บทที่ 52 คำสั่งสอนของผู้อาวุโสตระกูล

หานหย่วนไม่ได้รีบเข้าไปถามเรื่องการเลื่อนขั้นของว่างไฉ เพราะเขาเห็นหลิวเจ๋อเซียนยืนอยู่ไกลๆ มองมาทางนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลิวเจ๋อเซียนไม่ได้เห็นหานหย่วน หากไม่ได้ตั้งใจค้นหา คนอื่นก็จะมองหานหย่วนเป็นเหมือนต้นไม้เล็กๆ ต้นหนึ่ง ไร้ตัวตนอย่างสิ้นเชิง

หลิวซือซือก็สังเกตเห็นหลิวเจ๋อเซียน นางโบกมือให้ลูกน้องถอยไปก่อน จากนั้นก็รีบเดินเข้าหาหลิวเจ๋อเซียน

หานหย่วนกับว่างไฉ คนหนึ่งหมาหนึ่ง ต่างก็มองไปอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ท่านผู้อาวุโส ท่านมาทำไมเจ้าคะ?" หลิวซือซือยิ้มพลางคารวะ

หลิวเจ๋อเซียนพูดเรียบๆ "ข้าจำได้ว่า เมื่อสองเดือนก่อน เจ้าก็จัดการสวนสัตว์เรียบร้อยไปเกือบหมดแล้ว เหตุใดยังมาวุ่นอยู่ที่นี่อีก?"

หลิวซือซืออึ้งไป ถามอย่างฉงน "ข้าทำได้ไม่ดีหรือเจ้าคะ?"

หลิวเจ๋อเซียนส่ายหน้า "ไม่ เจ้าทำได้ดีมาก จัดการสวนสัตว์เป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ก่อนข้ายังไม่เคยสังเกตเลยว่า ในเรื่องการบริหารงานนี้ เจ้าก็มีพรสวรรค์อยู่บ้าง แต่เจ้าเข้าใจจุดสำคัญของเรื่องผิดไป"

หลิวซือซือทำหน้างุนงง "จุดสำคัญหรือเจ้าคะ? ขอท่านผู้อาวุโสชี้แนะด้วย"

"ข้าขอถามเจ้าข้อเดียว ตอนนี้เจ้าเป็นคนของถ้ำชางหมิง หรือเป็นคนของตระกูลหลิว?" หลิวเจ๋อเซียนมองเข้าไปในดวงตาของหลิวซือซือ

"เอ่อ..." หลิวซือซือคิดในใจอยู่ครู่ ก่อนตอบ "ข้าเป็นคนของตระกูลหลิวอยู่แล้วเจ้าคะ"

"ผิดแล้ว!" หลิวเจ๋อเซียนกล่าว

หลิวซือซือกะพริบตา "งั้นข้าเป็นคนของถ้ำชางหมิง?"

"ฮึ่ม ก็ผิดอีก!" หลิวเจ๋อเซียนฮึ่มเสียงเย็น

หลิวซือซือออกจะฟังความหมายของหลิวเจ๋อเซียนไม่ค่อยเข้าใจ

หลิวเจ๋อเซียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กล่าวว่า "เจ้าเป็นคนของหานหย่วน! และไม่ใช่หานหย่วนในฐานะท่านศิษย์เอกหาน แต่หมายถึงหานหย่วนในฐานะตัวบุคคลล้วนๆ!"

"ไม่เข้าใจ..." หลิวซือซือพูดพลางหน้าซีด นางรู้สึกถึงความไม่สบายใจรางๆ

"ข้าขอถามเจ้า เจ้ารวบรวมเส้นสายในสวนสัตว์ สะสมอิทธิพล เพื่อจะทำอะไร? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าที่เจ้านั่งตำแหน่งผู้ดูแลนี้ได้ เป็นเพราะความสามารถของเจ้า? ผิดแล้ว เป็นเพราะความสัมพันธ์ของเจ้ากับท่านศิษย์เอกหานต่างหาก! ไร้ความสัมพันธ์ชั้นนี้ เจ้าก็ไม่ต่างจากลูกหลานตระกูลทั่วไป สุดท้ายอาจไต่ได้ถึงตำแหน่งผู้จัดการระดับกลาง อย่างมากก็เป็นนักพรตสร้างฐาน แต่แล้วยังไงล่ะ?" หลิวเจ๋อเซียนชี้แนะ

หลิวซือซือเข้าใจความหมายของหลิวเจ๋อเซียนขึ้นมารางๆ เมื่อหลายเดือนก่อน ทางฝั่งมารดาได้รับอานิสงส์จากนาง สถานการณ์ค่อยๆ ดีขึ้น มารดาจึงส่งจดหมายมา บอกเคล็ดลับต่างๆ ในการสร้างเส้นสายให้นาง นางก็ได้รับแรงบันดาลใจอย่างลึกซึ้ง แต่ตอนนี้ ดูเหมือนนางทำผิดไป?

หลิวเจ๋อเซียนมองผู้คนที่กำลังวุ่นวายอยู่ไกลๆ แล้วชี้ไปที่หอชางหมิง กล่าวว่า "เจ้าคิดว่าเจ้าของถ้ำชางหมิงคือใคร?"

หลิวซือซือออกจะลังเลขึ้นมา

"เจ้าคิดใช่ไหมว่า ถ้ำชางหมิงถูกตระกูลหลิวกับตระกูลตี๋ รวมถึงตระกูลฉางและตระกูลอื่นๆ ยึดกุมร่วมกันไปแล้ว ท่านศิษย์เอกหานก็ไร้ประโยชน์แล้ว? เหลือแค่ชื่อตำแหน่งเท่านั้น? เจ้าของถ้ำชางหมิงเปลี่ยนคนไปนานแล้ว? เพราะอย่างนี้ เจ้าจึงเริ่มไม่สนใจท่านศิษย์เอกหานอีก? มุ่งแต่จะไต่เต้าในตระกูลหลิวที่นี่?" หลิวเจ๋อเซียนแฉความคิดของหลิวซือซือออกมา!

หลิวซือซือกัดริมฝีปาก ก้มหน้า แต่ก็ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร นี่มันทำไม่ได้เลยหรือ? คนเราจะคิดเผื่ออนาคตของตัวเองไม่ได้เลยหรือ?

หลิวเจ๋อเซียนถอนหายใจ กล่าวว่า "หากเป็นราชวงศ์ของคนสามัญ เจ้าคิดเช่นนี้ก็ถูก แต่ในยุทธภพบำเพ็ญ มีแต่กำลังเท่านั้นที่สูงสุด!"

แววตาของเขามองไปยังที่ไกลด้วยความหนักแน่นเล็กน้อย กล่าวว่า "ที่ตระกูลหลิวของเรามีอาณาเขตและผลประโยชน์มากมายขนาดนี้ได้ ก็อาศัยตาเฒ่าบรรพชนของตระกูล นักพรตแกนทอง! หากวันใดตาเฒ่าบรรพชนสิ้นอายุขัยหรือดับสูญกลางคัน แล้วตระกูลไม่มีนักพรตแกนทองคนใหม่มาทดแทน ตระกูลใหญ่โตของเราก็จะแตกสลายล่มสลายในชั่วข้ามคืน ตระกูลต้องยอมสละผลประโยชน์มากมายออกไป สายหลักเก็บธงหยุดกลองสงบนิ่ง สายแขนงต่างแยกย้ายไปเอาตัวรอดตามที่อื่น ในระหว่างนั้นจะมีคนในตระกูลไม่น้อยถูกฝ่ายศัตรูสังหาร ถูกแบ่งแยก อิทธิพลลดลงฮวบฮาบ จนกว่าในตระกูลจะกำเนิดนักพรตแกนทองขึ้นอีกคน จึงจะรวบรวมสายแขนงทั้งหมดกลับมาได้ใหม่"

หลิวซือซือสูดลมหายใจเข้าลึก ในที่สุดนางก็เข้าใจความหมายของหลิวเจ๋อเซียนแล้ว

สมจริง หลิวเจ๋อเซียนพูดต่อ "ส่วนหานหย่วน ที่ข้าให้เจ้าไปเป็นคนของเขาก่อนหน้านี้ ไม่ใช่เพราะเขาได้เป็นศิษย์ก้นกุฏิ แต่เพราะเขา 'สามารถ' เป็นศิษย์ก้นกุฏิได้ต่างหาก! ศิษย์ก้นกุฏิของสำนักไม่ได้แต่งตั้งกันส่งเดชง่ายๆ คนที่เป็นศิษย์ก้นกุฏิได้ ล้วนมีศักยภาพถึงแกนทอง กระทั่งศักยภาพถึงทารกวิญญาณ คนเช่นนี้ ยังไงก็ต้องคบหาไว้! หลิวซิงเหอนั่นหากมีศักยภาพนี้ คงได้เป็นศิษย์ก้นกุฏิไปนานแล้ว เขายังคิดว่าประมุขยอดเขากั๊กเขาไว้ แต่หารู้ไม่ว่าประมุขยอดเขาไม่ใช่ผู้ตัดสินสุดท้าย นักพรตแกนทองที่ซ่อนตัวอยู่ในยอดเขา กระทั่งตาเฒ่าบรรพชนขั้นทารกวิญญาณต่างหาก ที่เป็นผู้ตัดสิน!"

"ดังนั้น เจ้าหานหย่วนนั่นมาถึงยอดเขาอักษรวิญญาณได้ไม่นาน ก็ได้เป็นศิษย์ก้นกุฏิโดยตรง นี่ไม่ใช่เรื่องที่อธิบายได้ด้วยการฉวยโอกาสเล็กๆ น้อยๆ ยิ่งบ่งชี้ว่าศักยภาพของเขามหาศาล ถึงขั้นไม่ต้องสังเกตการณ์อีกสักระยะด้วยซ้ำ! ไม่ว่าข้างนอกจะปล่อยข่าวลืออะไร ล้วนไม่สำคัญ เจ้าจะเชื่อสายตาของพวกกลั่นชี่สร้างฐานข้างนอก หรือจะเชื่อสายตาของนักพรตแกนทอง?"

"วันใดที่หานหย่วนได้เป็นแกนทอง ถึงตอนนั้นหากตระกูลหลิวของเราเกิดปัญหา เขาก็จะดูแลให้บ้างหนึ่งสองส่วน! สภาพย่อยยับก็จะไม่เกิดขึ้น! ยิ่งหากได้เป็นเครือญาติดองกัน ผลประโยชน์ที่ตระกูลหลิวของเราจะได้รับ จะมากกว่าธุรกิจทั้งหมดในตอนนี้ถึงสิบเท่าร้อยเท่า!"

หลิวซือซือเข้าใจแล้ว นางฟังความหมายของหลิวเจ๋อเซียนออก สิ่งที่นางควรทำตอนนี้ คือเข้าใกล้หานหย่วน ช่วยเหลือเขา รับใช้เขา

"แต่ว่า ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้ข้าก็ช่วยเขาทำงานอยู่นี่เจ้าคะ? นี่ก็เป็นเรื่องที่เขาสั่งไว้!" หลิวซือซือพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก

"เหอๆ ฉางชุนกับฉินเฟิงก็รับใช้ท่านศิษย์เอกหานเหมือนกัน แล้วเจ้ารู้ไหมว่า ก่อนหน้านี้ท่านศิษย์เอกหานเคยออกจากการปิดด่านครั้งหนึ่ง? ตอนนั้นฉางชุนกับฉินเฟิงต่างลงมือทันทีก่อนที่ท่านศิษย์เอกหานจะออกคำสั่งเสียอีก มีแต่เจ้าเท่านั้นที่ไม่รับรู้อะไรเลย!"

"แล้วตี๋ชิงล่ะ..." หลิวซือซือกัดริมฝีปาก

"เขาจะเหมือนกันได้หรือ? พูดตรงๆ เขาเป็นคนนอก เป็นผู้มาทีหลัง พวกเจ้าสามคนต่างหากที่แต่เดิมเป็นคนที่ใกล้ชิดท่านศิษย์เอกหานที่สุด! แต่ตอนนี้ อย่าว่าแต่จะสนิทสนมกับเขาเลย แม้แต่สถานะลูกน้องคนสนิทก็จะหายไปแล้ว! กลายเป็นเหมือนเจ้าตี๋ชิงนั่นไปแล้ว!"

หลิวเจ๋อเซียนกล่าวอย่างหวังดีปนหงุดหงิด "เจ้าไปที่หอชางหมิง เฝ้ารอหานหย่วนออกมาตลอดเวลา เตรียมอาหารร้อนๆ ไว้พร้อมเสมอ ให้เขาออกมาปุ๊บก็เห็นเจ้าเป็นคนแรก นี่ต่างหากที่เจ้าควรทำ!"

หลิวซือซือฟังเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว ท่านผู้อาวุโสยังคงให้นางไปเข้าใกล้หานหย่วนด้วยตัวเอง แต่นางอยากพิสูจน์ตัวเองด้วยความสามารถนี่นา!

นางก็ไม่ได้อ่อนแอนะ?

ระดับบำเพ็ญของนางในช่วงนี้ก็กระโดดได้สองขั้นรวด จากกลั่นชี่ชั้นห้า ขึ้นมาถึงกลั่นชี่ชั้นเจ็ด!

สัตว์วิญญาณของนางก็ยกระดับขึ้นถึงกลั่นชี่ขั้นปลายไปพร้อมกัน นางถึงขั้นอาศัยวิชาลับของตระกูล ทำพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณเพิ่มอีกหนึ่งตัว

นางเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สำนักในของยอดเขาอักษรวิญญาณ นางเรียนวิชาได้หลายวิชา!

ทำไมท่านผู้อาวุโสถึงคิดว่านางแค่เป็นปีศาจดอกไม้ที่คอยยั่วยวนผู้ชายก็พอแล้ว?

หานหย่วนกับว่างไฉผู้บริสุทธิ์มองหน้ากันแวบหนึ่ง

ดวงตาทั้งสองของว่างไฉเต็มไปด้วยความงุนงง

ส่วนในใจหานหย่วนกลับสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน ความคิดของหลิวเจ๋อเซียนคนนี้ก็ไม่เลวเลย หากหลิวซือซือเข้าใกล้เขาเช่นนี้ ถึงเขาจะไม่รับนางเป็นคู่ครองร่วมวิถีโดยตรง แต่ตรงไหนที่เขาดูแลได้ ก็ต้องดูแลให้บ้างแน่นอน เขาดีกับคนของตัวเองมาตลอด

ส่วนตอนนี้หลิวซือซือครึ่งหนึ่งเป็นคนของเขา ครึ่งหนึ่งเป็นคนของตระกูลหลิว ความสัมพันธ์ก็จืดจางลงไปนิดจริงๆ

ยังไงคนแก่ก็เป็นเซียนจริงๆ นั่นแหละ!

หานหย่วนค่อยๆ ย่องจากไปอย่างเงียบๆ

ทั้งสองคนไม่ได้สนใจความผิดปกติข้างกาย ไม่รู้เลยสักนิดว่าเมื่อกี้มีคนแอบฟังบทสนทนาของทั้งสอง

หานหย่วนมองท้องฟ้าอย่างระแวงไปหมด พึมพำในใจ "ไม่พูดตอนเช้า ไม่พูดตอนสาย ดันมาพูดเอาตอนที่ข้าโผล่มาพอดี สองคนนี้พูดเรื่องพวกนี้ มันบังเอิญได้ขนาดนี้เลยรึ?"

เขานึกถึงสถานะของตัวเอง ก็ปลงตก ตอนนี้เขารู้สึกโชคดีมากที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ออกไปเตร่นอกสำนัก เรื่องแบบนี้ยังบังเอิญเจอได้พอดี เรื่องอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกันนัก

เดิมทีเขารู้สึกว่าตัวเองออกจะไร้เทียมทานอยู่บ้างแล้ว แต่พอคิดดู ข้างนอกมีแกนทองตั้งมากมาย ยังไงก็ต้องสะสมกำลังพัฒนาตัวอย่างมั่นคงต่อไป