บทที่ 180 ต่อให้เรียกว่าพ่อก็ไม่ได้ผล

บรรยากาศอันตึงเครียดในตอนแรกพลันพังทลายลงในชั่วพริบตา เว่ยหยวนเฉียงอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรวดออกมา

"นี่...... นี่ก็คือหัวขโมยคนนั้นรึ"

เว่ยหยวนเฉียงชี้ไปที่หน้าจอ ทั้งขำทั้งจนปัญญา

"ข้าดูจากรูปร่างและลวดลายสีสันแล้ว นี่มันก็คือแมวพัลลัสตัวหนึ่งไม่ใช่หรอกรึ หรือก็คือที่บ้านเราเรียกกันทั่วไปว่าซ่านยวี่นั่นแหละ"

เขาหันหน้าไปพูดกับป้าหวังที่ยังคงปวดใจเรื่องเนื้ออยู่ว่า "ช่างเถอะ พี่หวัง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสัตว์ป่ามุดเข้ามา แมวพัลลัสตัวนี้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับสองของประเทศ พวกเราเองก็ไม่มีปัญญาไปจับกุมมันมาดำเนินคดีได้หรอก ถือเสียว่าพวกเราซวยเองก็แล้วกัน ที่ถูกเจ้าตัวเล็กนี่มากินล้างผลาญเอา"