บทที่ 172 ศาลเจ้าเล็กกลางหุบเขา

หลังจากข้ามสะพานไม้ที่ดูโคลงเคลงไปมาแล้ว ทางข้างหน้าก็เดินง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ

ถึงหิมะจะหนาจนท่วมข้อเท้า แต่ข้างใต้หิมะก็ปูด้วยแผ่นหินชนวนอย่างเป็นระเบียบ และยิ่งเดินสูงขึ้นไปเท่าไหร่ ป่าดึกดำบรรพ์รอบตัวก็ยิ่งดูลึกลับเงียบสงัดมากขึ้นเท่านั้น

ต้นสนแดงและต้นเบิร์ชขนาดใหญ่ขึ้นสลับซับซ้อนกัน กิ่งก้านสาขาที่แผ่ขยายถูกหิมะที่หนาเตอะทับจนโค้งงอ แทบจะบดบังท้องฟ้าจนมิด

แสงสว่างที่ส่องผ่านแมกไม้ลงมากลายเป็นสีเทาหม่นๆ รอบด้านเงียบสงัดจนน่ากลัว นอกจากเสียง "สวบๆ" จากฝีเท้าของทั้งสี่คนที่ย่ำลงบนหิมะแล้ว ก็ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงนกร้องเลย

"ทำไมหมอกเริ่มลงจัดขึ้นเรื่อยๆ ล่ะเนี่ย"