บทที่ 99 ข้อตกลงลับ

โจวหยางยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า จากนั้นจึงเริ่มอธิบาย:

"เรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เรื่องเดียวกันแต่ถ้าไปเกิดกับคนละคนกัน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ย่อมแตกต่างกัน" "ผมเล่าเรื่องหนึ่งให้คุณฟัง แล้วคุณจะเข้าใจครับ" "เรื่องมีอยู่ว่า เคยมีชายคนหนึ่ง ทุกวันตอนไปทำงานเขาจะต้องเดินผ่านทางแยกแห่งหนึ่ง ที่ทางแยกนี้มีขอทานคนหนึ่งอยู่ ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านขอทานคนนี้ เขาจะโยนเงินให้สิบหยวนเสมอ" "พอถึงปีที่สอง ชายคนนี้เตรียมตัวจะซื้อบ้าน เงินสิบหยวนที่เคยให้ขอทานคนนี้ ก็เลยลดเหลือแค่ห้าหยวน" "ต่อมาเข้าสู่ปีที่สาม ชายคนนี้ก็ลดจากห้าหยวนเหลือแค่หนึ่งหยวน พอถึงปีที่สี่ ชายคนนี้ก็ไม่ได้ให้เงินเลยแม้แต่เจียวเดียว" "จนกระทั่งวันหนึ่ง ขอทานคนนี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงไปดักรอชายคนนี้ แล้วเริ่มตั้งคำถามถึงสาเหตุ" "อันที่จริงสาเหตุนั้นง่ายมาก เป็นเพราะว่าชายคนนี้ซื้อบ้านในปีแรก แต่งงานในปีที่สอง และมีลูกในปีที่สาม ภาระครอบครัวก็เลยหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เงินของเขาจึงไม่สามารถนำมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ได้อีก" "เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องที่ปกติมากๆ แต่ขอทานคนนี้กลับไม่คิดแบบนั้น ขอทานคนนี้คิดว่าชายคนนี้เอาเงินที่ควรจะเป็นของตัวเอง ไปซื้อรถ ซื้อบ้าน แต่งงาน และมีลูก" "เพราะถ้าชายคนนี้ไม่ซื้อบ้าน ไม่ซื้อรถ ไม่แต่งงาน เงินจำนวนนั้นก็ต้องเป็นของเขาตั้งแต่แรกแล้ว คุณเข้าใจความหมายของผมไหมครับ?"

เจียงเสวี่ยหรูนั่งฟังอยู่เงียบๆ พูดกันตามตรง ด้วยความฉลาดของเธอ เธอย่อมฟังเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว นี่ยืนยันคำพูดก่อนหน้านี้ของโจวหยางที่ว่า เรื่องเดียวกันแต่ถ้าไปเกิดกับคนละคนกัน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ย่อมแตกต่างกัน การที่ชายคนนั้นให้เงินขอทาน นั่นเป็นเพราะความมีน้ำใจและสิทธิเสรีภาพของเขา เขามีน้ำใจ ยินดีที่จะให้เงินก้อนนี้ ใครก็เข้าไปก้าวก่ายไม่ได้ แต่คุณไม่สามารถมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมควรได้รับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นก็หมายความว่า หูหยวนหยวนคนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นขอทานในเรื่องเล่าของโจวหยาง ถึงแม้การเปรียบเปรยแบบนี้จะดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นัก แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนั้นแหละ ถ้าวันนี้โจวหยางให้เธอไปห้าแสนหยวน ไม่แน่ว่าเดือนหน้าเธออาจจะมาขออีกหนึ่งล้านหยวน ถ้ายังขืนให้ต่อไป มันก็จะกลายเป็นวงจรที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่ถ้าไม่ให้ ผู้หญิงคนนี้ก็อาจจะทำตัวพาลเกเรไร้เหตุผล เธอจะคิดว่าเงินที่ควรจะเป็นของฉัน ทำไมถึงไม่ให้ฉันล่ะ? อันที่จริงคนไร้เหตุผลแบบนี้มีอยู่เยอะแยะมากมายในสังคม ถ้าไม่เชื่อก็แสดงว่าคุณแค่ยังไม่เคยเจอคนแบบนี้ก็เท่านั้นแหละ สุดท้ายก็เสียทั้งเงิน แถมยังผิดใจกันอีก

"โจวหยาง ถ้าอย่างนั้นคุณทำแบบนี้มันไม่เท่ากับเป็นการหาเรื่องใส่ตัวฉันเหรอคะ?" "ถ้าเกิดฉันรับเผือกร้อนชิ้นนี้มา แล้วดันเป็นการหาเรื่องปวดหัวใส่ตัว ฉันจะทำยังไงล่ะคะ?"

เจียงเสวี่ยหรูไม่ได้โง่ เธอคิดถึงปัญหานี้ออกในทันที

"เสวี่ยหรู ก่อนหน้านี้ผมก็บอกไปแล้วไงว่า การทำธุรกรรมครั้งนี้ผมจะแบ่งค่านายหน้าให้คุณเป็นการส่วนตัว แถมวันข้างหน้าพวกเราก็ยังสามารถค่อยๆ ทำแบบนี้ต่อไปได้อีก คุณเข้าใจความหมายของผมใช่ไหมครับ!" "เงินน่ะเป็นของดี ไม่มีใครรังเกียจหรอกว่ามันมีเยอะไป แต่เงินก้อนนี้ก็ใช่ว่าจะได้มาฟรีๆ และเงินของโจวหยางอย่างผมก็ไม่ได้ให้ใครฟรีๆ เหมือนกัน" "อีกอย่าง ด้วยความสามารถของคุณ คุณยังจะไปกลัวยัยเด็กเมื่อวานซืนคนนี้อีกเหรอ?" "ถึงเวลาคุณก็แค่หาตำแหน่งงานว่างๆ สบายๆ ให้เธอทำ หรือจะทำเรื่องรายงานเบื้องบนไปว่าไม่จ่ายเงินเดือนให้ก็ยังได้ สรุปก็คือคุณหาข้ออ้างเอาเองก็แล้วกัน" "คำขอของผมก็คือ อย่าให้เธอมาคอยกวนใจผมก็พอ" "ขอแค่คุณช่วยผมจัดการเรื่องนี้ได้ การร่วมมือกันเพื่อให้ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ที่ผมพูดไป ก็ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ หรอกนะ คุณเข้าใจความหมายของผมใช่ไหมครับ?"

เจียงเสวี่ยหรูไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอดีดนิ้วดังเป๊าะทันที

"โอเค! งั้นก็เอาตามที่คุณบอก ร่วมมือกันเพื่อให้ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน!" "หยกเจไดต์ไม่กี่ก้อนนี้เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะประเมินดูใหม่อีกรอบ ถ้าอ้างอิงตามข้อตกลงในสัญญาก่อนหน้านี้ของเรา อย่างน้อยที่สุดก็มีมูลค่าสิบสามล้านหยวน เอาตามราคานี้ก็แล้วกันค่ะ!" "ส่วนหยกเจไดต์ฉันขอรับไปเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะให้ฝ่ายการเงินโอนเงินให้คุณ ส่วนเรื่องอื่นๆ คุณก็จัดการตามความเหมาะสมเอาเองก็แล้วกันค่ะ!"

โจวหยางหัวเราะร่วน เขาชอบติดต่อเจรจากับคนฉลาดก็เพราะแบบนี้แหละ การจัดการแบบนี้ของเจียงเสวี่ยหรู โจวหยางก็ไม่ได้เสียเปรียบ ส่วนตัวเธอเองก็ได้รับผลประโยชน์เช่นกัน นี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่าการได้ประโยชน์ร่วมกัน

"งั้นตกลงครับ ช่วงบ่ายผมจะพาลูกพี่ลูกน้องไปที่บริษัทของคุณ รบกวนคุณช่วยจัดคนมาจัดการเรื่องเอกสารเข้าทำงานให้หน่อยนะครับ" "สรุปก็คือ คุณก็แค่ถือซะว่าเลี้ยงคนว่างงานไว้คนหนึ่งก็พอ ส่วนเรื่องจะลางาน หรือขาดงานอะไรทำนองนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจ บางทีเธออาจจะทนทำได้ไม่นาน แล้วก็หนีเตลิดไปเองก็ได้ครับ"

เจียงเสวี่ยหรูจากไปแล้ว แต่โจวหยางกลับยิ้มออกมา ไม่ว่าใครต่างก็มีจุดอ่อนกันทั้งนั้น อย่างเช่นเจียงเสวี่ยหรู สุดท้ายก็โดนคำพูดไม่กี่ประโยคของเขาเจาะจุดอ่อนจนพ่ายแพ้ไปไม่ใช่เหรอ? ขอแค่จัดการผู้หญิงคนนี้ได้ หลังจากนี้ไปอีกนาน เรื่องช่องทางการจัดจำหน่ายหยกเจไดต์ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป พ่อของผู้หญิงคนนี้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสอง ถ้าว่ากันตามตรรกะปกติ เธอย่อมไม่มีทางทำธุรกรรมลับๆ แบบนี้กับโจวหยางแน่ แต่โจวหยางเคยสืบข้อมูลมาแล้ว ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น พ่อของเจียงเสวี่ยหรูมีหุ้นส่วนอยู่แค่สิบสองเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ที่สำคัญที่สุดก็คือ เจียงเสวี่ยหรูยังมีน้องสาวและน้องชายอีกอย่างละคน นั่นก็หมายความว่า ทรัพย์สมบัติของตระกูลพวกเขา ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตกเป็นของน้องชายเธออยู่ดี เจียงเสวี่ยหรูกับน้องสาวของเธอ คงแบ่งสมบัติมาได้ไม่เท่าไหร่ ดังนั้นในตอนนี้ทุกๆ หนึ่งสตางค์ที่หาได้เพิ่มมา ย่อมตกเป็นของผู้หญิงคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ดังนั้นโจวหยางจึงต้องการปลุกปั่นความโลภของผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา ต้องรู้ไว้ด้วยว่าการทำธุรกรรมที่มีมูลค่ากว่าสิบล้านหยวน โจวหยางยังแอบให้ค่านายหน้าผู้หญิงคนนี้ไปตั้งหนึ่งล้านหยวน แล้วถ้าเป็นการทำธุรกรรมมูลค่าร้อยล้านหยวน หรือพันล้านหยวนล่ะ? โจวหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรหาจีหลานเยียนทันที จุดประสงค์หลักก็เพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้

…………

บ่ายสองโมง บริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู โจวหยางพาจีหลานเยียนและหูหยวนหยวนเดินทางมาถึงที่นี่ บริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู ถือได้ว่าเป็นบริษัทเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในฝั่งเมืองจินหลิงแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้ติดอันดับท็อปห้าร้อยของโลก แต่แค่ขนาดของบริษัทนี้ ก็เพียงพอที่จะอธิบายอะไรได้หลายๆ อย่างแล้ว

"พี่คะ หนูจะได้ทำงานที่นี่จริงๆ เหรอคะ?"

เห็นได้ชัดว่า หูหยวนหยวนรู้สึกพึงพอใจกับบริษัทแห่งนี้เป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะพูดยังไงงานก็ต้องมีทำ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีใครมานั่งเลี้ยงดูเธอหรอก ในเมื่อยังไงก็ต้องทำงาน การหางานที่ดีๆ ได้สักงาน ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดอยู่แล้ว

"อืม พี่รู้จักผู้บริหารคนหนึ่งที่นี่น่ะ แต่เธอก็ต้องระวังตัวให้ดีด้วยนะ ปกติก็ทำตัวให้มันขยันขันแข็งหน่อยล่ะ" "งานที่นี่ไม่ได้เหนื่อยอะไร เงินเดือนก็ไม่น้อย เริ่มต้นที่เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน แถมยังมีเงินโบนัสอะไรพวกนี้ให้อีกนิดหน่อยด้วย" "นอกจากนี้ก็ยังมีประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพด้วย เธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ตั้งใจทำงานที่นี่ให้ดีๆ ล่ะ ทำไปสักสองสามปี ไม่แน่ว่าอาจจะซื้อบ้านซื้อรถได้เลยนะ" "นี่ก็สายมากแล้ว เดี๋ยวพี่โทรหาคนรับผิดชอบก่อนนะ!"

โจวหยางพูดจบ ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเจียงเสวี่ยหรู หลังจากวางสายไปได้ไม่นาน สาวสวยรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินมาที่ป้อมยาม สาวสวยคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินเจียเจีย เลขาฯ ของเจียงเสวี่ยหรูนั่นเอง!

"คุณโจว คุณหนูจี เชิญตามฉันมาเลยค่ะ!"

โจวหยางกล่าวทักทายอย่างเกรงใจไปหนึ่งประโยค จากนั้นก็เดินตามเฉินเจียเจียเข้าไปในบริษัท จะว่าไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้ตอนสวมชุดพนักงานออฟฟิศก็ดูสวยดีเหมือนกันนะ! โดยเฉพาะเรียวขายาวๆ ที่สวมถุงน่องนั่น ช่างสวยงามจับตาเสียจริงๆ!

"สวยไหมคะ?"

ในจังหวะที่โจวหยางกำลังจ้องมองอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่นั้น เสียงของจีหลานเยียนก็ดังขึ้นที่ข้างหู โจวหยางสะดุ้งโหยงสุดตัว วินาทีนี้เขาอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดใหญ่จริงๆ การจะมองสาวสวยมันก็ต้องดูเวล่ำเวลาบ้างไหมล่ะ ดันมามองสาวสวยคนอื่นในเวลาแบบนี้ นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!