บทที่ 169 รอยเท้าบนระเบียงหน้าต่าง

พอได้ยินเวินอี่หนิงพูดแบบนั้น เจียงหลินเฟิงก็ตาสว่าง หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

เขาไม่ได้รีบร้อนเปิดไฟ แต่กลับตบหลังมือของเวินอี่หนิงเบาๆ เป็นการบอกใบ้ให้เธอไม่ต้องกังวล

จากนั้น พลังปราณแท้ในร่างของเขาก็โคจรในพริบตา สัมผัสวิญญาณแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทางโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ราวกับระลอกคลื่นที่มองไม่เห็น

ภายในห้อง ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ

ภายใต้การครอบคลุมของสัมผัสวิญญาณ ในรัศมีหลายสิบเมตร นอกจากเสียงกรนดังสนั่นของจ้าวสวี่ที่อยู่ห้องข้างๆ และเสียงลมหายใจแผ่วเบาของซูหว่านชิงแล้ว ก็ไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณ หรือกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตอื่นใดอีก