บทที่ 220 พี่ชายช่วยพ่วงแบตหน่อย

ชายวัยราวๆ สี่สิบปีที่เป็นผู้นำกลุ่ม มีหนวดเคราขึ้นครึ้มเต็มหน้า ใบหน้ามีรอยแดงระเรื่ออันเป็นเอกลักษณ์ของคนบนที่ราบสูง บนศีรษะสวมหมวกขนสุนัข

เขาถูมือไปมา พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว เอ่ยด้วยสีหน้าร้อนรนว่า "แบตเตอรี่รถของพวกเราน่าจะพังแล้วล่ะครับ สตาร์ทเท่าไหร่ก็ไม่ติด พวกเราช่วยกันเข็นอยู่นานก็ไม่ได้ผล รบกวนพี่ชายช่วยพ่วงแบตให้หน่อยได้ไหมครับ?"

เจียงหลินเฟิงกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง

แม้คนผู้นี้จะดูหยาบกระด้าง แต่แววตากลับแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และระแวดระวัง

ชายอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาห่างออกไปหนึ่งก้าว ซุกมือทั้งสองข้างไว้ในแขนเสื้อ ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ แต่สายตากลับลอบมองเข้ามาในรถของเจียงหลินเฟิง