บทที่ 132 ตันเสียเชิญสามครั้ง

เดิมบนใบหน้าของจูเก๋อเทายังมีรอยยิ้มแฝงอยู่

ทว่า เมื่อมโนภาพภูเขาที่คล้ายกันสายนี้ปรากฏ รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็แข็งค้าง

ชืออันหลินข้างๆ ยังไม่ตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงมองภูเขาน้อยเหนือศีรษะของหานหย่วนอย่างฉงน

จูเก๋อเทาอดถามไม่ได้ "สหายธรรมถัง หรือว่าเมื่อกี้ท่านก็พอดีหยั่งรู้มโนภาพภูเขาด้วยรึ?"

หานหย่วนอยากปฏิเสธ แต่ฉากเมื่อกี้ชัดเจนเกินไป จำต้องยอมรับ "เมื่อกี้มองภูเขาหนังสือของสหายธรรมแล้วเกิดสัมผัส พอดีก็หยั่งรู้มโนภาพภูเขาเส้นเล็กๆ น่าเสียดายอ่อนแอเกินไป ยังไม่ถึงระดับหนึ่งส่วน ครั้งนี้ขอบคุณที่สหายธรรมแบ่งปัน ช่วยข้ามาก"