บทที่ 94 บังเอิญพบกันที่ห้างสรรพสินค้า

เนื่องจากทั้งคู่ไม่ใช่คนพื้นที่เมืองอูซื่อ อาอิคูลี่จึงต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูแผนที่ เพื่อให้แน่ใจว่าจุดหมายปลายทางคือห้างสรรพสินค้าหวนสยง ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสิบกิโลเมตร ที่นี่คือหนึ่งในศูนย์การค้าที่หรูหราและมีระดับที่สุดในเมืองอูซื่อ

หลังจากเรียกแท็กซี่ที่หน้าปากซอยหมู่บ้าน นั่งรถมาประมาณยี่สิบกว่านาที พวกเขาก็มาถึงจุดหมาย

เวลาประมาณสองทุ่มกว่าๆ ประกอบกับสถานการณ์ความตึงเครียดในสังคมช่วงนี้ ทำให้ห้างสรรพสินค้าหวนสยงที่ปกติควรจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน กลับดูเงียบเหงาไปถนัดตา ปริมาณลูกค้าลดลงอย่างเห็นได้ชัด

พอพูดถึงเรื่องเดินช้อปปิ้ง อาอิคูลี่ก็ดูจะตื่นเต้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นเรื่องที่หาดูได้ยาก

เธอเดินไปพลางแนะนำเจียงหลินเฟิงไปพลาง "ห้างสรรพสินค้าหวนสยงนี่ ถือว่าเป็นห้างระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีนเลยนะ สาขาแรกในมณฑลเจียงไว่ก็มาเปิดที่เมืองอูซื่อนี่แหละ ฉันได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว อยากมาเดินตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้มาเพราะมาเป็นเพื่อนคุณซื้อเสื้อผ้าเนี่ย"

ทว่า เมื่อเดินเข้าไปภายในห้างที่ตกแต่งอย่างหรูหราตระการตา และได้เห็นแบรนด์เนมชื่อดังระดับโลกที่จัดแสดงอยู่ในตู้กระจกสองข้างทาง อาอิคูลี่ก็อดรู้สึกประหม่าขึ้นมานิดๆ ไม่ได้

ส่วนเจียงหลินเฟิงกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย

เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว ตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ เขากวาดตามองไปรอบๆ แล้วพบว่า... ไม่มีแบรนด์ไหนเลยที่เขารู้จัก!

ในสายตาของเขา ความแตกต่างของเสื้อผ้าพวกนี้ คงมีแค่เรื่องของรูปแบบและสีสันเท่านั้น

อาอิคูลี่เดินดูเคาน์เตอร์เครื่องสำอางแบรนด์หรูหลายเคาน์เตอร์ด้วยความสนใจ พนักงานขายก็ให้บริการดีเยี่ยมเกินคาด แม้จะเห็นว่าเธอแค่เข้ามาดูเฉยๆ และไม่ได้มีทีท่าว่าจะซื้อ แต่ก็ยังต้อนรับและให้คำแนะนำอย่างกระตือรือร้น ก่อนกลับยังแถมเทสเตอร์สวยๆ ให้เธอมาอีกตั้งหลายชิ้น ทำเอาเธออารมณ์ดีขึ้นมาเลยทีเดียว

หลังจากเดินดูอยู่พักใหญ่ เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเป้าหมายหลักในการมาครั้งนี้ จึงหันไปพูดกับเจียงหลินเฟิงด้วยความเกรงใจเล็กน้อย "มัวแต่ดูของตัวเองเพลินเลย... ปกติคุณชอบใส่เสื้อผ้าแบรนด์ไหนคะ? เราตรงไปที่ร้านนั้นเลยดีกว่า"

เจียงหลินเฟิงลองคิดดู ก่อนจะตอบตามความจริง "ส่วนใหญ่ก็ยูนิโคล่มั้งครับ เรียบง่าย ใส่สบายดี"

อาอิคูลี่ได้ยินแบบนั้นก็อดที่จะกลอกตาบนอย่างน่ารักไม่ได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "โอเค... ถือซะว่าฉันไม่ได้ถามก็แล้วกัน"

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวคิดเรื่องการแต่งตัวและไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้เลยจริงๆ

เจียงหลินเฟิงพูดเสริม "ผมไม่ค่อยซีเรียสเรื่องเสื้อผ้าเท่าไหร่หรอกครับ ปกติถ้าเจอแบบไหนที่ใส่สบาย ผมก็จะซื้อแบบเดียวกันมาหลายๆ ตัวเลย จะได้สลับกันใส่ ประหยัดเวลาคิดดี"

"ไปเถอะๆ" อาอิคูลี่ขี้เกียจจะบ่นเขาแล้ว "เราขึ้นไปดูที่ชั้นสี่กันดีกว่า ได้ยินมาว่าชั้นนั้นมีแบรนด์วัยรุ่นกับพวกแบรนด์ที่ราคาจับต้องได้อยู่บ้าง ของชั้นนี้มันแพงเกินไป คงไม่เหมาะกับคุณหรอก"

ทั้งคู่พูดพลางเดินไปที่ลิฟต์โดยสารกลางห้าง เพื่อเตรียมตัวขึ้นไปชั้นสี่

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก

ภายในลิฟต์มีคนยืนอยู่หลายคน คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดคือชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ลงพุง ในอ้อมแขนของเขามีหญิงสาวที่แต่งตัวหรูหราและแต่งหน้าจัดเต็มนืนซบอยู่

ชายคนนั้นกำลังกระซิบสั่งงานผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาของเขากวาดมองคนที่กำลังจะเดินเข้าลิฟต์มาอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเจียงหลินเฟิง ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปในทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเหยียนกวางซิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของมณฑลเจียงไว่ คนที่เคยคุกเข่าขวางทางเพื่อขอยาไปรักษาแม่ที่สนามบินนั่นเอง!

ตอนที่อยู่สนามบิน แม้ว่าเหยียนกวางซินจะเห็นกับตาว่าเวินอี่หนิงสามารถลุกขึ้นยืนได้อย่างรวดเร็วหลังจากกินยาเข้าไป แต่พอเหตุการณ์ผ่านไป เขากลับมานั่งทบทวนดูอย่างมีสติ ในใจก็ยังอดมีความกังวลอยู่บ้าง

เพราะถึงอย่างไร ยาที่ได้มาก็เป็นยาที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่มีฉลาก ไม่มีการรับรองใดๆ เรื่องเสียเงินน่ะเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าเอาไปให้แม่ที่สุขภาพอ่อนแออยู่แล้วกิน แล้วเกิดผลข้างเคียงที่คาดไม่ถึงขึ้นมา มันจะได้ไม่คุ้มเสีย

พ่อของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก แม่ของเขาเป็นคนเลี้ยงดูเขามาเพียงลำพังด้วยความยากลำบาก ต่อมาเมื่อเขาหย่าร้าง แม่ก็เป็นคนช่วยเลี้ยงดูลูกให้เขา ความผูกพันระหว่างแม่ลูกจึงลึกซึ้งมาก

หลังจากกลับมาถึงเมืองอูซื่อ ด้วยความรอบคอบ เหยียนกวางซินจึงทดลองขูดยาผงจากเม็ดยามาเพียงเล็กน้อย แล้วกลืนลงไปเองก่อน

ผลปรากฏว่า เกิดเรื่องที่ทำให้เขาต้องตกตะลึง

ก้อนนิ่วจากโรคเกาต์ที่เท้าซึ่งทรมานเขามาหลายปี กลับค่อยๆ ยุบลงอย่างเห็นได้ชัดภายในเวลาไม่กี่วัน!

แถมเขายังรู้สึกกระปรี้กระเปร่า มีเรี่ยวมีแรง ราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง!

หลังจากได้พิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วว่าสรรพคุณของยานี้ช่างน่าอัศจรรย์ราวกับปาฏิหาริย์ เหยียนกวางซินก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขารีบตรงดิ่งไปที่ห้องของแม่ทันที

แม่ของเหยียนกวางซินมีอาการตอบสนองช้าลงเนื่องจากผลกระทบของโรคหลอดเลือดสมองตีบ และร่างกายก็ค่อยๆ ขยับไม่ได้ แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความกตัญญูของลูกชาย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลูกชายของเธอพยายามสรรหายาและวิธีการรักษาที่แพงลิบลิ่วมาให้เธอสารพัดวิธี แต่ก็แทบจะไม่เห็นผลเลย เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองกลายเป็นภาระของลูก เมื่อเห็นเหยียนกวางซินถือยาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเข้ามาอีก น้ำตาของหญิงชราก็ไหลพราก แม้จะพูดไม่ได้ แต่เธอก็พยายามส่ายหน้าปฏิเสธ

เหยียนกวางซินกุมมือแม่ไว้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหนักแน่น "แม่ครับ! ยาตัวนี้ต้องได้ผลแน่นอน! แม่เชื่อผมนะ ลองกินดูเถอะครับ!"

เขาสั่งให้แม่บ้านนำน้ำอุ่นมาให้ และเป็นคนป้อนยาลูกกลอนเม็ดนั้นให้แม่ด้วยตัวเอง

กินยาไปได้ไม่ถึงสิบนาที ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น!

แม่ของเหยียนกวางซินรู้สึกเหมือนมีกระแสน้ำอุ่นๆ ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เส้นลมปราณที่เคยตีบตันราวกับถูกทะลวงให้โล่งโปร่งในพริบตา ริมฝีปากของเธอขยับมุบมิบ ก่อนจะเปล่งเสียงเรียกชื่อออกมาได้อย่างชัดเจน

"กวาง... ซิน..."

เมื่อได้ยินแม่เรียกชื่อตัวเองได้อย่างชัดเจนอีกครั้งในรอบหลายปี เหยียนกวางซินก็ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้า เขาบีบมือแม่ไว้แน่น "แม่! แม่พูดได้แล้ว! แม่พูดได้แล้ว!"

แม่ของเหยียนกวางซินเองก็ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก ถึงขนาดพยายามฝืนตัวเอง ลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้สำเร็จ!

ภาพตรงหน้าทำเอาเหยียนกวางซินและแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตะลึงงัน!

พวกเขารีบเข้าไปประคองเธอไว้ เพราะการนอนติดเตียงมาเป็นเวลานานทำให้ร่างกายยังอ่อนแออยู่มาก กลัวว่าเธอจะล้มลงไปอีก

แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ หญิงชราที่ต้องนอนเป็นอัมพาตและสูญเสียความสามารถในการพูดมานานหลายปี กลับสามารถลุกขึ้นนั่งและพูดได้ภายในสิบนาทีหลังจากกินยาเข้าไป นี่มันคือปาฏิหาริย์ที่วงการแพทย์ไม่สามารถอธิบายได้!

หลายวันต่อมา เหยียนกวางซินก็พาแม่ไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่ง และผลตรวจก็ทำให้หมอทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง

ระบบการทำงานของร่างกายของแม่เหยียนกวางซินกลับมาแข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากกล้ามเนื้อที่ลีบแบนจากการนอนติดเตียงเป็นเวลานานซึ่งต้องทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูแล้ว บริเวณสมองที่เคยขาดเลือดกลับมีสัญญาณของการฟื้นฟูตัวเองอย่างน่าอัศจรรย์!

หมอเจ้าของไข้ซักไซ้เหยียนกวางซินอย่างหนักว่าเขาใช้วิธีการรักษาแบบไหนกันแน่

เหยียนกวางซินนึกถึงท่าทางของเจียงหลินเฟิงที่สนามบินซึ่งดูไม่อยากจะพูดอะไรมากนัก เขาจึงตอบปัดๆ ไปว่าเป็นตำรับยาลับจากแพทย์แผนจีนอาวุโสท่านหนึ่ง ส่วนส่วนผสมที่แน่ชัดเขาก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่

พอกลับมาถึงบ้าน เหยียนกวางซินก็ระดมคนของเขาออกตามหาเจียงหลินเฟิงทันที

ใจหนึ่งก็อยากจะขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตแม่ให้เห็นกับตา อีกใจหนึ่ง ในฐานะนักธุรกิจชั้นนำ เขาก็จมูกไวพอที่จะได้กลิ่นของศักยภาพทางการตลาดอันมหาศาลจนไม่อาจจินตนาการได้ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังยาลูกกลอนวิเศษเม็ดนี้!

นี่มันคือผลิตภัณฑ์ที่สามารถเปลี่ยนโลกได้เลยนะ!

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นเจียงหลินเฟิงกำลังรีบร้อน จึงทิ้งข้อมูลส่วนตัวไว้น้อยมาก

เหยียนกวางซินส่งคนไปตามสืบ แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย

เขาพยายามจะติดต่อผ่านประวัติการโอนเงินของธนาคาร แต่ธนาคารก็มีกฎระเบียบที่เข้มงวด ไม่สามารถให้ข้อมูลลูกค้าโดยตรงได้ ทำได้เพียงแค่รับปากว่าจะช่วยพยายามติดต่อให้ เพื่อดูว่าอีกฝ่ายยินดีจะตอบกลับหรือไม่

ส่วนเบอร์โทรศัพท์ของเจียงหลินเฟิง หลังจากนั้นก็ปิดเครื่องหรือไม่ก็ติดต่อไม่ได้มาตลอด

เหยียนกวางซินแทบจะถอดใจอยู่แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้ตอนที่เขามาเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อนแฟนสาวรุ่นลูก จะบังเอิญมาเจอผู้มีพระคุณลึกลับที่เขาตามหาแทบพลิกแผ่นดินอยู่ที่หน้าลิฟต์แบบนี้!

"ท่านหมอเทวดา?!"

เหยียนกวางซินเผลอร้องตะโกนออกมาเสียงหลง เขาก้าวพรวดเดียวออกจากลิฟต์ โดยไม่สนใจแฟนสาวและผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย เขาพุ่งเข้าไปจับมือเจียงหลินเฟิงไว้แน่น แล้วเขย่าอย่างแรง "เป็นคุณ! เป็นคุณจริงๆ ด้วย! ในที่สุดผมก็ตามหาคุณจนเจอ!!"