บทที่ 54 วาจาน่าตกตะลึงของท่านพี่หญิงคนที่สี่

หลิวซือซือกลับถึงที่พัก คิดหน้าคิดหลัง ก็รู้สึกว่าที่ท่านผู้อาวุโสพูดไม่ใช่ไม่มีเหตุผล

นางมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง ตั้งใจแต่งหน้าอ่อนๆ เล็กน้อย

จากนั้นนางบีบแก้มสวยของตัวเองที ให้เส้นโค้งดูนุ่มนวลขึ้นหน่อย ดูไม่เย็นชาจนเกินไป

นางปลุกใจตัวเองที ก็ออกจากที่พักมุ่งหน้าไปยังหอชางหมิง

ในเวลาเดียวกัน หานหย่วนที่กำลังครุ่นคิดเรื่องชีวิตอยู่ก็รับรู้ได้ว่าป้ายเหรียญตราศิษย์ก้นกุฏิสั่นสะเทือน เขาส่งญาณวิญญาณเข้าไปสำรวจ จากนั้นก็เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างตกตะลึง

"เอ๊ะ ท่านอาจารย์กับท่านพี่หญิงคนที่สี่กำลังจะมารึ?" หานหย่วนออกจะแปลกใจ

เขาพอออกจากการปิดด่าน เรื่องราวก็ประดังเข้ามาติดๆ กัน บังเอิญจริงๆ เชียว

เขาสลายผลซ่อนตัวของเคล็ดซ่อนพลังชี่กู่มู่ออกไปส่วนหนึ่ง เปิดประตูใหญ่หอชางหมิง ก้าวเดินออกไป

หลิวซือซือเห็นหานหย่วนเปิดประตูใหญ่พอดี ก็อดอึ้งไม่ได้ นี่เห็นนางเดินมาเลยเปิดประตูให้รึ? นางนึกถึงคำพูดของท่านผู้อาวุโสเมื่อกี้ ลังเลอยู่ครู่ ก็เดินเข้าไป

เพียงแต่ยังไม่ทันที่นางจะเข้าใกล้

ฉางชุนไม่รู้ตอนไหน ก็มาอยู่ตรงหน้าหานหย่วนแล้ว คารวะอย่างนอบน้อม "ท่านเจ้าจวน ท่านออกจากการปิดด่านแล้วรึขอรับ?"

ไม่ถึงสองวินาที ฉินเฟิงก็มาถึงอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาวนเวียนอยู่แถวนี้ตลอดหรือเปล่า

สีหน้าหานหย่วนผ่อนคลาย "พวกเจ้ามาได้พอดี ไปเตรียมอาหารและน้ำชาหน่อย ท่านอาจารย์กับท่านพี่หญิงของข้ากำลังจะมา!"

ฉางชุนตอบทันที "ท่านเจ้าจวน ไม่มีปัญหาขอรับ ข้าจะไปเตรียมห้องรับรองและคนต้อนรับทันที"

ฉินเฟิงก็ตาวาว "ท่านเจ้าจวน พอดีข้าได้ยินว่าหอโภชนาเพิ่งเชือดวัวเลือดหนามเหล็ก สัตว์ร้ายขั้นสร้างฐานขั้นกลางตัวหนึ่ง ข้าจะให้คนไปซื้อเนื้อวัวกลับมาบ้างเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"

ฉางชุนก็ตอบ "ก่อนหน้านี้ข้าบังเอิญได้ใบชาขั้นเสวียนคุณภาพสูงล้ำค่ามากล่องหนึ่ง เอามาต้อนรับพอดีเลย น่าจะไม่ทำให้ท่านประมุขยอดเขาผิดหวังขอรับ!"

"ดีมาก พวกเจ้าทำได้ดีเยี่ยม! ขาดหินวิญญาณก็ไปเบิกที่คลัง ลงบัญชีให้เรียบร้อยก็พอ" หานหย่วนยิ้มพยักหน้า

ตอนนี้เอง หลิวซือซือถึงเดินเข้ามา นางยืนอยู่ข้างๆ ออกจะทำอะไรไม่ถูก มองฉางชุนกับฉินเฟิงหยิบป้ายเหรียญตราออกมา เริ่มจัดคนทำงาน เพียงไม่กี่นาทีก็จัดทุกอย่างเรียบร้อยลงตัว นางรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเกินความจำเป็นไปหน่อย

สองคนนี้ช่างประจบเก่งเกินไปแล้วมั้ง?

หานหย่วนมองหลิวซือซือ ยิ้มน้อยๆ "ท่านน้องหญิงหลิว เป็นไงบ้าง? ช่วงนี้ยุ่งไหวไหม?"

"อืม ก็พอไหวเจ้าค่ะ" หลิวซือซือพยักหน้า "ท่านพี่ ข้า..."

หานหย่วนหัวเราะร่าขัดขึ้น "เจ้ารอแป๊บนะ ท่านอาจารย์กับท่านพี่หญิงคนที่สี่ของข้าใกล้ถึงแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องด่วนอะไรก็รอเสร็จธุระก่อนค่อยว่ากัน"

"อ้อ ได้เจ้าค่ะ" หลิวซือซือยืนอยู่ข้างๆ มองฉางชุนกับฉินเฟิงสองคนพาคนอื่นวุ่นวายไปมา

ฉางชุนจัดคนใช้วิชากำจัดฝุ่นทำความสะอาดหอชางหมิง พร้อมจัดห้องรับรองชั้นสี่ให้เรียบร้อย ยังเตรียมนักพรตหญิงรูปร่างหน้าตาดีหลายคนมาคอยต้อนรับ ปูพรม จุดกำยาน ในพริบตาก็ดูสง่างามขึ้นมา

ตอนนี้ตี๋ชิงก็เพิ่งมาถึงช้าๆ พักหนึ่งก็ยืนเก้อๆ อยู่ข้างหลิวซือซือ ถามหลิวซือซืออย่างงงๆ "เกิดอะไรขึ้น?"

"ท่านเจ้าจวนบอกว่า ท่านประมุขยอดเขากำลังจะมา!" หลิวซือซือตอบอย่างเหม่อลอย

ส่วนตี๋ชิงยืนอยู่ข้างหลิวซือซือ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหลิวซือซือ แล้วเหลือบเห็นริมฝีปากแดงระเรื่อบนผิวขาวกับคิ้วเข้มที่ขมวดเบาๆ ของนาง ก็อดมองเพิ่มอีกหลายทีไม่ได้

หลิวซือซือสังเกตเห็นพฤติกรรมเล็กๆ ของเขา ขมวดคิ้วสวยเล็กน้อย ถอยห่างจากเขาทันที แล้วเดินไปอยู่อีกด้านของหานหย่วน ทั้งยังขยับเข้าใกล้หานหย่วนกว่าเดิม

มุมปากตี๋ชิงกระตุก ระหว่างคิ้วมีแววหงุดหงิดขึ้นมาเส้นหนึ่ง แล้วมองนางอย่างเหยียดๆ ที ก่อนเดินมาตรงหน้าหานหย่วน รีบประสานมือคารวะ "ท่านเจ้าจวน มีอะไรให้ข้าช่วยไหมขอรับ?"

"อ้อ?" หานหย่วนคิดอยู่ครู่ ก่อนพูด "พวกเจ้าสองคนไปต้อนรับท่านประมุขยอดเขากับข้าด้วยกันเถอะ"

"ขอรับ!" ตี๋ชิงรีบขานรับ

"ได้เจ้าค่ะ" หลิวซือซือยิ้มพยักหน้า

หานหย่วนพยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของสองคนเลยแม้แต่น้อย นำหน้าเดินไปยังประตูใหญ่ของถ้ำบำเพ็ญ

ระหว่างทาง เห็นศิษย์บางคนกำลังกวาดและจัดอาคารใช้สอยต่างๆ ดูรีบเร่งวุ่นวาย แต่พอพวกเขาเห็นหานหย่วนเดินมา ก็จะหยุดมือ คารวะทีละคน

หานหย่วนออกจะแปลกใจ คนเหล่านี้ดูเหมือนจะรู้จักหน้าตาของเขากันหมด เขาก็พยักหน้าตอบรับทุกครั้ง ยิ้มตอบไป

ส่วนหลิวซือซือเห็นอย่างเก้อเขินว่า ศิษย์ตระกูลหลิวเห็นหานหย่วนกลับทำหน้างุนงง แต่พอเห็นนางกลับคารวะให้ จากนั้นก็มองหานหย่วนอย่างอยากรู้อยากเห็น

ส่วนลูกหลานตระกูลตี๋ทางฝั่งตี๋ชิง เห็นแม้แต่สายตรงตระกูลตี๋ยังยืนอย่างนอบน้อมอยู่ข้างหลังหานหย่วน ไม่ต้องบอกก็เดาออกถึงสถานะของหานหย่วน แม้จะช้าไปจังหวะหนึ่ง แต่พอรู้ตัวก็พากันคารวะ

หลิวซือซือแอบสังเกตปฏิกิริยาของหานหย่วน แต่กลับเห็นเขาทำท่าทางเรียบเฉยสบายๆ นางอดก้มหน้าลงไม่ได้ บนใบหน้าก็ออกจะร้อนผ่าวขึ้นมา

ก่อนหน้านี้นางออกจะดูแคลนฉางชุนกับฉินเฟิงอยู่บ้าง แต่ตอนนี้นางพบว่าที่ตัวเองทำมานั้นมีปัญหาจริงๆ

นางนึกถึงคำพูดของท่านผู้อาวุโส นางเป็นคนของตระกูลหลิว หรือเป็นคนของหานหย่วน? หากนางเป็นคนของหานหย่วน เหตุใดนางถึงนึกไม่ออกที่จะประชาสัมพันธ์หน้าตาของหานหย่วนและมารยาทที่พึงปฏิบัติให้คนตระกูลหลิวรู้?

นางรีบส่งข้อความแจ้งทุกคนอย่างเงียบๆ ให้ลูกหลานตระกูลหลิวใส่ใจมารยาทสักหน่อย นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ตอนนี้แก้ตัวยังทันไหม?

หานหย่วนย่อมไม่ได้คิดซับซ้อนอย่างที่นางคิด เขาส่วนใหญ่กำลังครุ่นคิดว่าตาเฒ่าตู้มาหาเขาทำไม ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเลยว่าคนรอบข้างที่คารวะเขาเป็นใคร อย่างมากก็แค่พอมีภาพจำเท่านั้น

มาถึงปากประตูใหญ่ หานหย่วนเปิดปราการกั้นมองไปยังที่ไกล ลำแสงศาสตราเวทสองสายกำลังพุ่งมาด้วยความเร็วสูงยิ่ง พอถึงระยะสามร้อยเมตรนอกประตูก็ร่อนลง เผยร่างสองร่าง ค่อยๆ ก้าวเดินมาทางนี้

ก็คือตาเฒ่าตู้กับหญิงสาวสะคราญโฉมแปลกหน้าคนหนึ่งนั่นเอง

หานหย่วนก้าวเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว พูดยิ้มๆ "ท่านอาจารย์ ท่านบินเข้ามาตรงๆ ก็ได้ จะมาเกรงใจศิษย์ทำไมกัน!"

"ฮ่าๆๆ หานหย่วน เจ้าคงไม่โทษอาจารย์ที่ครึ่งปีไม่ได้สนใจเจ้าเลยใช่ไหม?" ตู้หยวนเหอหัวเราะอย่างโอเวอร์

"จะเป็นไปได้ยังไง? ครึ่งปีมานี้ข้าก็ไม่ได้ไปคารวะถามไถ่ท่านเลย แต่เดิมก็เป็นความผิดของศิษย์อยู่แล้ว!" หานหย่วนรีบพูด

"ข้าได้ยินว่าเจ้าปิดด่านมาครึ่งปี ไม่ได้มาหาข้าก็เป็นเรื่องปกติ พอดีข้าก็ปิดด่านมาครึ่งปีเหมือนกัน เพิ่งออกจากการปิดด่าน บังเอิญท่านพี่หญิงคนที่สี่ของเจ้าก็ออกฝึกประสบการณ์กลับมาพอดี ก็เลยพานางมาเยี่ยมเจ้าด้วยกัน เหอๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าก็ออกจากการปิดด่านพอดี ข้าโชคดีไม่น้อย" ตู้หยวนเหอพูดหัวเราะร่า

หานหย่วนก็มองนักพรตหญิงสะคราญโฉมอย่างอยากรู้ คิ้วตาชวนหลงใหล สดใสอ่อนเยาว์ บนใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม จ้องมองเขาไม่กะพริบตา

ทั้งสองสบตากัน นักพรตหญิงก็ไม่ได้ก้มหน้า กลับยิ่งมองเขาอย่างสนอกสนใจ

"ผู้นี้คือท่านพี่หญิงคนที่สี่ของเจ้า เยวี่ยเซียนเซียน" ตู้หยวนเหอแนะนำ

"หานหย่วนคารวะท่านพี่หญิงคนที่สี่!" หานหย่วนพูดอย่างนอบน้อม

"เอ๊ะ ท่านน้องเล็กทำไมถึงตีตัวออกห่างอย่างนี้ล่ะ? ท่านน้องเจ้าหล่อจริงๆ นะ! ดวงตาคมดุจกระบี่ คิ้วเข้มดุจดารา รูปร่างสูงสง่า ราวกับต้นไม้เขียวขจีต้นหนึ่ง โดดเด่นเหนือผู้อื่น ทำให้ท่านพี่มองแล้วใจบานปลื้มปริ่มเลยล่ะ!" เยวี่ยเซียนเซียนยิ้มหวานละไมจับใจ

หลิวซือซือกับตี๋ชิงสองคนต่างก้มหน้าลง ไม่กล้ามองมาก

หลังหลิวซือซือมีสถานะสูงขึ้นในตระกูลหลิว ก็ได้เข้าถึงข้อมูลมากขึ้น อย่างเช่นศิษย์ก้นกุฏิคนที่สองของยอดเขาอักษรวิญญาณ นางย่อมเคยศึกษามาแล้ว เยวี่ยเซียนเซียนเป็นคุณหนูใหญ่สายตรงของตระกูลเยวี่ย สถานะสูงส่ง พรสวรรค์เหนือคน ความรู้กว้างขวางลึกซึ้ง ตระกูลเยวี่ยเคยเป็นตระกูลทารกวิญญาณ บรรพชนเคยมีตาเฒ่าบรรพชนขั้นทารกวิญญาณ แม้ตอนนี้จะไม่มีตาเฒ่าบรรพชนขั้นทารกวิญญาณแล้ว แต่ในตระกูลมีแกนทองหลายคน อิทธิพลใหญ่กว่าตระกูลตี๋และตระกูลหลิวมากนัก

หลิวซือซือแอบสำรวจเยวี่ยเซียนเซียน เดิมนางมั่นใจในหน้าตาตัวเองมาก แต่รูปโฉมของนางด้อยกว่าเยวี่ยเซียนเซียนหลายระดับอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะภูมิฐานสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาจากภายในแบบนั้น ไม่ใช่สิ่งที่นางจะเทียบได้

ทว่า ฉากที่ทำให้นางตกตะลึงก็เกิดขึ้น

เยวี่ยเซียนเซียนเดินมาข้างกายหานหย่วน ใช้สองมือกอดแขนหานหย่วนอย่างตีสนิทสุดๆ หัวเราะคิกคัก "ท่านน้องเล็ก ท่านพี่ยังไม่มีคู่ครองร่วมวิถีเลยนะ จะลองพิจารณาข้าดูไหมล่ะ? เซียนเซียนเป็นสาวงามคนหนึ่งเชียวนะ เจ้าได้กำไรเป็นกอบเป็นกำเลยล่ะ!"

หานหย่วนตกตะลึง รีบใช้มืออีกข้างพยายามปัดสองมือของเยวี่ยเซียนเซียนออก

"ท่านพี่ ท่านอย่าล้อเล่นเลยน่า ท่านน้องเล็กข้ารู้จักประมาณตนดีอยู่!" หานหย่วนพูดอย่างเหงื่อตก

"ฮึ่มๆ ยังจะมารังเกียจท่านพี่อีก!" เยวี่ยเซียนเซียนฮึ่มเบาๆ จากนั้นก็หัวเราะเสียงอ่อน "หรือว่าท่านพี่ไม่สวยล่ะ?"

เยวี่ยเซียนเซียนกะพริบตากลมโตใส่หานหย่วน ในดวงตามีไอหมอกชื้นพร่าพรายที่ทำให้คนมองแล้วใจสั่นไหว

หานหย่วนยิ้มขมๆ "ท่านพี่ ท่านอย่าแกล้งหยอกท่านน้องเลย"

"ท่านพี่จะหยอกเล่นกับเจ้าได้ยังไง? คำพูดของเซียนเซียนข้า ไม่เคยกลับคำเลย ไม่เชื่อเจ้าไปสืบถามในยอดเขาดูสิ คำที่ข้าพูดออกไป ก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว ไม่เคยเก็บคืนเลย!"

เยวี่ยเซียนเซียนเอนมากระซิบข้างหู เสียงแผ่วเบา "ท่านพี่ยังบริสุทธิ์อยู่นะ!"

นางหัวเราะเสียงอ่อนที ก็ปล่อยมือออก

หานหย่วนปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผากที ไม่คาดคิดเลยสักนิดว่า ท่านพี่หญิงของเขาจะร้อนแรงขนาดนี้!