บทที่ 63 คำชี้แนะของท่านพี่หญิง

หานหย่วนเดินออกจากหอชางหมิง ยกมือบังแสงแดดที

"ฟิ้ว!"

ร่างหนึ่ง วูบเดียว ก็ปรากฏตรงหน้าหานหย่วน

"ท่านน้องเล็ก ทำไมเพิ่งออกมา!"

น้ำเสียงเยวี่ยเซียนเซียนแฝงความไม่พอใจอย่างแรง พูดไปพลาง นางก็โยนไม้เสียบเนื้อย่างในมือทิ้งตามมือ

หานหย่วนมองไปด้านข้าง

ฉินเฟิงกำลังย่างเนื้อเสียบไม้ ทาเครื่องปรุงเป็นระยะ

เขาเหมือนรู้สึกถึงความผิดปกติ เงยหน้ามองมา สบตากับหานหย่วนพอดี

ฉินเฟิงเก้อเขินขึ้นมาชั่วขณะ จะวางก็ไม่ใช่ ไม่วางก็ไม่ใช่

หานหย่วนส่งสายตาให้เขาทำต่อไป จากนั้นยิ้มพูด "ท่านพี่ ตั้งหลายวันมานี้ข้าเอาแต่บำเพ็ญอย่างอึดอัดหดหู่ พอจบปุ๊บก็ได้เห็นท่านเป็นคนแรก ข้าดีใจจริงๆ!"

เยวี่ยเซียนเซียนได้ยินก็สีหน้าผ่อนลงหนึ่งสองส่วน หันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย พูดว่า "เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าออกจากการปิดด่านแล้ว ยังจำคำที่ข้าพูดกับเจ้าเมื่อสามเดือนก่อนได้ไหม?"

"จำได้แน่นอน" หานหย่วนพูดอย่างจริงจัง "ท่านพี่ยินดีสอนข้าบำเพ็ญวิชา หานหย่วนปรารถนายิ่งกว่าสิ่งใด"

"งั้นก็ดี!" เยวี่ยเซียนเซียนพยักหน้าอย่างพอใจ

หานหย่วนชี้ไปหลังหอชางหมิง "ข้างหลังเป็นสนามฝึกวิชา เราไปสู้กันที่นั่นเถอะ"

"ได้ ขอข้าดูหน่อยซิว่า สามเดือนมานี้ เจ้าบำเพ็ญไปถึงไหนแล้ว?"

เยวี่ยเซียนเซียนสำรวจหานหย่วนตามสบายที จู่ๆ ก็รับรู้ถึงลมปราณบนตัวหานหย่วน พูดอย่างตกตะลึง "เจ้า เจ้าทะลุถึงกลั่นชี่ชั้นแปดแล้วรึ?"

หานหย่วนยิ้ม "เขินอาย" "ข้าไม่มีฝีมืออะไรเอาออกมาอวดได้ ก็ย่อมต้องเพียรบำเพ็ญสิ! ระดับบำเพ็ญก้าวหน้าไปนิดหน่อยเล็กๆ น้อยๆ ขอท่านพี่ช่วยเก็บเป็นความลับให้ข้าด้วย"

เยวี่ยเซียนเซียนพูดอย่างพิกล "เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าแค่คุณสมบัติขั้นกลาง? รากวิญญาณขั้นสุดยอดก็แค่นี้ล่ะมั้ง?"

"มีวาสนาเล็กๆ น้อยๆ น่ะ" หานหย่วนพูด

เยวี่ยเซียนเซียนร้องอ๋อ นางตบไหล่หานหย่วน "วางใจเถอะ ท่านน้องเล็ก ข้าไม่พูดออกไปหรอก รับรองว่าจะเก็บความลับให้เจ้า แต่เจ้าก็ต้องมีไหวพริบหน่อยนะ บำเพ็ญวิชาซ่อนเร้นลมปราณไว้บ้าง"

หานหย่วนทำท่าซาบซึ้ง "ขอบคุณท่านพี่ที่ห่วงใย ท่านอาจารย์ถ่ายทอดวิชาซ่อนเร้นให้ข้าบำเพ็ญแล้ววิชาหนึ่ง ท่านพี่เชิญดู!"

หานหย่วนเพิ่มพลังเคล็ดซ่อนพลังชี่ขึ้นเล็กน้อย จงใจกลบระดับขั้นไปหนึ่งชั้น ให้เหลือกลั่นชี่ชั้นเจ็ด และการกลบชั้นนี้ เขาไม่ได้ใช้พลังของเคล็ดซ่อนพลังชี่ขั้นบริบูรณ์เต็มที่ หากใครเหนือกว่าหนึ่งขั้นใหญ่ ก็จะมองออกว่าเขาซ่อนระดับบำเพ็ญไว้ชั้นหนึ่ง แต่ก็มองออกได้แค่ว่าเขาเป็นกลั่นชี่ชั้นแปดธรรมดา ส่วนพลังวิญญาณกลายเป็นของเหลว ตันเถียนขยายใหญ่ ดวงใจวิญญาณไม้ และอื่นๆ ยังคงถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด

เยวี่ยเซียนเซียนใช้ญาณจิตสำรวจอยู่พักหนึ่ง พูดอย่างพอใจ "ใช้ได้ ถ้าไม่มีความแข็งแกร่งของญาณจิตระดับสร้างฐานขั้นปลาย ก็มองการปกปิดของเจ้าไม่ออกแล้ว"

หานหย่วนตกใจ "ท่านพี่ ท่านมองสภาพจริงของข้าออกรึ?"

บนใบหน้าสวยของเยวี่ยเซียนเซียน ผุดความภาคภูมิขึ้นมาเส้นหนึ่ง "เจ้าคิดว่าตำแหน่งศิษย์ก้นกุฏิของท่านพี่ได้มาปลอมๆ หรือไง?"

หานหย่วนทำสีหน้าเลื่อมใสเต็มเปี่ยม

อารมณ์ของเยวี่ยเซียนเซียนแจ่มใสขึ้นมา คำชื่นชมของคนอื่นนางมองข้ามหมด แต่คำชมของท่านน้องกลับทำให้นางยินดีจากใจจริง

"เดี๋ยวข้าจะชี้แนะเจ้าให้ดีๆ เลย ให้เจ้าได้เห็นความเก่งกาจของท่านพี่สักหน่อย!"

สองคนคุยกันสองสามประโยค ก็มาถึงสนามฝึกพิเศษแห่งหนึ่ง ที่นี่ถูกค่ายกลปกคลุมไว้ ต้านทานการลอบมองจากภายนอกได้ ขณะเดียวกันสนามก็ถูกดัดแปลงจนรับการโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่าระดับสร้างฐานบริบูรณ์ได้ ตอบสนองความต้องการฝึกวิชาของนักพรต!

สองคนเข้าประจำตำแหน่งในสนามฝึกอย่างรวดเร็ว

เยวี่ยเซียนเซียนกวักนิ้วขาวนวลใส่หานหย่วน หัวเราะเบาๆ "เจ้าลงมือก่อนเถอะ วางใจได้ ข้าจะตั้งรับอย่างเดียวไม่บุก!"

สีหน้าหานหย่วนเคร่งขรึมขึ้น การฝึกครั้งนี้ สำหรับเขาแล้ว เป็นบททดสอบครั้งใหญ่จริงๆ

ที่ทดสอบไม่ใช่พลานุภาพของวิชา แต่ทดสอบความสามารถในการควบคุมวิชา จะทำยังไงให้พลานุภาพของวิชาอ่อนลงสิบเท่าไปจนถึงร้อยเท่า?

พูดตามตรง นี่เป็นงานฝีมือชั้นสูงจริงๆ

หานหย่วนระดมญาณจิตของตัวเองอย่างระมัดระวัง พยายามแบ่งออกมาส่วนเล็กจิ๋วส่วนหนึ่ง จากนั้นก็ใช้ญาณจิตส่วนน้อยนี้ร่ายวิชาขั้นหวงคุณภาพต่ำ วิชาฟันกระบี่ชี่!

เห็นเพียงปลายนิ้วของเขา กระบี่ชี่ขนาดเท่าตัวกระบี่สายหนึ่งควบแน่นออกมา

กระบี่ชี่สายนี้ใหญ่กว่ากระบี่ชี่ปกติตั้งสิบกว่าเท่า นี่เรียกได้ว่าเป็นชี่กระบี่ได้แล้ว

พลังวิญญาณธาตุไม้ไหลเวียนในกระบี่ชี่ ทำให้กระบี่ชี่สายนี้แต้มสีเขียวขจี ดูราวกับเป็นชี่กระบี่คุณสมบัติธาตุไม้จริงๆ มองไม่ออกเลยว่าเป็นรูปลักษณ์ของ【วิชาฟันกระบี่ชี่】!

เยวี่ยเซียนเซียนมองหลายที ถามอย่างฉงน "นี่วิชาอะไร?"

"แอ้ม" หานหย่วนกระแอมที พูดว่า "วิชาขั้นหวงคุณภาพสูง《เพลงกระบี่หมื่นพฤกษา》!"

ที่จริงแก่นแท้ก็คือวิชาฟันกระบี่ชี่นั่นแหละ

"อ้อ? งั้นโจมตีมาเลย!" เยวี่ยเซียนเซียนเลิกคิ้ว

"ขออภัยล่วงหน้า!"

หานหย่วนใช้ญาณจิตเส้นเล็กจิ๋วเส้นหนึ่ง บังคับกระบี่ชี่โจมตีไปยังเยวี่ยเซียนเซียน

ยามบังคับวิชา ยิ่งใช้ญาณจิตมาก การบังคับย่อมยิ่งคล่องตัว แถมยังเพิ่มความเร็วและพลานุภาพการโจมตีของวิชาได้ เป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญมากที่ส่งผลต่อการต่อสู้

หานหย่วนใช้ญาณจิตแค่เส้นเดียวบังคับ ในด้านความคล่องตัวและอื่นๆ ย่อมดูแข็งทื่อมาก

พอเยวี่ยเซียนเซียนเห็นชี่กระบี่สายนั้น พุ่งตรงทื่อๆ เข้ามาหานาง กลางทางไร้การแปรเปลี่ยนใดๆ มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้

นักพรตไม่ใช่คนโง่ จะยืนอยู่กับที่ให้คนอื่นตีได้ยังไง การโจมตีตรงไปตรงมาแบบนี้ ขนาดศิษย์สำนักนอกยังตีไม่โดนเลยมั้ง?

นางนึกทบทวนประวัติของหานหย่วนดู ก็พบว่าการแสดงออกของเขาปกติมาก เพราะหานหย่วนเข้าสำนักมาแค่สองปี ทำแต่ภารกิจธรรมดาที่ไม่ต้องลงมือ ขนาดภารกิจต่อสู้ยังไม่เคยรับสักครั้ง ไม่มีประสบการณ์ต่อสู้ให้พูดถึงเลย

"ดูท่าจุดที่ข้าต้องชี้แนะ จะมากกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว"

เยวี่ยเซียนเซียนคิดไปพลาง ก็ยกโล่กลมเล็กขนาดเท่าใบหน้าที่ประกอบจากเปลวเพลิงขึ้นตามมือไปพลาง

ชี่กระบี่ชนเข้ากับโล่กลม แต่กลับเจาะโล่เพลิงไม่เข้าเลย ซ้ำยังติดหนึบอยู่ในโล่เปลวเพลิง ยังไม่ทันที่ชี่กระบี่ธาตุไม้จะถอนตัวออกจากโล่ ก็ถูกเปลวเพลิงพันรัด ชี่กระบี่ธาตุไม้ถูกเผาผลาญด้วยความเร็วน่าตกใจ ไม่ถึงวินาทีก็แตกสลายโดยสิ้นเชิง

หานหย่วนทำสีหน้าเก้อเขิน "ท่านพี่ ฝีมือข้าเป็นยังไงบ้าง?"

เยวี่ยเซียนเซียนไม่กล้าทำร้ายจิตใจ ถอนหายใจที พูดว่า "เทียบกับมือใหม่หัดเรียน ก็ดีกว่าอยู่หน่อย ชี่กระบี่ค่อนข้างควบแน่นอยู่ ไม่ได้แตะปุ๊บแตกปั๊บ พลานุภาพก็ถึงระดับขั้นหวงคุณภาพสูงปกติ รับมือคนขั้นเดียวกันน่าจะไม่มีปัญหา เพียงแต่ชี่กระบี่ของเจ้าแปรเปลี่ยนน้อยเกินไป หรือจะพูดว่าไม่มีเลยก็ได้ เจ้าต้องลองเปลี่ยนวิถีการเคลื่อนที่ของชี่กระบี่ ข้ามผ่านการป้องกันของคนอื่น แล้วค่อยโจมตีศัตรู ไม่ใช่พุ่งตรงเข้าไปซื่อๆ ส่วนใหญ่จะถูกคนหลบได้"

เยวี่ยเซียนเซียนชี้จุดบกพร่องของหานหย่วนทีละจุด

หานหย่วนฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าหงึกๆ แต่ในใจกลับแปลกใจอย่างยิ่ง พลานุภาพชี่กระบี่ของเขาเมื่อกี้ ถึงระดับกลั่นชี่ชั้นเจ็ดชั้นแปดจริงๆ งั้นรึ?

ญาณจิตที่เขาใช้ ไม่ถึงหนึ่งในร้อยส่วนของวิชาปกติ พลังวิญญาณก็ดึงออกมาแค่นิดเดียว เขายังเตรียมคำพูด "ลองครั้งแรก เลยทำได้ไม่เต็มที่" ไว้แล้วด้วย ตอนนี้ก็ไม่ต้องใช้แล้วสินะ

"เข้าใจแล้วใช่ไหม ตอนนี้มาอีกครั้ง!" เยวี่ยเซียนเซียนเอ่ย

"ได้ขอรับ ท่านพี่ระวังด้วย!"

หานหย่วนจริงจังขึ้น ใช้ญาณจิตเส้นหนึ่ง ร่ายวิชาฟันกระบี่ชี่ออกมาอีกครั้ง!

ชี่กระบี่โจมตีไปยังเยวี่ยเซียนเซียนอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาพยายามใช้ญาณจิตเส้นนี้ บังคับชี่กระบี่ให้แปรเปลี่ยน

เห็นเพียงชี่กระบี่เลื้อยคดโค้งไปข้างหน้าเป็นเส้นหยักไปมา แถมความเร็วก็ไวกว่าก่อนหน้าขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

"ดีมาก!" เยวี่ยเซียนเซียนชมความก้าวหน้าของหานหย่วน "แต่แค่นี้ยังไม่พอ!"

โล่กลมเพลิงตรงหน้าเยวี่ยเซียนเซียน เลื่อนขวางไปครึ่งเมตรในพริบตา สกัดชี่กระบี่ที่ตั้งใจจะอ้อมข้ามโล่ไว้ตรงๆ

ชี่กระบี่ไม่ได้พุ่งชนโล่กลมเหมือนครั้งก่อน กลับถอนตัวถอยออก ล่องลอยวนรอบตัวเยวี่ยเซียนเซียน พร้อมบุกครั้งที่สองได้ทุกเมื่อ

เยวี่ยเซียนเซียนตาวาว "ไม่เลว ก้าวหน้าเร็วมาก รู้จักอ้อมและหวนกลับ หาจังหวะแล้ว แต่การต่อสู้ไม่ใช่เจ้าตีข้าที ข้าตีเจ้าทีนะ ยามเจ้าบุกศัตรู อีกฝ่ายก็จะบุกเจ้าพร้อมกันด้วย!"

เยวี่ยเซียนเซียนดีดนิ้วที แสงโค้งสายหนึ่งกวาดเข้าใส่ชี่กระบี่สายนั้น ฟันขาดในทีเดียว ชี่กระบี่แตกสลายทันที ประกาศว่าการโจมตีล้มเหลว

"ชี่กระบี่ของเจ้าแม้จะถือว่าควบแน่นอยู่ แต่ก็ยังกระจายเกินไป เป้าก็ใหญ่เกินไป เจ้าเพิ่มจำนวนชี่กระบี่ได้ หรือไม่ก็ยกระดับความควบแน่นของชี่กระบี่ พลานุภาพที่ออกมาย่อมแรงกว่า! แล้ววิถีการแปรเปลี่ยนของชี่กระบี่เจ้าก็ยังเรียบง่ายไป ในเพลงกระบี่ของเจ้าน่าจะมีกระบวนท่าควบคุมอยู่ เจ้าใช้ออกมาได้เลย" เยวี่ยเซียนเซียนชี้แนะ

ความสนใจชอบเป็นครูคนของนางถูกหานหย่วนปลุกขึ้นมาจนหมด

ก่อนหน้าหานหย่วน ไม่เคยมีคนที่ทั้งอ่อนแอทั้งอ่อนหัดแต่คู่ควรให้นางชี้แนะด้วยตัวเองโผล่มาเลยจริงๆ ตอนท่านน้องชายคนที่ห้ากับท่านน้องหญิงคนที่หกได้เป็นศิษย์ก้นกุฏิ ก็ล้วนอยู่กลั่นชี่ขั้นสูงสุดและมีกำลังรบใช้ได้กันแล้วทั้งนั้น

หานหย่วนแสร้งทำท่าครุ่นคิด หลังขบคิดอยู่สามนาที หานหย่วนก็เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง