บทที่ 53 ประมุขยอดเขาออกจากการปิดด่าน

ตู้หยวนเหอบำเพ็ญมาครึ่งปี ในทะเลจิตมีแสงวิญญาณกระพือไหว

ในชั่วขณะหนึ่ง ญาณจิตของเขาก็ทะลุขั้นในที่สุด ถึงขั้นแกนเทียมเช่นกัน (แกนเทียมก็คือสร้างฐานบริบูรณ์ใหญ่)

ชั่วขณะนี้ เขาห่างจากแกนทองเพียงครึ่งก้าวจริงๆ พร้อมเตรียมทะลุขั้นได้ทุกเมื่อ

และก็ในยามทะลุขั้นนี้เอง เขารู้สึกได้ว่าในส่วนลึกของความทรงจำ มีพื้นที่ที่ถูกหลงลืมอยู่ส่วนหนึ่ง

ตู้หยวนเหอเบิกตากว้าง "ความทรงจำของข้าเคยถูกคนผนึกไว้ส่วนหนึ่ง!"

เขาตกใจ ในยามที่ญาณจิตทะลุขั้นนี้ เขาไม่ลังเล ปล่อยญาณจิตปริมาณมหาศาลพุ่งชนพื้นที่ส่วนนั้น ต่อให้ญาณจิตจะถอยกลับไปเหลือสร้างฐานขั้นปลาย เขาก็ต้องทลายผนึกนี้ให้ได้!

เขาเป็นถึงประมุขยอดเขาหนึ่ง ความทรงจำถูกผนึก พูดออกไปก็มีแต่คนหัวเราะเยาะ!

"ทลาย! ทลาย! ทลาย!"

ตู้หยวนเหอระดมญาณจิตพุ่งชนผนึก ญาณจิตถูกสิ้นเปลืองมหาศาล แต่เขากลับไม่สนใจไยดี!

ในเวลาเดียวกัน จื่อหวินตาเฒ่าบรรพชนที่นั่งอยู่ในหอคัมภีร์ของยอดเขากู่มู่ ก็เหลือบมองไปทางยอดเขาอักษรวิญญาณอย่างไม่คาดคิด เขาหัวเราะเบาๆ "ดูท่าตำแหน่งประมุขยอดเขาอักษรวิญญาณคงเปลี่ยนมือในไม่ช้าแล้ว"

ในห้องบำเพ็ญ

เมื่อญาณจิตถูกสิ้นเปลืองไปถึงเก้าในสิบ ในที่สุด ผนึกความทรงจำนั้นก็ถูกพุ่งชนจนเปิดออก ความทรงจำที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าปริมาณมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสมอง เกิดความขัดแย้งกับความทรงจำเดิมไม่น้อย

และเขาก็แยกแยะออกในทันที ความทรงจำที่เขาเคยคิดว่าปกติ แท้จริงกลับเป็นความทรงจำปลอมที่ถูกใส่เข้ามาจากภายนอก!

เขานั่งเหม่ออยู่บนเบาะฟาง สีหน้าเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างแปรปรวน

"หานหย่วน, ผนังหินอักษรวิญญาณโบราณ, อักษรแปดตัวปรากฏพร้อมกัน? ศิษย์สืบทอดลับ?"

"เสี้ยะ ที่แท้ในสำนักยังมีศิษย์สืบทอดลับอยู่ด้วย!"

ตู้หยวนเหอถึงบางอ้อ จากนั้นก็ยิ้มขมๆ "นึกว่าดึงมาได้แค่เจ้าสำนัก ไม่คิดเลยว่ากระทั่งตาเฒ่าบรรพชนก็ถูกหานหย่วนดึงมาด้วย!"

จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา "ดูท่าสายตาของข้ายังไม่มีปัญหานี่นา อีกทั้งในทางนาม ข้าก็ยังเป็นอาจารย์ของหานหย่วน ตอนนี้เขาก็ยังเป็นศิษย์ก้นกุฏิของข้า หากในอนาคตเขาได้เป็นตาเฒ่าบรรพชนจริงๆ ข้าจะไม่... เหอๆ!"

เขามองไปทางยอดเขากู่มู่ ลูบคาง "จื่อหวินตาเฒ่าบรรพชนต้องรู้แน่ว่าข้าทลายผนึกความทรงจำของท่านแล้ว แต่ท่านกลับไม่ขัดขวาง ถึงขั้นตั้งใจจะให้ข้าค้นพบตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ เช่นนี้แล้ว ข้าไปติดต่อหานหย่วนอีก ก็คงไม่มีปัญหาแล้ว!"

เขาหยิบป้ายเหรียญตราออกมา อยากติดต่อหานหย่วนสักหน่อย

แต่คิดดูแล้ว ก็วางป้ายเหรียญตราลง เดินออกจากห้องบำเพ็ญตรงๆ บินไปที่ถ้ำชางหมิงด้วยตัวเอง

"ท่านอาจารย์!"

นอกประตู หญิงสาวคนหนึ่งยิ้มอย่างเป็นกันเอง "ท่านออกจากการปิดด่านแล้วรึเจ้าคะ? ข้าเพิ่งซื้อห่านเซียนย่างกับเหล้าลืมทุกข์ที่ท่านโปรดที่สุดมาจากข้างนอกพอดี ยังร้อนๆ อยู่เลยเจ้าค่ะ จะทานก่อนให้อุ่นกายไหมเจ้าคะ?"

ตู้หยวนเหอมองดู ก็ร้องอ๋อ "เซียนเซียนนี่เอง!"

เขามองดูของเต็มโต๊ะที่อยู่ข้างๆ ท่าทางที่กำลังจะออกไปก็ชะงักลงเล็กน้อย

คิดอีกที ยังไงครึ่งปีก็ผ่านไปแล้ว ไม่ขาดแค่ชั่วครู่ชั่วยามนี้หรอก กินก่อนค่อยว่ากัน

เขานั่งลง

เยวี่ยเซียนเซียนที่อยู่ข้างๆ รีบรินเหล้าให้ตู้หยวนเหอ พลางพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ท่านอาจารย์ การปิดด่านของท่านมีผลเก็บเกี่ยวไหมเจ้าคะ?"

"ฮ่าๆ ได้ผลเก็บเกี่ยวเล็กน้อยอยู่"

ตู้หยวนเหอดื่มเหล้าลืมทุกข์อุ่นๆ ไปจอกหนึ่ง รำพึงออกมา "ยังไงเซียนเซียนก็รักอาจารย์นะ ออกไปฝึกฝนประสบการณ์ยังจำได้ว่าต้องซื้อเหล้าลืมทุกข์มาให้อาจารย์ ปกติก็ยุ่งวุ่นวายทั้งวัน ไม่จำเป็นต้องวิ่งมาทางข้าหรอก!"

เหล้าลืมทุกข์เป็นของขึ้นชื่อของหุบลืมทุกข์ หนึ่งไหก็ราคาตั้งห้าสิบหินวิญญาณคุณภาพกลาง ที่สำคัญคือซื้อได้จำกัดจำนวน เห็นได้ชัดว่าเยวี่ยเซียนเซียนตั้งใจจริง

"จะอย่างนั้นได้ยังไงเจ้าคะ?" เยวี่ยเซียนเซียนถลึงตามองเขาที "ท่านจะไม่เอาข้าแล้วเหรอ?"

"ฮ่าๆ เซียนเซียน อาจารย์ไม่ทิ้งเจ้าอยู่แล้ว ข้าเห็นเจ้าทั้งวันก็ยุ่งกับการบำเพ็ญ ยุ่งกับการจัดการเรื่องของยอดเขาอักษรวิญญาณ ยังเจียดเวลามาเป็นเพื่อนตาแก่อย่างข้าทำไม รีบฉวยเวลาบำเพ็ญให้ถึงสร้างฐานเร็วๆ เถอะ!" ตู้หยวนเหอพูดยิ้มๆ

"ท่านอาจารย์ ดูสิเจ้าคะ?" เยวี่ยเซียนเซียนหมุนตัวรอบหนึ่งตรงหน้าตู้หยวนเหออย่างภาคภูมิใจ

ตู้หยวนเหอประหลาดใจ "เจ้าทะลุขั้นแล้วรึ?"

"แน่นอนเจ้าค่ะ ข้ารีบกลับมาเป็นเพื่อนท่านอาจารย์ ด่านสร้างฐานนั่น ข้าปังๆ ไม่กี่ทีก็พุ่งทะลุไปแล้วเจ้าค่ะ!" เยวี่ยเซียนเซียนพูดอย่างกระโดดโลดเต้น

"ดีๆๆ ดูท่าสายตาของข้าไม่เลวจริงๆ" ตู้หยวนเหอพยักหน้าอย่างพอใจ

ก้นบึ้งดวงตาของเยวี่ยเซียนเซียนวาบความประหลาดใจ ได้ยินคนพูดมานานแล้วว่า อาจารย์ของนางสายตาแย่ลงรับศิษย์ไร้ค่ามาคนหนึ่ง แต่ดูท่าทางเขายังมั่นใจในสายตาตัวเองเต็มเปี่ยม

"จริงสิ เซียนเซียน เจ้าเคยเจอศิษย์ที่ข้าเพิ่งรับมาไหม?" ตู้หยวนเหอพูดยิ้มๆ

"เอ่อ ศิษย์เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ยังไม่เคยเจอท่านน้องคนที่เจ็ดเลยเจ้าค่ะ!" เยวี่ยเซียนเซียนพูด

ที่จริงนางกลับมาหลายวันแล้ว เพียงแต่ได้ยินว่าชื่อเสียงของท่านน้องคนที่เจ็ดธรรมดาๆ เลยไม่ได้คิดจะไปเยี่ยม อีกทั้งนางเป็นท่านพี่หญิงคนที่สี่ หานหย่วนต่างหากที่ควรมาเยี่ยมนาง นางก็สืบข่าวมาบ้าง ท่านน้องคนที่เจ็ดนั่นปิดด่านทั้งวัน กระทั่งคนในถ้ำชางหมิง ส่วนใหญ่ก็ยังไม่เคยเห็นตัวจริงของหานหย่วนเลย

"ฮ่าๆ งั้นเจ้าต้องสนิทสนมกับเขาหน่อยนะ เขาเป็นอัจฉริยะเชียวล่ะ!" ตู้หยวนเหอหัวเราะดังลั่น

เยวี่ยเซียนเซียนกะพริบตาปริบๆ ทำหน้างงงวย

ตู้หยวนเหอยิ้มน้อยๆ "เจ้าฟังข่าวลือข้างนอกมาใช่ไหม? นั่นล้วนเป็นสิ่งที่ข้าจงใจแสร้งทำให้คนอื่นเห็น เจ้าอย่าได้ดูแคลนเขาเชียวล่ะ!"

เยวี่ยเซียนเซียนถึงบางอ้อ "อย่างนี้นี่เอง! ท่านอาจารย์ ชั้นเชิงของท่านเก่งจริงๆ ดูเหมือนทุกคนจะคิดว่าท่านน้องคนที่เจ็ดมีแค่ชื่อศิษย์ก้นกุฏิ แต่ไร้ตัวตนของศิษย์ก้นกุฏิจริง"

ตู้หยวนเหอกระแอมทีหนึ่ง นี่ไม่ใช่ชั้นเชิงของเขาสักหน่อย

แต่เขาก็ย่อมไม่อธิบาย พูดว่า "กินเสร็จแล้ว เจ้าตามข้าไปพบหานหย่วนด้วยกันเถอะ"

"ได้เจ้าค่ะ" เยวี่ยเซียนเซียนถามอย่างอยากรู้ "ท่านอาจารย์ ท่านน้องเล็กมีจุดอัจฉริยะตรงไหนกันแน่เจ้าคะ?"

"เรื่องนี้น่ะ ปัญญาการหยั่งรู้ของเขาน่าทึ่งมาก วิชาที่บำเพ็ญถึงขั้นสำเร็จใหญ่ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังรู้แจ้งฉับพลันครั้งหนึ่ง หยั่งรู้สิ่งที่น่าทึ่งอย่างยิ่งมาบางอย่าง สิ่งนี้ข้าขอเก็บเป็นความลับให้เขา เจ้าไปถามเขาเองก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ!" ตู้หยวนเหอเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็หัวเราะดังลั่นอีกครั้ง รอยยิ้มบนหน้าไม่เหมือนแสร้งทำเลยแม้แต่น้อย

เยวี่ยเซียนเซียนตกใจอยู่ในใจเงียบๆ ท่านน้องเล็กคนนั้นตลอดครึ่งปีไม่เคยมาหาท่านอาจารย์ด้วยตัวเองเลย แต่ท่านอาจารย์ดูเหมือนจะยังพอใจท่านน้องเล็กคนนั้นมาก ถึงขั้นมีเค้าว่าพอใจมากเกินกว่านางเสียด้วยซ้ำ

สถานการณ์นี้ออกจะเกินความคาดหมายของนางอยู่บ้าง

เดิมนางคิดว่าตำแหน่งประมุขยอดเขามีแค่ท่านพี่ชายคนที่สองเป็นคู่แข่งคนเดียว แต่ตอนนี้ ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่กระจ่างชัดเสียแล้ว

ในใจเยวี่ยเซียนเซียนความคิดปั่นป่วน ขณะเดียวกันก็ไม่ปิดบังความอยากรู้ในใจ "งั้นข้าก็ต้องดูให้เห็นจริงๆ ว่าท่านน้องหานมีจุดพิเศษตรงไหนกันแน่!"

ตู้หยวนเหอยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ทั้งสองคนกินอาหารเลิศรสและเหล้าชั้นดีเสร็จ ก็ขี่ศาสตราเวทบินมุ่งสู่ในถ้ำชางหมิง

ตู้หยวนเหอมองเยวี่ยเซียนเซียน ถามว่า "เตรียมของกำนัลพบหน้าไว้หรือยัง? ตอนนี้ไม่มีเวลาไปเตรียมแล้ว ถ้าไม่มี อาจารย์มีให้เจ้าชุดหนึ่ง ฮ่าๆ เจ้าเป็นท่านพี่หญิง จะเสียหน้าไม่ได้นะ"

เยวี่ยเซียนเซียนพูดพลางยิ้มละไม "ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินว่าท่านอาจารย์รับท่านน้องเล็กมา ก็เตรียมของกำนัลชิ้นใหญ่ไว้เป็นพิเศษแล้วเจ้าค่ะ ไม่ต้องให้ท่านอาจารย์เปลืองหรอก!"

"งั้นก็ดี!" ตู้หยวนเหอพยักหน้าอย่างพอใจ

ส่วนเยวี่ยเซียนเซียนนั้นส่งญาณจิตเข้าไปในถุงเก็บของ หยิบของในกล่องที่เตรียมไว้เดิมออกมา พลิกดูในถุงเก็บของ แล้วหยิบของชิ้นหนึ่งที่เก็บไว้ก้นหีบ ใส่ลงในกล่อง

นี่เป็นของที่นางได้มาอย่างยากลำบากและด้วยโชคช่วยตอนออกฝึกฝนประสบการณ์ มูลค่าสำหรับนางแล้ว ล้ำค่าอย่างยิ่งทีเดียว

ก้นบึ้งดวงตาของนางมีแววเสียดาย ทว่า คำชี้แนะที่ท่านอาจารย์ให้ นางย่อมฟังเข้าใจ

ท่านอาจารย์ย่อมไม่ได้คิดว่านางไม่มีของทำเป็นกำนัล เพียงแต่ส่งสัญญาณบอกนางว่าของกำนัลนี้จะเบาเกินไปไม่ได้ ต้องให้หนักเข้าไว้ ถึงขั้นไม่รังเกียจที่จะให้นางยืมของกำนัลชิ้นใหญ่

ความเอาอกเอาใจที่นางมอบให้ท่านอาจารย์ย่อมไม่ได้ให้ฟรีๆ คำชี้แนะนี้ก็คุ้มค่าพอแล้ว

ในดวงตาของเยวี่ยเซียนเซียนเต็มไปด้วยความอยากรู้ ท่านน้องเล็กที่ท่านอาจารย์เอ่ยถึงคนนี้ มีจุดมหัศจรรย์ตรงไหนกันแน่ ท่านอาจารย์ของนางถึงกับมีท่าทีปิดปากเงียบไม่ยอมเผย