บทที่ 227 ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง

ด้วยพลังของวิชาตัวเบาย่างก้าววายุ ความเร็วในการลงเขาของเจียงหลินเฟิงที่พาเวยลามาด้วยนั้นรวดเร็วจนน่าตกใจ

เขาร่อนทะยานไปตามแมกไม้ ร่างกายรวดเร็วดุจสายฟ้า ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาที ก็มองเห็นต้นไม้แห้งต้นใหญ่ที่เป็นสัญลักษณ์ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเก่าแล้ว

"เอาล่ะ คืนร่างเดิมซะ"

เจียงหลินเฟิงร้องสั่งเสียงต่ำ พร้อมกับชะลอฝีเท้าลง

เวยลาแสนรู้มาก แสงสีเงินสว่างวาบขึ้น มันหดตัวจากขนาดเท่าถังแก๊สกลายเป็นขนาดเท่าพวงกุญแจตุ๊กตาขนปุยในพริบตา แล้วมุดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทขนเป็ดใบใหญ่ของเจียงหลินเฟิงอย่างคล่องแคล่ว