บทที่ 168 ตำนานลำธารลั่วถัว

พอขับรถพ้นประตูภูเขาเข้ามา ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปในพริบตา

สองข้างทางเป็นป่าต้นเบิร์ชและต้นลาร์ชดึกดำบรรพ์ที่สูงเสียดฟ้าจนบดบังแสงอาทิตย์

ลำต้นตั้งตรงดิ่งพุ่งเสียดฟ้า กิ่งก้านสาขาเต็มไปด้วยหิมะที่เกาะจนหนักอึ้ง เกล็ดหิมะปลิวว่อนร่ายรำอยู่ท่ามกลางลำแสง ราวกับอยู่ในความฝัน

เวินอี่หนิงปรับเบาะเอนขึ้นมานิดหน่อย เกาะหน้าต่างรถ มองดูป่าทึบสีดำทะมึนด้านนอก แววตาฉายความตื่นเต้น

"ที่รัก คุณรู้ไหมว่าที่นี่มีตำนานพื้นบ้านอยู่เรื่องนึงด้วยนะ"