บทที่ 98 ขอความช่วยเหลือจากเจียงเสวี่ยหรู

เพราะการพูดแทรกของจีหลานเยียน เรื่องนี้จึงจบลงโดยปริยาย หลังทานมื้อค่ำเสร็จ หูหยวนหยวนก็ทำตัวราวกับพักอยู่ในโรงแรม ทานเสร็จก็ดันถ้วยชามออกไปแล้วกลับเข้าห้องทันที ไม่รู้จริงๆ ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไง? น้าสาวกับน้าเขยก็ไม่รู้ว่าสั่งสอนมายังไง กลับกลายเป็นจีหลานเยียนที่พอทานข้าวเสร็จก็เริ่มช่วยล้างจาน แต่คุณหนูใหญ่ที่ไม่เคยทำงานบ้าน จะไปทำเรื่องแบบนี้เป็นได้ยังไง? พร้อมกับเสียง "เพล้ง" ถ้วยชามและจานก็ตกแตกกระจายเต็มพื้น โจวหยางรีบวิ่งเข้าไปดู หลักๆ ก็เพื่อดูว่าจีหลานเยียนได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า หลังจากตรวจสอบดูแล้วพบว่าไม่มีปัญหาอะไร โจวหยางถึงได้วางใจ จากนั้นก็เริ่มเอ่ยแซว

"ที่บ้านมีชามอยู่สิบใบ ผ่านไปไม่ถึงวันถูกคุณทำแตกจนเหลือแค่สามใบ คุณคิดจะทำอะไรเนี่ย?" "สามชามไม่ข้ามเขา? จะขึ้นเขาไปตีเสือหรือไง?" "คุณคิดว่าตัวเองเป็นอู่ซงเหรอ! หรือว่าคุณนั่นแหละที่เป็นเสือซะเอง?"

เดิมทีจีหลานเยียนก็ยังรู้สึกผิดอยู่นิดๆ แต่พอได้ยินประโยคนี้ของโจวหยาง ความรู้สึกผิดเหล่านั้นก็มลายหายไปจนหมดสิ้นในทันที คำพูดประโยคนี้ของโจวหยาง เห็นได้ชัดว่ากำลังแอบด่าว่าจีหลานเยียนเป็นแม่เสือสาว เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนได้?

"ดีเลยโจวหยาง ฉันโกรธแล้วนะ ผลที่ตามมามันร้ายแรงมากบอกเลย!" "เพราะงั้น คืนนี้คุณไปนอนโซฟาเลย!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวหยางก็แข็งค้างไปทันที จะลงโทษอย่างอื่นก็ยังพอว่า แต่ลงโทษแบบนี้เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด เมื่อวานเพิ่งจะก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์กันมา กำลังอยู่ในช่วงลิ้มรสชาติจนติดใจ ถ้าจู่ๆ ต้องมางดเสบียงกะทันหัน คืนนี้เขาก็คงไม่ต้องนอนกันพอดี

"หลานเยียน ผมก็แค่ล้อคุณเล่นเองน่า!" "คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ เดี๋ยวผมเก็บกวาดเอง!"

มองดูโจวหยางที่ยิ้มแป้นแล้น จีหลานเยียนก็ทำท่าทางราวกับไก่ตัวผู้ที่ชนะศึกรบ เชิดหน้าชูตาจนแทบจะมองเพดาน ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังไงซะจีหลานเยียนก็ไม่มีทางให้โจวหยางไปนอนบนโซฟาจริงๆ หรอก คำว่าลิ้มรสชาติจนติดใจ ไม่ได้หมายถึงแค่ผู้ชายเท่านั้น ผู้หญิงเองก็เป็นเช่นเดียวกัน วันนี้คือวันที่ยี่สิบกรกฎาคม โจวหยางมาที่ถนนหินหยกดิบตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้เขามีจุดประสงค์สองอย่าง จุดประสงค์แรก ก็คือมาหาเงินก้อนหนึ่งที่นี่ หรือก็คือเตรียมตัวมาเลือกหยกเจไดต์คุณภาพดีๆ สักสองสามก้อน จุดประสงค์ที่สอง นำหยกเจไดต์คุณภาพสูงพวกนี้ไปขายให้เจียงเสวี่ยหรู ต่อให้ขายถูกหน่อยก็ไม่เป็นไร หลักๆ คือต้องการขอให้ผู้หญิงคนนี้ช่วยจัดการเรื่องบางอย่างให้ นั่นก็คือเรื่องของลูกพี่ลูกน้องหูหยวนหยวน ใช่แล้ว โจวหยางคิดไปคิดมาก็คิดออกแต่วิธีนี้ นั่นก็คือยัดเยียดหูหยวนหยวนไปให้เจียงเสวี่ยหรู ต่อให้เป็นแค่การจัดหางานสบายๆ นั่งว่างๆ ให้ทำ ส่วนเรื่องเงินเดือนทางฝั่งเขาจะเป็นคนจ่ายเองก็ไม่มีปัญหา สรุปก็คือต้องส่งลูกพี่ลูกน้องคนนี้ออกไปให้พ้นๆ ต่อให้เงินเดือนจะสูงหน่อย สำหรับโจวหยางในตอนนี้ เงินเดือนแค่นี้ก็ไม่ได้มีความหมายอะไร เขาแบกรับไหวสบายมาก ขอแค่จัดการกับตัวปัญหาคนนี้ไปได้ก็พอแล้ว วันนี้เจียงเสวี่ยหรูมีประชุมช่วงเช้า กว่าการประชุมจะเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว พอกลับมาถึงห้องทำงานแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถึงได้เห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับสองสาย ซึ่งสายเหล่านั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นโจวหยางที่โทรมานั่นเอง ดังนั้น เธอจึงกดโทรกลับไปโดยไม่ต้องคิดเลย หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสวี่ยหรูก็มาปรากฏตัวที่ถนนหินหยกดิบ

"เสวี่ยหรู หยกเจไดต์ไม่กี่ก้อนนี้ คุณลองดูสิครับ!"

โจวหยางขี้เกียจพูดพร่ำทำเพลง เขาขึ้นไปบนรถของเจียงเสวี่ยหรูโดยตรง จากนั้นก็หยิบหยกเจไดต์ออกมา ที่นี่มีหยกเจไดต์ทั้งหมดสี่ก้อน ในจำนวนนี้สองก้อนเป็นก้อนที่ผ่าออกมาก่อนหน้านี้ ส่วนอีกสองก้อนเพิ่งจะผ่าออกมาเมื่อเช้านี้เอง

"โจวหยาง ที่คุณรีบร้อนโทรศัพท์หาฉัน คงไม่ได้เป็นเพราะเรื่องแค่นี้หรอกใช่ไหม?"

เจียงเสวี่ยหรูพูดไปพลางก็รับหยกเจไดต์ไปพลาง จากนั้นก็เริ่มตรวจสอบดู ในฐานะคนที่คลุกคลีอยู่กับพวกเครื่องหยกและเครื่องประดับมาสิบกว่าปี หยกเจไดต์แบบไหน ควรจะมีราคาเท่าไหร่ โดยพื้นฐานแล้วแค่เธอมองดูแล้วก็ลูบๆ คลำๆ ดูก็พอจะรู้ราคาคร่าวๆ แล้ว โจวหยางไม่ได้รีบร้อนตอบคำถามของผู้หญิงคนนี้ แต่รอให้เจียงเสวี่ยหรูตรวจสอบประเมินราคาให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน ผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ เจียงเสวี่ยหรูก็เก็บหยกเจไดต์ทั้งสี่ก้อนใส่กลับเข้าไปตามเดิม

"ให้ราคาขาดตัวเลย สิบเอ็ดล้านหยวน!"

พูดตามตรง ราคาขาดตัวที่เจียงเสวี่ยหรูเสนอมานี้มันค่อนข้างต่ำไปหน่อย หากอ้างอิงจากราคาที่ตาทิพย์ประเมินออกมา หรือก็คือราคาตลาดตามปกติ มันควรจะอยู่ที่สิบสามล้านห้าแสนหยวน ลดให้สิบเปอร์เซ็นต์ ก็ยังเหลือสิบสองล้านหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน ถ้าปัดเศษทิ้งก็ต้องเป็นสิบสองล้านหยวน การที่ผู้หญิงคนนี้เสนอราคาสิบเอ็ดล้านหยวน อันที่จริงก็คือการคาดเดาได้อย่างแม่นยำว่า วันนี้โจวหยางมาหาเธอจะต้องมีเรื่องอื่นแอบแฝงแน่ๆ ดังนั้นการเสนอราคาสิบเอ็ดล้านหยวนออกมาจึงเป็นการหยั่งเชิงดู โจวหยางคำนวณในใจ ก็รู้สึกว่าตัวเลขนี้พอรับได้ ของราคาตั้งสิบกว่าล้านหยวน คนอื่นจะต่อราคาลงมาสักล้านหยวนหรือหลายแสนหยวนมันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จะพูดแบบนี้ออกไปไม่ได้ ถ้าขืนพูดออกไปแบบนี้จริงๆ คราวหน้าผู้หญิงคนนี้จะต้องได้คืบเอาศอกอย่างแน่นอน

"เสวี่ยหรู คุณลองดูแบบนี้ดีไหมครับ?" "สิบสองล้านหยวน แล้วผมจะให้ค่านายหน้าคืนคุณไปหนึ่งล้านหยวน ทำแบบนี้ ผมก็ได้น้ำใจ ส่วนคุณก็ได้ผลประโยชน์ไปเต็มๆ" "ไม่อย่างนั้น ของพวกนี้ก็ต้องตกเป็นของบริษัททั้งหมด ต่อให้ผมจะขายหยกเจไดต์พวกนี้ให้คุณในราคาหนึ่งล้านหยวน คุณก็ไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรเลยอยู่ดี" "คุณเข้าใจความหมายของผมไหมครับ?"

มุมปากของเจียงเสวี่ยหรูกระตุกไปนิดๆ ความหมายของโจวหยางเธอฟังเข้าใจแจ่มแจ้ง อันที่จริงเหตุการณ์แบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้บ่อยมากในแผนกจัดซื้อ แต่มันก็มีปัญหาในเรื่องของหลักการอยู่ ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้แผนกจัดซื้อต้องการจัดซื้อคอมพิวเตอร์ล็อตหนึ่ง ราคาตลาดหรือราคาที่เคยจัดซื้อก่อนหน้านี้อยู่ที่เครื่องละสามพันหยวน ทีนี้พอคุณได้รับผลประโยชน์ ก็เลยเปลี่ยนซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ ราคาจัดซื้อเหลือเครื่องละสองพันแปดร้อยหยวน ถ้าเป็นในสถานการณ์แบบนี้ก็ถือว่าไม่มีปัญหา เพราะบริษัทก็ได้รับผลประโยชน์ ซัพพลายเออร์ทางฝั่งนั้นก็ได้กำไร ดังนั้นการที่คุณจะรับผลประโยชน์มาสักหน่อย ขอแค่ไม่ได้ทำอย่างโจ่งแจ้ง มันก็ไม่เป็นไร ข้อแม้ก็คือคอมพิวเตอร์ล็อตนี้ของคุณห้ามมีปัญหาเด็ดขาด ดังนั้นการนำเรื่องแบบนี้มาใช้กับทางฝั่งคุณก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน ขอแค่ดำเนินเรื่องให้ดูแนบเนียนและแยบยลสักหน่อย ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว หยกเจไดต์ที่เจียงเสวี่ยหรูรับซื้อมาเหล่านี้ ล้วนต้องถูกนำไปให้บริษัทประเมิน บริษัททางฝั่งนั้นก็จะประเมินและให้ราคาที่เหมาะสมกับหยกเจไดต์ในปัจจุบัน ดังนั้นขอแค่ราคาไม่เกินนี้ก็ถือว่าไม่มีปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นรูปแบบการทำธุรกรรมระหว่างโจวหยางกับเธอก็เป็นการลดราคาสิบเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

"พูดมาเถอะ คุณมีเรื่องอะไรอยากจะให้ฉันช่วยล่ะ?"

เจียงเสวี่ยหรูเป็นคนแบบไหนกัน โจวหยางยอมทุ่มทุนสร้างขนาดนี้ ย่อมต้องมีเรื่องขอร้องอย่างแน่นอน โจวหยางดีดนิ้วดังเป๊าะทันที จากนั้นก็เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังคร่าวๆ

"โจวหยาง คนที่ชื่อหูหยวนหยวนอะไรนี่ เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณจริงๆ เหรอ?" "คงไม่ใช่ว่าแอบไปไข่ทิ้งไว้ หรือเป็นน้องสาวคนสนิทอะไรทำนองนั้นหรอกนะ?"

โจวหยางยักไหล่อย่างเอือมระอา พลางตอบว่า:

"เป็นลูกพี่ลูกน้องจริงๆ ครับ แม่ของเธอกับแม่ของผมเป็นพี่น้องคลานตามกันมา คุณว่าแบบนี้เรียกว่าลูกพี่ลูกน้องได้ไหมล่ะครับ?"

เจียงเสวี่ยหรูพยักหน้ารับ ในเมื่อโจวหยางพูดยืนยันขนาดนี้ ความสัมพันธ์นี้ก็น่าจะไม่ผิดเพี้ยนแน่

"โจวหยาง ถ้าเป็นอย่างที่คุณบอก คุณก็แค่เอาเงินฟาดหัวเธอไปสักก้อน แล้วไล่เธอกลับบ้านไปก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องมาทำให้เรื่องมันยุ่งยากด้วยล่ะ?"

"คุณก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินนี่นา อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องอื่นเลย เอาแค่ส่วนต่างผลกำไรที่คุณยอมลดให้ฉันในวันนี้ มันก็มากพอที่จะใช้จัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไปได้แล้วนะ!"

"ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณถึงต้องทำเรื่องให้มันวุ่นวายด้วยล่ะ?"