บทที่ 221 หมู่บ้านซ่าวูเอ่อร์ปาสือ

ขับตามรถคันหน้าไปได้อีกประมาณสิบกว่าลี้ ทิวทัศน์รอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

จากเดิมที่ยังพอมองเห็นต้นหลิวแดงและพุ่มไม้สีเหลืองแห้งกรอบ ตอนนี้เหลือเพียงทุ่งหิมะกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ภูเขาทั้งสองข้างทางก็ยิ่งสูงชันขึ้นเรื่อยๆ

เจียงหลินเฟิงมองไปที่หน้าจอขนาดใหญ่ในรถโดยสัญชาตญาณ หน้าจอระบบนำทางกลายเป็นสีเทาขุ่นมัว แถบสัญญาณแสดงเป็นรูปกากบาททิ่มแทงสายตา

"ไม่มีสัญญาณแล้ว"

เจียงหลินเฟิงเคาะพวงมาลัยเบาๆ หันหน้าไปถามฮาน่าถีที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ