บทที่ 100 ออกเดินทาง

เฉินเจียเจียพาหูหยวนหยวนไปทำเรื่องเข้าทำงานที่ฝ่ายบุคคลแล้ว

ทางฝั่งโจวหยางก็ไม่มีธุระอะไรแล้ว ดังนั้นเขาจึงพาจีหลานเยียนมาที่ห้องทำงานของเจียงเสวี่ยหรู

"เสวี่ยหรู เรื่องนี้ต้องขอบคุณคุณมากเลยนะครับ!"

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี โจวหยางก็วกเข้าประเด็นนี้ทันที

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?"

"จริงสิ เงินก้อนนั้นน่าจะเข้าบัญชีแล้วใช่ไหมคะ?"

คำพูดประโยคนี้ของเจียงเสวี่ยหรูมีความหมายแฝงอยู่สองนัย นัยหนึ่งคือถามว่าเงินเข้าบัญชีหรือยัง

ส่วนอีกนัยหนึ่งก็คือ การเตือนความจำถึงสัญญาที่โจวหยางให้ไว้ก่อนหน้านี้

"วางใจเถอะครับ เงินเข้าแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ เดี๋ยวก็จะตามมาติดๆ แน่นอนครับ"

"อ้อ จริงสิ นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย หวังว่าคุณจะชอบนะครับ!"

โจวหยางพูดไปพลางก็ล้วงเอากล่องใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะทำงานของเจียงเสวี่ยหรู

ของขวัญในกล่องใบนี้คืออะไร คนที่รู้ธรรมเนียมย่อมเข้าใจดี

อย่างเช่นเช็คเงินสด หรือแน่นอนว่าอาจจะเป็นแค่ของขวัญชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งจริงๆ ก็ได้

การพูดคุยหลังจากนี้จึงเป็นไปอย่างราบรื่นและเบิกบานใจมากขึ้น

"จริงสิ สองวันนี้ทำไมถึงไม่เห็นรองผู้จัดการอวี๋อะไรนั่นเลยล่ะครับ?"

โจวหยางจงใจถามประโยคนี้ขึ้นมา เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนวานซืน ถึงแม้ไอ้หน้าบากจะรับผิดชอบเอาไว้คนเดียวทั้งหมด

แต่โจวหยางรู้ดีว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ต้องเป็นฝีมือของอวี๋จินหลงแน่ๆ เขาถึงได้เอ่ยถามออกไปแบบนี้

สาเหตุหลักก็คืออยากจะหยั่งเชิงดูสักหน่อย ยังไงซะตัวเขาก็ต้องเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว เขาแอบเป็นห่วงจีหลานเยียนอยู่บ้าง

"คุณหมายถึงเขาเหรอคะ โดนท่านประธานสั่งย้ายไปแล้วค่ะ ได้ยินมาว่าย้ายไปดูงานที่ต่างเมือง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงหรือเท็จ"

"แต่ก็ไปแบบปุบปับมากเลยนะคะ เมื่อวานซืนยังดีๆ อยู่เลย เมื่อวานก็จู่ๆ ไม่มาบริษัทซะงั้น"

ทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ โจวหยางก็รู้สึกโล่งใจ และในขณะเดียวกันก็ยิ่งมั่นใจในเรื่องหนึ่งมากขึ้นไปอีก นั่นก็คือเรื่องเมื่อคืนวานซืน ต้องเป็นฝีมือของอวี๋จินหลงอย่างแน่นอน

แต่เป็นแบบนี้ก็มีข้อดีอยู่ อวี๋จินหลงคงกลัวว่าเรื่องนี้จะสาวมาถึงตัว ก็เลยหนีไปหลบภัยข้างนอก

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

"จริงสิ พรุ่งนี้เช้าผมต้องไปธุระที่เมืองหลวง น่าจะใช้เวลาสักสองถึงสามวัน ช่วงสองสามวันนี้ผมก็เลยไม่อยู่ที่นี่นะครับ"

"แต่หลานเยียนยังอยู่ที่นี่ ถ้ามีธุระอะไร คุณติดต่อเธอได้เลยนะครับ!"

โจวหยางนั่งเล่นอยู่ที่นี่ประมาณชั่วโมงกว่าๆ รอจนหูหยวนหยวนทำเรื่องเข้าทำงานเสร็จเรียบร้อย ถึงได้เดินทางออกจากบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู

"พี่คะ หนูขอไม่พักที่หอพักบริษัท แต่ไปพักที่บ้านพี่ได้ไหมคะ?"

ระหว่างทางกลับ หูหยวนหยวนก็เริ่มออดอ้อน

จะพูดยังไงดีล่ะ เธอค่อนข้างพอใจกับบริษัทนี้ งานนี้ หรือแม้แต่เงินเดือนและด้านอื่นๆ มากๆ จะมีก็แต่เรื่องที่พักนี่แหละที่ยังไม่ค่อยถูกใจนัก

ยังไงซะหอพักพนักงานกับบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ของโจวหยางมันก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ไม่ได้หรอก บ้านพี่อยู่ไกลจากที่นี่มากนะ เธอต้องเดินทางไปกลับทุกวันมันไม่สะดวกหรอก!"

"อีกอย่าง หอพักของเธอพี่ก็ไปดูมาแล้ว ดีกว่าที่ที่พี่เคยอยู่เมื่อก่อนตั้งเยอะ เพราะงั้นก็เลิกเรื่องมากได้แล้ว"

"เดี๋ยวพอกลับไปถึงก็เก็บข้าวของเลยนะ แล้วพี่จะไปส่งที่บริษัท วันหลังถ้าเป็นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ แล้วพี่อยู่บ้าน พี่จะโทรหา เธอค่อยมาเที่ยวเล่นก็แล้วกัน"

หูหยวนหยวนขยับปากขมุบขมิบ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ยังไงซะตอนนี้โจวหยางก็ปิดช่องทางของเธอจนหมดแล้ว

โจวหยางเป็นคนทำอะไรรวดเร็วเด็ดขาด เขาไม่สนใจหรอกว่าหูหยวนหยวนจะพอใจหรือไม่

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น การให้มาพักอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของเขาสักระยะ แล้วค่อยๆ หางานทำก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ดีไม่ดีโจวหยางอาจจะต้อนรับขับสู้อย่างอบอุ่นด้วยซ้ำ แต่กับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ ถ้าให้หูหยวนหยวนมาพักอยู่ที่บ้าน มีหวังชีวิตคู่ของเขากับจีหลานเยียนคงปั่นป่วนวุ่นวายแน่

ดังนั้นหลังจากเก็บข้าวของเสร็จ เขาก็ไปส่งหูหยวนหยวนที่บริษัททันที

ไม่ว่าจะพูดยังไง ความสัมพันธ์ฉันเครือญาติก็ยังค้ำคออยู่ การที่เธอเดินทางมาที่นี่ก็ถือว่ามาพึ่งพาอาศัยเขา

สิ่งไหนที่ควรทำ โจวหยางก็ทำให้อย่างครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่อง

ส่วนวันข้างหน้าจะเอาตัวรอดได้หรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว ถ้าอยู่ไม่ได้ก็แค่เก็บกระเป๋ากลับบ้านเกิดไปซะ ยังไงซะเขาก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเธอ และไม่ได้ติดค้างอะไรแม่ของเธอด้วย!

เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแล้ว ดังนั้นหลังจากที่โจวหยางไปส่งหูหยวนหยวนที่บริษัทเสร็จ เขาก็พาจีหลานเยียนไปเดินช้อปปิ้งซึ่งถือเป็นเรื่องที่หาได้ยาก

ตอนแรกเขาตั้งใจจะซื้อของให้ผู้หญิงคนนี้ แต่ผลปรากฏว่ากลายเป็นจีหลานเยียนที่คอยเลือกซื้อของให้โจวหยางแทน

ไม่ว่าจะเป็นยาสีฟัน แปรงสีฟัน มีดโกนหนวด กางเกงใน ถุงเท้า ไปจนถึงผ้าเช็ดตัว สรุปก็คือซื้อมาเยอะแยะมากมาย

นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือการเบิกเงิน โจวหยางเบิกมาไม่เยอะ นัดหมายเบิกเงินสดมาสองล้านหยวน!

ตามที่ศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยบอก ตลาดผีไม่รับการทำธุรกรรมแบบโอนเงินใดๆ ทั้งสิ้น

วิธีเดียวที่ใช้จ่ายได้ก็คือเงินสด ส่วนเงินในตู้เซฟที่บ้าน โจวหยางไม่ได้ตั้งใจจะแตะต้องมัน ในนั้นมีเงินอยู่ประมาณสี่แสนหยวน เอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน

ประกอบกับตอนนี้โจวหยางก็ถือว่าเป็นคนมีเงินแล้ว ลำพังแค่เงินเก็บก็มีเกือบสามสิบล้านหยวนแล้ว พอบวกกับการทำธุรกรรมกับเจียงเสวี่ยหรูทั้งสองครั้งนี้

ยอดเงินในบัญชีของเขาก็ทะลุหลักห้าสิบล้านหยวนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ที่รักคะ ฉันไม่อยากให้คุณไปเลย!"

ระหว่างทางกลับ จีหลานเยียนก็เริ่มออดอ้อน น้ำเสียงของเธอช่างอ่อนหวานหยดย้อย ทำเอาโจวหยางฟังแล้วถึงกับตัวอ่อนระทวย

"หลานเยียน ผมก็ไม่อยากจากคุณไปเหมือนกันครับ แต่ไปแค่สองวันเอง พอธุระเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะรีบบึ่งกลับมาหาคุณทันทีเลยครับ"

จีหลานเยียนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ในวินาทีนี้ผู้หญิงคนนี้ได้งัดเอาเสน่ห์ความเป็นหญิงออกมาใช้อย่างเต็มเหนี่ยว

"ที่รักคะ ถ้าคุณกลับมาได้ภายในมะรืนนี้ ฉันจะยอมทำให้คุณเรื่องนั้น..."

"ก็เรื่องที่คุณอยากจะทำเมื่อคืนนั่นแหละค่ะ!"

เอาล่ะสิ คราวนี้โจวหยางเกิดปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาทันที ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแล้ว นี่มันนางปีศาจชัดๆ!

ด้วยเหตุนี้ โจวหยางจึงรีบเหยียบคันเร่งมิดไมล์ เขากำลังจะรีบกลับไป แล้วก็...

ตอนนี้ไม่สนแล้วว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน เรื่องบางเรื่องที่สมควรทำก็ต้องทำ

วันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงเช้า โจวหยางบอกลาจีหลานเยียน หิ้วกระเป๋าใบหนึ่งกับลากกระเป๋าเดินทางอีกใบ มาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้านจัดสรร

รออยู่ไม่นาน ศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยก็ขับรถมาถึง

อันที่จริงโจวหยางไม่จำเป็นต้องหิ้วกระเป๋ามาด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่ถือมาก็อธิบายยากอีก ยังไงซะก็มีทั้งเสื้อผ้า สัมภาระ และเงินสดอะไรพวกนี้

ดังนั้นก็เลยกลายมาเป็นสภาพอย่างที่เห็น

"ศิษย์น้อง เธอจะเป็นคนขับ หรือจะให้ฉันขับล่ะ?"

ทันทีที่สื่อซ่างเฟยมาถึง ประโยคแรกก็เอ่ยถามขึ้นมาแบบนี้

ตอนแรกโจวหยางก็กะจะขับเองนั่นแหละ แต่พอนึกถึงความเร่าร้อนบ้าคลั่งเมื่อคืน ตอนนี้เขายังรู้สึกหาวหวอดๆ อยู่เลย จึงส่ายหน้าปฏิเสธไป

"ศิษย์พี่หญิง พี่เป็นคนขับเถอะครับ! ผมรู้สึกง่วงนิดหน่อย ของีบหลับสักตื่นก่อน"

"รอผมตื่นแล้วเดี๋ยวค่อยสลับกันขับนะ ยังไงซะระยะทางก็ไม่ได้ใกล้ๆ เลย!"

คำพูดประโยคแรกของโจวหยางไม่มีปัญหา สื่อซ่างเฟยสามารถรับได้ แต่ประโยคหลังนี่สิที่มีปัญหา

ต้องรู้ไว้ว่านี่มันเช้าตรู่นะ แต่หมอนี่กลับบอกว่าง่วงนอน หรือว่าเมื่อคืนแอบไปทำเรื่องอะไรไม่ดีมา?

จะว่าไปแล้ว ซิกซ์เซนส์ของผู้หญิงนี่มันแม่นยำจริงๆ

พอโจวหยางเห็นสีหน้าและแววตาของศิษย์พี่หญิง ก็เดาออกทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จึงรีบอธิบายเป็นการใหญ่

"ศิษย์พี่หญิง อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ!"

"ก็เพราะว่าต้องไปเมืองหลวงไงครับ ผมไม่เคยไปเมืองหลวงมาก่อนเลย บวกกับจุดประสงค์ในการเดินทางครั้งนี้อีก ผมก็เลยรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะครับ"

"แล้วก็นอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืน ผลก็คือยิ่งคิดก็ยิ่งตาสว่าง กว่าจะได้งีบหลับก็ปาเข้าไปตอนใกล้จะสว่างแล้วครับ"

สื่อซ่างเฟยจ้องมองโจวหยางอย่างจริงจัง เธอเริ่มคล้อยตามคำพูดนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

"เอาเถอะ รีบขึ้นรถสิ พวกเราจะได้ออกเดินทางกัน!"

"เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ ดีแต่เอาเปรียบอู้งาน ยังต้องให้ผู้หญิงอย่างฉันมาเป็นคนขับรถให้อีก"

โจวหยางรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าคำพูดประโยคนี้ของศิษย์พี่หญิงมันฟังดูแหม่งๆ คล้ายๆ กับว่าเธอกำลังขับรถอยู่ (เล่นมุกสองแง่สองง่าม)

แต่พอคิดดูอีกที ศิษย์พี่หญิงก็กำลังขับรถอยู่จริงๆ ไม่ใช่เหรอ?

ไม่ว่าจะเป็นรถอะไร ยังไงก็ต้องมีคนขับถึงจะถูก