็จสรรพ "พี่เหวินปิน พี่จะอาบก่อน หรือจะให้เยี่ยนอาบก่อนคะ" พีเยี่ยนถามด้วยรอยยิ้ม หลิ่วเหวินปินตอบเสียงแข็ง "เธออาบก่อนเถอะ พี่ขอสูบบุหรี่หน่อย" รอจนพีเยี่ยนเข้าไปในห้องน้ำ เสียงน้ำไหลดังซู่ๆ หลิ่วเหวินปินก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ในหัวของเขาคิดหาวิธีเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว แกล้งปวดท้องดีไหม หรือแกล้งรับสายด่วน อะไรก็ได้ ขอแค่ได้ออกไปจากห้องนี้ก็พอ สูบบุหรี่ไปได้ครึ่งมวน ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หลิ่วเหวินปินเงยหน้าขึ้นมอง บุหรี่ในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น พีเยี่ยนพันผ้าเช็ดตัวเดินออกมา ผมยังเปียกชื้น ผ้าเช็ดตัวพันไว้ไม่ค่อยแน่น เผยให้เห็นร่องอกที่ลึกจนแทบจะฝังคนได้ เธอเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว หลิ่วเหวินปินหดตัวหนีไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ "พี่เหวินปิน" เสียงของพีเยี่ยนทั้งหวานทั้งหยาดเยิ้ม "เยี่ยนจื่อ เธอ อาบเสร็จแล้วเหรอ" หลิ่วเหวินปินพูดติดอ่าง พีเยี่ยนไม่ตอบ กลับขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของเขาทันที ผ้าเช็ดตัวหลุดลุ่ยออก สิบสองชั่วโมงหลังจากนั้น นับเป็นฝันร้ายสำหรับหลิ่วเหวินปิน เขาเหมือนหุ่นเชิด ถูกพีเยี่ยนจับพลิกไปพลิกมา ร่างกายและจิตใจถูกทรมานอย่างแสนสาหัส ตีสี่ หลิ่วเหวินปินนอนแผ่หราอยู่บนเตียง สองตาเหม่อลอยมองเพดาน พีเยี่ยนหนุนแขนเขา หลับสนิท เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว หลิ่วเหวินปินอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ช่วงบ่ายของวันต่อมา ในที่สุดทั้งสองก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรม ระหว่างทางขับรถกลับตำบลชีเซีย หลิ่วเหวินปินเป็นคนขับ เขาปิดปากเงียบตลอดทาง ใบหน้าของเขาซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำ มือที่จับพวงมาลัยสั่นระริกเล็กน้อย ส่วนพีเยี่ยนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกลับดูสดชื่นแจ่มใส เติมหน้าไปพลางฮัมเพลงไปพลาง "พี่เหวินปิน เมื่อคืนมีความสุขไหมคะ" จู่ๆ พีเยี่ยนก็ถามขึ้น ลูกกระเดือกของหลิ่วเหวินปินขยับขึ้นลง เค้นคำพูดออกมาได้คำเดียว "อืม”

“เยี่ยนว่าแล้วว่าพี่ต้องชอบ" พีเยี่ยนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "พ่อบอกว่า เป็นผู้หญิงต้องรู้จักเป็นฝ่ายรุก ไม่งั้นผู้ชายดีๆ โดนแย่งไปหมดแน่ค่ะ" ใกล้จะถึงตำบลชีเซีย ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว หลิ่วเหวินปินกำลังหงุดหงิดว้าวุ่นใจ ตอนที่หมุนพวงมาลัยเตรียมจะเลี้ยวเข้าทางเข้าตำบล เขาไม่ได้สังเกตเลยว่ารถคันหน้ากำลังชะลอความเร็ว เสียงชนดังสนั่น ร่างของหลิ่วเหวินปินพุ่งไปข้างหน้า เข็มขัดนิรภัยรั้งหน้าอกไว้ดึงตึง เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ทันที ชนท้ายเข้าแล้ว "เวรเอ๊ย" เขาสบถด่า ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วพุ่งลงจากรถ รถคันหน้าเป็นรถมายบัคสีดำ ท้ายรถถูกชนจนยุบไปแถบหนึ่ง ไฟโทสะของหลิ่วเหวินปินพุ่งปรี๊ด ชี้หน้ารถแล้วด่ากราด "ขับรถภาษาอะไรวะ ไม่ดูทางเลยหรือไง ขับรถเป็นไหมเนี่ย" แต่พอพูดจบ เขาก็รู้สึกเสียใจทันที ประตูฝั่งคนขับของรถมายบัคเปิดออก ชายผมเกรียนสวมชุดสูทเดินลงมา ชายคนนั้นตัวไม่สูง แต่ไหล่กว้าง ดูปุ๊บก็รู้ว่าเคยฝึกการต่อสู้มา เขามองหลิ่วเหวินปินด้วยสายตาเย็นชา แล้วหันไปมองรอยชนของรถทั้งสองคัน "คุณขับรถชนท้ายรถเรา ยังจะมาโวยวายอะไรอีก" เสียงของชายผมเกรียนราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน หลิ่วเหวินปินรู้สึกหวั่นใจ ความห้าวหาญลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง "คือ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา" ชายผมเกรียนไม่สนใจเขา นั่งยองๆ ลงไปตรวจดูความเสียหายที่กันชนหลัง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป ถ่ายเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "โทรเรียกประกันของคุณมาเลย" สมองของหลิ่วเหวินปินดังก้อง ประกันเหรอ รถกระบะฟอร์ดแร็พเตอร์คันนี้เป็นรถมือสิบแปดแล้ว หลิ่วปิงปิงผู้เป็นพ่อก็ขี้เหนียวจะตาย เงินค่าขนมที่ให้มาก็ไม่พอให้เขาผลาญเล่นด้วยซ้ำ เพื่อประหยัดเงิน เขาไม่ได้ต่อประกันมาสามเดือนแล้ว "ลูกพี่" หลิ่วเหวินปินฝืนยิ้มประจบ "พวกเราตกลงกันเองดีไหม ค่าซ่อมรถคันนี้เท่าไหร่ เดี๋ยวผมจ่ายให้" ชายผมเกรียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปเดินไปที่หน้าต่างเบาะหลังของรถมายบัค โค้งตัวลงพูดอะไรสองสามประโยค หลิ่วเหวินปินรู้สึกใจคอไม่ดี ความคิดเสี่ยงตายผุดขึ้นมาในหัว หนี เขาอาศัยจังหวะที่ชายผมเกรียนกำลังคุยกับคนเบาะหลัง ค่อยๆ ถอยหลังไปสองก้าว แล้วหันขวับวิ่งกลับไปขึ้นรถตัวเอง สตาร์ทเครื่องยนต์ เข้าเกียร์ มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาทางหน้าต่างรถ กดพวงมาลัยไว้แน่น หลิ่วเหวินปินเงยหน้าขึ้น สบตากับสายตาเย็นเยียบของชายผมเกรียน "ไอ้เวรเอ๊ย คิดจะหนีเหรอ" ชายผมเกรียนกระชากกุญแจรถออกไป พีเยี่ยนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับตกใจจนกรีดร้องเสียงหลง หลิ่วเหวินปินก็เดือดจัด ผลักประตูรถกระโดดลงมา "แกทำบ้าอะไรเนี่ย เอากุญแจคืนมานะ”

“ดูจากพฤติกรรมกับทัศนคติของคุณเมื่อกี้" ชายผมเกรียนแกว่งกุญแจในมือไปมา "ยังมีอะไรต้องมาเจรจายอมความกันอีกเหรอ" เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา "แจ้งตำรวจก่อนแล้วกัน”