บทที่ 97 ตัวปัญหามาเยือน

ตอนที่โจวหยางกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศก็เป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว บ่ายวันนี้เขาทำธุระไปแค่สองอย่าง เรื่องแรกคือช่วยประเมินสิ่งของ เรื่องที่สองคือไปหาหวงจี้เฉิง เพื่อคุยเรื่องร้านขายของเก่าของไอ้หัวล้านหลี่ ซึ่งก็หมายความว่าเขามอบหมายให้หวงจี้เฉิงเป็นคนจัดการเรื่องนี้อย่างเต็มตัว หลังจากจัดการธุระทั้งสองอย่างเสร็จ พอคิดว่าการออกไปกินข้าวข้างนอกทุกวันก็คงไม่ดี ที่สำคัญที่สุดคืออาหารข้างนอกตอนนี้ก็ไม่ได้ถูกสุขลักษณะนัก ไม่ว่าจะเป็นภัตตาคารหรือร้านอาหาร ล้วนแต่ใช้อาหารที่ปรุงแต่งด้วยสีและสารปรุงแต่งต่างๆ ทั้งนั้น ของพวกนี้กินเข้าไปมากๆ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อร่างกายแน่ ดังนั้นตอนกลับมาเขาจึงแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อกับข้าวมาด้วย ยังไงซะลูกพี่ลูกน้องก็มาเยือน การทำของอร่อยๆ ทานที่บ้านเพื่อเป็นการต้อนรับสักหน่อยก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ เพิ่งจะกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ เขาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ จีหลานเยียนน่ะไม่เท่าไหร่ เธอกำลังพับผ้าอยู่ แต่อันที่จริงสีหน้าของหูหยวนหยวนดูไม่ค่อยดีนัก โจวหยางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็พอจะเดาออกคร่าวๆ ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ และเดินเข้าห้องครัวไปตามลำพัง

"โจวหยาง ลูกพี่ลูกน้องของคุณกำลังโกรธอยู่นะ!"

โจวหยางเพิ่งจะซาวข้าวเสร็จ จีหลานเยียนก็เดินเข้ามาในห้องครัว แล้วพูดประโยคนี้ขึ้นมา!

"ไม่เป็นไรหรอก โกรธก็โกรธไปสิ ไม่ต้องไปสนใจเธอก็พอแล้ว!"

โจวหยางพูดประโยคนี้อย่างเรียบเฉย แต่มันก็ทำให้จีหลานเยียนรู้สึกประหลาดใจอยู่นิดๆ

"โจวหยาง คุณจะไม่ถามถึงสาเหตุหน่อยเหรอคะ?"

โจวหยางกดปุ่มหม้อหุงข้าวอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เอื้อมมือไปบีบจมูกจีหลานเยียนเบาๆ พลางพูดว่า:

"ไม่ต้องถามผมก็รู้ว่าไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก" "หลานเยียนของผมทั้งฉลาดและเพียบพร้อม รู้หลักการและมีเหตุผล รู้จักมองภาพรวม ดังนั้นผมจึงเชื่อมั่นร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ!" "เอาล่ะ มีเรื่องอะไรเอาไว้คืนนี้กลับห้องแล้วค่อยคุยกัน ตอนนี้พูดไปก็ไม่ดี คุณมาช่วยผมเด็ดผักดีกว่า!"

วินาทีนี้หัวใจของจีหลานเยียนแทบจะละลาย เพียงแค่ความเชื่อใจร้อยเปอร์เซ็นต์ที่โจวหยางมีให้เธอ ความอึดอัดใจที่ได้รับมาเมื่อบ่ายวันนี้ เธอก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่าอย่างที่สุดแล้ว

"ที่รัก คุณดีที่สุดเลย!" "งั้นเดี๋ยวฉันช่วยคุณเด็ดผักนะคะ!"

จะว่าไปอารมณ์ของผู้หญิงก็เปลี่ยนเร็วจริงๆ ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนี้ยังเรียกโจวหยางอยู่เลย ตอนนี้เปลี่ยนมาเรียกที่รักซะแล้ว จากจุดนี้สามารถมองออกได้เลยว่า ตอนนี้อารมณ์ของผู้หญิงคนนี้กำลังเบิกบานอย่างมาก อารมณ์ของจีหลานเยียนเบิกบานแล้ว แต่บางคนกลับตรงกันข้าม หูหยวนหยวนเห็นโจวหยางกลับมา ก็จงใจแสดงท่าทีโมโหออกมา เป้าหมายก็เพื่อให้โจวหยางสนใจนั่นเอง จากนั้นโจวหยางก็จะต้องถามอย่างแน่นอน พอเป็นแบบนี้ เธอถึงจะสามารถระบายความคับแค้นใจในวันนี้ออกมาได้ แต่โจวหยางกลับมา ดันไม่สนใจเธอเลยสักนิด แบบนี้มันน่าอึดอัดใจนะรู้ไหม! ตอนนี้พอเห็นทั้งสองคนทำตัวเป็นสามีภรรยาที่เข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย พูดคุยหัวเราะร่วน ภายในใจของหูหยวนหยวนก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ ตอนนี้เธอเกลียดชังผู้หญิงคนนี้เข้ากระดูกดำแล้ว อันที่จริงสาเหตุมันง่ายนิดเดียว ช่วงบ่ายผู้หญิงคนนี้ดึงดันจะลากจีหลานเยียนไปเดินช้อปปิ้ง จีหลานเยียนหมดหนทาง จึงทำได้แค่ตามไป ยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของโจวหยาง ควักเงินสักนิดหน่อยซื้อเสื้อผ้าให้สักสองชุด มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่บางคนก็ไม่รู้จักเจียมตัว หูหยวนหยวนจงใจเลือกแต่ของแพงๆ พอเลือกเสร็จ ก็รอให้ไอ้หน้าโง่เป็นคนรูดบัตร ตอนแรกจีหลานเยียนก็ไม่ได้ว่าอะไร ยังไงซะการมาเดินช้อปปิ้งแบบนี้ก็คงมีแค่ครั้งเดียว ซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักสองชุด รองเท้าดีๆ สักสองคู่ จ่ายเงินสักหมื่นสองหมื่นหยวนก็คงปล่อยผ่านไป ยังไงซะนี่ก็คือลูกพี่ลูกน้องของโจวหยาง เธอต้องเห็นแก่หน้าโจวหยางบ้าง แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำตัวเกินเหตุขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับถูกใจกระเป๋าใบหนึ่งที่มีราคาแพงกว่าของจีหลานเยียนเสียอีก มาถึงขั้นนี้ จีหลานเยียนก็ไม่มีทางตามใจเธออีกต่อไป ดังนั้นจีหลานเยียนจึงปฏิเสธที่จะจ่ายเงินให้ทันที และด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงเกิดมีปากเสียงกัน ในสายตาของหูหยวนหยวน จีหลานเยียนยังไม่ได้แต่งงานกับโจวหยาง ก็ถือว่าเป็นคนนอก คนนอกมีสิทธิ์อะไรมาอาศัยอยู่ในบ้านของโจวหยาง ขับรถราคาหลายแสนหยวน แถมยังรูดบัตรเครดิตได้อย่างอิสระอีก แต่เธอกลับทำไม่ได้! ความรู้สึกอิจฉาริษยาที่มีมาแต่กำเนิดของหูหยวนหยวน พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในใจทันที เธอโยนความผิดทั้งหมดไปให้จีหลานเยียน หรือจะบอกว่ามันมีอคติมาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่แรกเริ่ม หูหยวนหยวนก็มองจีหลานเยียนไม่ค่อยถูกชะตาอยู่แล้ว ยังไงซะจีหลานเยียนไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา หรือบุคลิก ล้วนเหนือกว่าเธอในทุกๆ ด้าน เรื่องนี้ทำให้หูหยวนหยวนรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก ดังนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธอจึงตัดสินใจกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง แล้วกระแทกประตูปิดดังปัง โจวหยางที่กำลังพูดคุยหัวเราะร่วนอยู่ จู่ๆ คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน นิสัยเสียเล็กๆ น้อยๆ ของหูหยวนหยวนเขาสามารถไม่ใส่ใจได้ ยอมทนๆ เอาหน่อย อีกไม่กี่วันก็ส่งเธอกลับไป เรื่องนี้ก็จะผ่านพ้นไป ยังไงซะก็เป็นญาติกัน ถ้าผิดใจกันจริงๆ มันก็ไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังได้คืบจะเอาศอก โจวหยางวางขึ้นฉ่ายในมือลง เตรียมจะไปคุยกับหูหยวนหยวนให้รู้เรื่อง แต่กลับถูกจีหลานเยียนดึงตัวไว้

"โจวหยาง ช่างเถอะค่ะ เธอเพิ่งจะมาถึงวันนี้ ถ้าผิดใจกันไปเลยมันจะไม่ดี เอาไว้รออีกสักสองสามวันค่อยว่ากันเถอะค่ะ!"

โจวหยางฟังคำพูดของจีหลานเยียน ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ยังไงซะเขาก็เพิ่งมาถึงเป็นวันแรก แถมยังเป็นญาติสนิทกันอีก

"หลานเยียน หรือว่าคุณไปเมืองหลวงกับผมดีไหม ผมกลัวว่าถ้าคุณอยู่..."

จีหลานเยียนมีหรือจะไม่เข้าใจความหมายของโจวหยาง เธอจึงยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วพูดว่า:

"ที่รัก ฉันเข้าใจความหมายของคุณค่ะ คุณวางใจเถอะ ฉันไม่ไปสนใจเธอก็พอแล้ว!" "ถ้าเราสองคนไม่อยู่กันหมด คาดว่าบ้านพักตากอากาศหลังนี้คงโดนเธอรื้อกระจุยแน่ๆ ค่ะ" "คุณรีบหาทางช่วยหางานให้เธอทำดีกว่าค่ะ เธอจะได้สงบเสงี่ยมลงบ้าง"

โจวหยางพยักหน้ารับโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ สรุปก็คือเขาเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจแล้ว ไม่รู้ว่าด้วยจุดประสงค์อะไร หรือด้วยเหตุผลอะไร หูหยวนหยวนถึงได้เดินออกจากห้องมาอีกครั้งตอนที่มื้อค่ำใกล้จะเสร็จแล้ว แถมยังเปลี่ยนสีหน้าท่าทาง ราวกับว่าไม่ใช่เธอคนเดิมก่อนหน้านี้อย่างนั้นแหละ

"หยวนหยวน เรื่องงานพี่กำลังหาให้อยู่นะ เพราะงั้นช่วงสองวันนี้เธอก็เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม แล้วเตรียมตัวไปสัมภาษณ์ได้ทุกเมื่อเลย" "ตอนนี้เธอยังอายุน้อยอยู่นะ ไม่ใช่เวลาที่จะมารักความสบาย..."

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสั่งสอนของโจวหยาง เห็นได้ชัดว่าหูหยวนหยวนเริ่มรู้สึกรำคาญ

"พี่คะ คนที่ไม่ทำงานก็ไม่ได้มีแค่หนูคนเดียวนะคะ อีกอย่าง การหาเงินมันเป็นหน้าที่ของผู้ชายไม่ใช่เหรอคะ?"

หูหยวนหยวนพูดมาถึงตรงนี้ก็ยังจงใจปรายตามองไปที่ผู้หญิงคนหนึ่ง ราวกับกำลังจะสื่อว่า ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้ทำงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? โจวหยางวางตะเกียบในมือลง แล้วจ้องมองหูหยวนหยวนแบบนั้น

"ถ้าเธอไม่หางานทำ แล้วเธอมาที่นี่ทำไม?"

"ถึงแม้ฐานะที่บ้านของเธอจะไม่ได้แย่อะไรนัก แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้ตามใจชอบหรอกนะ!"

"ที่พี่รับปากเธอ คือการช่วยหางานให้ทำ แล้วก็ให้พักอยู่ที่นี่ชั่วคราว แต่ไม่ได้หมายความว่าจะรับเธอมาเที่ยวเล่นพักผ่อนหย่อนใจหรอกนะ"

"ถ้าเธอคิดว่าการมาเที่ยวเล่นคือจุดประสงค์ในการเดินทางครั้งนี้ก็ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวพี่จะหาเวลาพาเธอไปเที่ยวรอบเมืองจินหลิงสักรอบ แล้วเธอก็ต้องกลับไปอย่างเงียบๆ ซะ"

โจวหยางกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่จีหลานเยียนก็ใช้เท้าสะกิดเขาไว้สองที เพราะสีหน้าของหูหยวนหยวนเริ่มไม่สู้ดีอีกแล้ว ภายในใจของโจวหยางรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก นี่มันลูกพี่ลูกน้องมาเยือนที่ไหนกัน? นี่มันรับเสด็จตัวปัญหาชัดๆ!