บทที่ 55 การชุมนุมของอาจารย์และศิษย์

หลิวซือซือมองจนตะลึงงัน นี่ นี่ๆ มันตรงเกินไปแล้วมั้ง?

นางยืนยันได้ว่าคำพูดของเยวี่ยเซียนเซียนไม่เคยกลับคำจริงๆ นับแต่เยวี่ยเซียนเซียนเป็นศิษย์ก้นกุฏิ ช่วยท่านประมุขยอดเขาจัดการงานต่างๆ ก็พูดคำไหนคำนั้นมาตลอด อีกทั้งนิสัยแม้จะเปิดเผยสง่างาม แต่ไม่เคยเข้าใกล้นักพรตชายขนาดนี้มาก่อน! แถมยังเป็นฝ่ายรุกเองด้วย!

คำที่ดูเหมือนล้อเล่นนั้น ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องเป็นคำโกหกเสมอไป

หญิงที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ กลับโผเข้าอ้อมอกตั้งแต่พบกันครั้งแรก นางรู้สึกว่าสมองตัวเองไม่พอใช้แล้ว

อย่าว่าแต่นางเลย หานหย่วนเองก็ออกจะรับไม่ไหว มองไปยังตู้หยวนเหออย่างขอความช่วยเหลือ

ตู้หยวนเหอก็มองพวกเขาหยอกล้อกันอย่างขำๆ พอเห็นแววตาขอความช่วยเหลือของหานหย่วน ก็หัวเราะออกมา "เสี่ยวหย่วน เซียนเซียนนิสัยดีนะ แถมยังเอาใจใส่คนเก่ง เจ้าถ้าไม่รังเกียจ ข้าเป็นแม่สื่อปั้นเจ้าทั้งสองให้คู่กันได้เลยนะ!"

เยวี่ยเซียนเซียนมองตู้หยวนเหออย่างแปลกใจเล็กน้อย แล้วหันไปมองหานหย่วน แววพิกลในดวงตายิ่งชัดเจนขึ้น ความหมายในคำพูดของตู้หยวนเหอ ออกแนวว่านางยังไม่คู่ควรกับหานหย่วน ยังต้องถามความเห็นของหานหย่วนก่อน นี่ยิ่งทำให้ความอยากรู้ของนางพลุ่งพล่านขึ้น

หานหย่วนทำสีหน้าแบบโดนตู้หยวนเหอแกล้งจนหมดท่า บ่นอย่างอ่อนแรง "ท่านอาจารย์..."

ตู้หยวนเหอกระแอมที "เอาล่ะ ล้อเล่นน่ะ เข้าถ้ำบำเพ็ญกันเถอะ ก่อนหน้านี้ที่มาก็ยังว่างเปล่าโล่งโจ้ง ตอนนี้ดูท่าทางคึกคักขึ้นแล้ว"

เยวี่ยเซียนเซียนตอนนี้ตบหัวตัวเองที "จริงสิ ของกำนัลพบหน้าเกือบลืมให้ไปเลย!"

นางยัดกล่องหนึ่งเข้าในอ้อมอกหานหย่วน พูดว่า "ค่อยดูเองทีหลัง อย่าให้คนอื่นเห็นล่ะ!"

"อ้อ ขอบคุณท่านพี่หญิงเซียนเซียน!" หานหย่วนพูดด้วยรอยยิ้มสดใส เขารับของขวัญอย่างไม่ลังเลเลย เรื่องรับของขวัญนี่เขาเป็นมืออาชีพ

หลายคนหัวเราะกันตลอดทาง เดินเข้าไปในถ้ำบำเพ็ญ

ญาณจิตของตู้หยวนเหอกวาดไปทั่วถ้ำบำเพ็ญ มองดูถ้ำบำเพ็ญที่คึกคักและเริ่มมีขนาดเป็นรูปเป็นร่าง ก็พูดอย่างแปลกใจเล็กน้อย "ข้าได้ยินว่าเจ้าปิดด่านบำเพ็ญมาตลอด ไม่คิดเลยว่าจะบริหารถ้ำบำเพ็ญได้ดีขนาดนี้!"

หานหย่วนส่ายหน้ายิ้มๆ "นี่ไม่ใช่ข้าบริหารหรอก ข้าร่วมมือกับตระกูลหลิวและตระกูลตี๋ ส่วนใหญ่พวกเขาช่วยกันทั้งนั้น ข้าก็แค่คนเก็บค่าเช่าเท่านั้นเอง! สองคนข้างกายข้านี่ก็คือผู้รับผิดชอบของตระกูลตี๋และตระกูลหลิวที่นี่ หลิวซือซือ ตี๋ชิง มาคารวะท่านประมุขยอดเขาสิ"

ตี๋ชิงอึ้งไป รีบคารวะ "ตี๋ชิงคารวะท่านประมุขยอดเขา!"

"หลิวซือซือคารวะท่านประมุขยอดเขา!" หลิวซือซือก็รีบคารวะ

ตู้หยวนเหอพยักหน้ายิ้มอย่างเมตตาต่อสองคน "ดีนี่ ตี๋ชิงกับหลิวซือซือสินะ? สองตระกูลของพวกเจ้าสายตาดีไม่เลว ต่อไปช่วยหานหย่วนจัดการเรื่องธุรกิจให้ดี รับรองว่ามีผลดีกับพวกเจ้าแน่! อืม เดี๋ยวข้ามีเรื่องต้องคุยกับหานหย่วน พวกเจ้าไปทำงานก่อนได้!"

ตี๋ชิงดีใจ ชื่อของเขาได้ขึ้นทะเบียนในใจท่านประมุขยอดเขาแล้ว ต่อไปต้องมีผลดีแน่นอน เขารีบพูดอย่างดีใจ "ได้ขอรับ ท่านประมุขยอดเขา ข้าจะบริหารให้กระจ่างแจ้งแน่นอน!"

หลิวซือซือกลับพยักหน้าตะกุกตะกักอย่างทำอะไรไม่ถูก พักหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไร นางอยากตามฝีเท้าสามคนนั้นไป

แต่ฝีเท้าของหานหย่วนสามคนเร็วขึ้นในพริบตา ชั่วกะพริบตาก็ทิ้งระยะห่างจากพวกนางไปแล้ว

มองแผ่นหลังของหานหย่วนที่พูดคุยหัวเราะอย่างออกรสค่อยๆ ไกลออกไป หลิวซือซือก็ตระหนักว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากลแล้ว

ตี๋ชิงมองหลิวซือซือที่ยืนเหม่ออยู่กับที่อย่างเซ่อๆ อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ ส่ายหน้า แล้วเดินจากไปเลย

สีหน้าหลิวซือซือซีดลง จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างหม่นหมอง

จากนั้นนางก็กัดฟันฮึดสู้ขึ้นมาอีก "คนอื่นทำได้ ทำไมข้าจะทำไม่ได้? ระดับบำเพ็ญ ความสามารถ ข้าก็เพียรยกระดับได้ทั้งนั้น!"

นางกลับมามีท่าทางมั่นใจอีกครั้ง

นางไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้น อีกทั้งไม่ถนัดเรื่องประจบสอพลอ ในใจนางกลับโล่งขึ้น เรื่องบุพเพสันนิวาสนี่ นางอยากปล่อยไปตามธรรมชาติมากกว่า นางไม่อยากฝืนบังคับผู้อื่น และก็ไม่อยากฝืนบังคับตัวเอง!

ระหว่างทางกลับสวนสัตว์ ฝีเท้าของนางเมื่อเทียบกับตอนมาที่อืดอาดเชื่องช้า ก็เบาสบายขึ้นไม่น้อย บนใบหน้ากลับไม่มีความหยิ่งทะนงที่เริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว นางทุ่มเทให้กับกระบวนการเลี้ยงดูสัตว์วิญญาณในสวนสัตว์อีกครั้ง กลายเป็นจดจ่อและใส่ใจยิ่งขึ้น

นางคือหลิวซือซือ ไม่ใช่คนของตระกูลหลิว และก็ไม่ใช่คนของหานหย่วน นางก็คือตัวนางเอง

ระหว่างทางมุ่งสู่หอชางหมิง

เยวี่ยเซียนเซียนพบอย่างไม่คาดคิดว่า ความเร็วของหานหย่วนไม่ช้าเลย หรือจะว่าไป เร็วเกินไปด้วยซ้ำ!

นางแทบไม่เห็นวี่แววว่าหานหย่วนร่ายวิชาเลย แต่กลับเดินเร็วมาก ลอยพลิ้วฉับไว ไม่เหมือนความเร็วของกลั่นชี่ชั้นเจ็ดปกติเอาเสียเลย

จู่ๆ ดวงตางามของนางก็เบิกกว้าง ถามอย่างประหลาดใจ "ท่านน้องเล็ก ข้าได้ยินว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเจ้าเพิ่งกลั่นชี่ชั้นสี่ใช่ไหม? ตอนนี้เจ้าถึงกลั่นชี่ชั้นเจ็ดแล้วรึ?"

หานหย่วนยิ้มจางๆ ตอบ "เรื่องนี้ปกติมาก มียาที่ท่านอาจารย์ประทานให้ บวกกับเอาผลผลิตจากสัตว์วิญญาณของถ้ำบำเพ็ญไปซื้อของวิเศษมากินอีกไม่น้อย ระดับบำเพ็ญถ้าไม่เพิ่มเร็วต่างหากถึงจะผิดปกติ อย่าว่าแต่ข้าเลย เจ้าหมาของข้าก็กินหินวิญญาณไปเป็นกอบเป็นกำ ใกล้จะทะลุสร้างฐานแล้ว พอดีเลยขอคำชี้แนะท่านอาจารย์หน่อยว่า ควรช่วยมันทะลุขั้นยังไง"

ในแววตาของเยวี่ยเซียนเซียนมีความกังขาเล็กน้อย

นางมองไปยังตู้หยวนเหอ

ตู้หยวนเหอก็กำลังสังเกตหานหย่วนอยู่

มองจากภายนอก ลมปราณของหานหย่วนปกติ ระดับบำเพ็ญถึงกลั่นชี่ชั้นเจ็ด ความเร็วก็ถือว่าเร็วมากแล้ว อีกทั้งลมปราณมั่นคง ไม่เหมือนกินยาดันขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย การแสดงออกเช่นนี้ในหมู่ศิษย์ก้นกุฏิก็ไม่ถือว่ารั้งท้าย

แต่ตู้หยวนเหอรู้ว่า ธาตุกายของหานหย่วนผิดแผกจากคนทั่วไป อีกทั้งยังมีดวงใจวิญญาณไม้ แต่ตอนนี้อย่าว่าแต่ดวงใจวิญญาณไม้เลย แม้แต่ความผิดปกติของตันเถียนที่เดิมเขาสังเกตเห็นได้ ตอนนี้ก็มองไม่ออกแล้ว ชั้นเชิงการซ่อนเร้นนี้ถึงระดับไหนกันแล้วนะ

ตู้หยวนเหอยิ้มอย่างอ่อนโยน "อ้อ ข้าช่วยดูให้ได้"

หลายคนกลับมาถึงหอชางหมิงอย่างรวดเร็ว

สามคนเดินขึ้นบันไดทีละขั้น ก็มาถึงห้องรับรองอย่างรวดเร็ว

นักพรตหญิงที่ฉางชุนจัดไว้มาพร้อมหน้ากันแต่เนิ่นแล้ว เห็นสามคนต่างก็คารวะอย่างนอบน้อม

"คารวะท่านประมุขยอดเขา!"

"เชิญท่านอาจารย์นั่งที่ประธาน!" หานหย่วนเชื้อเชิญ

หานหย่วนพูดกับฉางชุนที่คอยอยู่ข้างๆ "ยกน้ำชามา!"

"เรียบง่ายหน่อยก็พอ คนพวกนี้ให้ถอยไปได้แล้ว" ตู้หยวนเหอนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ พลางชี้ไปที่หญิงสาวที่เตรียมคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ

หานหย่วนหัวเราะเบาๆ ส่งสายตาให้ฉางชุนพาคนเหล่านี้ถอยลงไป

ดูเผินๆ เหมือนเสียแรงเปล่า แต่สิ่งเหล่านี้แทนความให้ความสำคัญของหานหย่วน

เขายื่นน้ำชาที่ฉางชุนเตรียมไว้ให้ตู้หยวนเหอด้วยสองมือ "เชิญท่านอาจารย์ดื่มชา"

ตู้หยวนเหอยิ้มอย่างปลื้มใจ จิบเบาๆ ไปอึกหนึ่ง ชมออกมา "ชานี้ใช้ได้เลย"

หานหย่วนก็รินชาให้เยวี่ยเซียนเซียน

เยวี่ยเซียนเซียนที่ไหนจะสนใจดื่มชา ดึงหานหย่วนนั่งลงอย่างตีสนิท ถามเสียงเบา "ท่านน้อง เจ้ามีความลับอะไร ไหนแอบบอกข้าหน่อยสิ? เราไปคุยในห้องส่วนตัวชั้นสามก็ได้นะ!"

หานหย่วนยิ้มอย่างสงบ "ข้าจะมีความลับอะไรกัน ข้าคุณสมบัติรากวิญญาณคุณภาพกลาง เพียรบำเพ็ญตั้งครึ่งปีถึงกลั่นชี่ชั้นเจ็ด พูดได้ว่าภูมิใจมากแล้ว!"

เยวี่ยเซียนเซียนประหลาดใจ "เจ้าแค่รากวิญญาณคุณภาพกลางเองรึ?"

นางชำเลืองไปยังตู้หยวนเหอ

ตู้หยวนเหอนิ่งสงบไม่สะทกสะท้าน

"แน่นอนสิ! ตอนตรวจเข้าสำนักข้าก็รากวิญญาณคุณภาพกลาง" หานหย่วนพูดอย่างหนักแน่น "เรื่องนี้ตรวจสอบได้"

เยวี่ยเซียนเซียนพลิกมือหยิบแผ่นหินวัดรากวิญญาณออกมาแผ่นหนึ่ง "มา วางมือลงมาสิ!"

นางคว้ามือหานหย่วน ทำท่าจะวางลงบนแผ่นหินวัดรากวิญญาณ

หานหย่วนตะลึงงัน รีบดึงมือกลับ

เยวี่ยเซียนเซียนไม่ได้คว้าเขาแรงเลยสักนิด กลับมองเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

หานหย่วนอดกระแอมสองทีไม่ได้ พูดว่า "จริงสิ ท่านอาจารย์ ท่านช่วยดูเจ้าหมาตะกละของข้าหน่อย ผลาญหินวิญญาณข้าไปหลายแสน ถ้าทะลุขั้นไม่ได้ ข้าจะตีมันให้ตาย!"

หานหย่วนตะโกนลงไปข้างล่าง "ว่างไฉ รีบขึ้นมา!"

"บ๊อก! บ๊อก!" (เจ้านาย ข้ามาแล้ว!)

สุนัขสีดำตัวเล็กตัวหนึ่งวิ่งปรู๊ดขึ้นมา ร่างเล็กกะทัดรัดกระโดดอย่างคล่องแคล่ว ก็มาถึงชั้นสี่อย่างรวดเร็ว มันมองคนแปลกหน้าหลายคนอย่างอยากรู้ พอรับรู้ถึงลมปราณอันแข็งแกร่งบนตัวพวกเขา ก็อดหลบไปหลังหานหย่วนไม่ได้

สีหน้าหานหย่วนดำลง จับมันมาวางไว้ตรงกลาง "ก็ตัวนี้แหละ!"

เยวี่ยเซียนเซียนสำรวจหลายที ถามอย่างฉงน "นี่สุนัขเปลวเพลิงรึ?"

ตู้หยวนเหอสำรวจว่างไฉด้วยสายตาพิกล ส่ายหน้า "นี่ไม่ใช่สุนัขเปลวเพลิงธรรมดาๆ หรอก ผ่านการวิวัฒน์มาแน่นอน หานหย่วน ให้มันเผยสภาพที่แท้จริงของตัวเองออกมาสิ"

หานหย่วนตบหัวว่างไฉ "มา โชว์ตัวหน่อย!"

ว่างไฉพยักหน้าอย่างว่าง่าย

จากนั้น ว่างไฉก็ขยายร่างใหญ่ขึ้นวงหนึ่งอย่างฉับพลันภายใต้สายตาจับจ้องของหลายคน ขนบนตัวยืดยาวฟูฟ่อง เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีม่วง ลมปราณบนตัวก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ปัง!

ทั่วทั้งร่างของมันลุกโชนเป็นเปลวเพลิงสีม่วงอย่างฉับพลัน สองเท้าเหยียบลงบนอากาศ ทะยานขึ้นสู่ที่ว่าง กระโดดโลดเต้นอยู่กลางอากาศในห้องรับรอง ที่ใดที่ผ่าน ก็ทิ้งเปลวม่วงเป็นดอกๆ ไว้ เปลวเพลิงสีม่วงร้อนแรงยิ่งนัก ทำให้คนใจหวั่น

ใบหน้าซื่อๆ น่ารักของว่างไฉ พริบตาเดียวกลายเป็นความสง่าน่าเกรงขามของราชาในหมู่สัตว์ หน้าสุนัขเหลี่ยมคมชัดเจน สายตาที่มองเยวี่ยเซียนเซียนและคนอื่นๆ ก็กลายเป็นคมกริบ ราวกับราชาปีศาจที่พร้อมกลืนกินคน

ฉางชุนถึงกับขาอ่อนด้วยความกลัวกลางคัน

ส่วนฉินเฟิงยิ่งถึงกับทรุดก้นนั่งลงไปเลย สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาหลอกล่อเจ้าหมาตัวนี้มาได้ยังไง เขานึกถึงเนื้อวัวชั้นดีที่เตรียมไว้ก่อนหน้าซึ่งดูท่าทางท่านเจ้าจวนคงไม่ได้ยกขึ้นมา พอดีเอาไปให้เจ้าหมาตัวนี้กินเลย

"สุนัขเปลวม่วงเหินฟ้า? อีกทั้ง... รากฐานหนาแน่นเหลือเกิน!" ตู้หยวนเหอพูดด้วยสีหน้าทึ่ง

เยวี่ยเซียนเซียนตกใจ "ท่านน้องเล็ก เจ้าไปหาลูกราชาสัตว์ตัวนี้มาจากไหน? เจ้ายังบอกว่าไม่มีความลับอีก!"

หานหย่วนทำหน้าซื่อบื้อ "เจ้าว่างไฉของข้าตัวนี้ ก็ซื้อมาจากยอดเขาสัตว์วิญญาณส่วนนอกนั่นแหละ หลิวซือซือเมื่อกี้เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม? นางแต่ก่อนก็อยู่ยอดเขาสัตว์วิญญาณส่วนนอก ข้าซื้อว่างไฉจากนาง แล้วนางก็ช่วยปลุกพลังให้ นางบอกว่ามีโอกาสปลุกเป็นสุนัขเปลวครามได้ ไม่คิดเลยว่าปลุกออกมาเป็นสุนัขเปลวม่วง!"

"เป็นสุนัขเปลวม่วงเหินฟ้า! ราชวงศ์ในหมู่สุนัขเปลวม่วงเลยนะ!" เยวี่ยเซียนเซียนเสริมประโยคหนึ่ง

นางอดเอ่ยปากไม่ได้ "เจ้านี่โชคดีอะไรขนาดนี้? เดี๋ยวช่วยข้าเสาะหาสัตว์วิญญาณสักตัวสิ ข้าพอดีจะได้ทำพันธสัญญากับตัวใหม่!"

หานหย่วนไม่สนใจความหน้าหนาของนาง มองไปยังตู้หยวนเหออย่างคาดหวัง ถามว่า "ท่านประมุขยอดเขา มันทะลุขั้นได้ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

ตู้หยวนเหอนิ่งครุ่นอยู่ครู่ พูดว่า "สัตว์เลี้ยงวิญญาณตัวนี้ของเจ้า อยากทะลุขั้นย่อมสบายๆ อยู่แล้ว แต่หากไปทะลุขั้นในฝูงสัตว์วิญญาณสุนัขเปลวม่วงได้ บางทีอาจปลุกสายเลือดสัตว์ราชาที่แท้จริงขึ้นมาได้ อะไรเรียกว่าสัตว์ราชา? สัตว์ราชาที่ไม่ได้นำพาฝูงสัตว์สักฝูง ก็ไม่ใช่สัตว์ราชาที่แท้จริง"

หานหย่วนขมวดคิ้ว มองว่างไฉที่ซื่อบื้ออยู่ที ส่ายหน้าถอนใจ "ทะลุขั้นแบบง่ายๆ เถอะ ฝูงสุนัขเปลวม่วงจะไปหาที่ไหน!"

ว่างไฉได้ยินคำพูดของตู้หยวนเหอ แววตาที่เดิมไร้เดียงสาก็ค่อยๆ สว่างวาบขึ้นมา มันส่งกระแสจิตไปหาหานหย่วน "เจ้านาย ข้าอยากไปเป็นราชาสัตว์!"

สีหน้าหานหย่วนดำลง "ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ?"

เขากระโดดพรวดขึ้น ฝ่ามือกดลงบนหัวสุนัขของว่างไฉ

ว่างไฉระเบิดพลานุภาพอันแข็งแกร่งของลูกสัตว์ราชาขั้นกลั่นชี่บริบูรณ์ออกมา แต่ไม่ได้ผล!

มือใหญ่ของหานหย่วนราวกับมีพลังหนักพันชั่ง พลังวิญญาณสายพื้นพิภพหลายสิบสาย แปรเป็นแรงพันธนาการอันทรงพลัง กดข่มว่างไฉลงกับพื้นโดยตรง ขยับเขยื้อนไม่ได้

ฉากนี้ทำให้ตู้หยวนเหอกับเยวี่ยเซียนเซียนตะลึงงัน

ส่วนหานหย่วนก็อึ้งไป ตรงหน้าเขาปรากฏลูกเต๋าเลือนรางลูกหนึ่งขึ้นมา

【ตัวคูณเสริมพลังแบบสุ่ม: 8】

【สรรพคุณขั้นเริ่มต้นของเคล็ดบังคับพลังชี่กู่มู่ *800%】