บทที่ 96 มีทำเลเปิดร้านขายของเก่าแล้ว

โจวหยางฟังมาถึงตรงนี้ก็พอจะเข้าใจแล้ว ครั้งนี้ไอ้หัวล้านหลี่ถือว่าพลาดท่าเข้าให้แล้ว เขาสามารถเลือกที่จะไม่ยอมรับว่ารู้เรื่องนี้เป็นโบราณวัตถุผิดกฎหมายได้ แต่ประวัติการทำธุรกรรมล่ะจะอธิบายว่ายังไง? เปรียบเทียบง่ายๆ ทองคำในตลาดราคากรัมละเจ็ดร้อยหยวน ต่อให้เป็นราคารับซื้อคืน อย่างน้อยๆ ก็ต้องกรัมละหกร้อยกว่าหยวน แต่ตอนนี้คุณทำธุรกรรมไปถึงสองครั้ง แถมราคาแต่ละครั้งยังใช้เงินแค่สองร้อยกว่าหยวนต่อกรัมในการรับซื้อ คุณกล้าพูดไหมล่ะว่าคุณไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรในเรื่องนี้เลย?

"ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว! ถ้างั้นพวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ!"

หลังจากโจวหยางเข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ แล้ว เขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก เพราะเรื่องนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาแล้ว เขาแค่ถามไถ่ด้วยความห่วงใยตามหลักมนุษยธรรมก็เท่านั้น เรื่องนี้จะโทษใครได้ นอกจากความโลภของไอ้หัวล้านหลี่เอง ของอื่นมีตั้งเยอะแยะไม่ไปยุ่ง ดันรนหาที่ไปยุ่งกับของพรรค์นี้ โจวหยางไม่ได้ไปพบไอ้หัวล้านหลี่ และยิ่งไม่ได้สนใจโจรขุดสุสานคนนั้นด้วย เขาแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองควรทำ ของกลางในการซื้อขายครั้งนี้ก็มีสองชิ้นเช่นกัน พอนำไปรวมกับสองชิ้นที่ซื้อขายกันเมื่อวาน ก็มีทั้งหมดสี่ชิ้น การประเมินของพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก ยังไงซะโจวหยางก็แค่ต้องบอกชื่อของโบราณวัตถุ แหล่งที่มา แล้วก็ช่วงเวลาที่ขุดพบคร่าวๆ ออกมาก็พอแล้ว จากนั้นก็จะมีเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญเป็นคนบันทึกข้อมูล พอตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร ก็แค่เซ็นชื่อรับรองเป็นอันเสร็จสิ้น หลังจากประเมินเสร็จ ผังตงไหลยังเชิญโจวหยางไปดื่มชาและพูดคุยสัพเพเหระกันในห้องทำงานอีกพักหนึ่ง สุดท้ายยังให้หลิวเจียฉีเป็นคนขับรถไปส่งโจวหยางอีกด้วย

"ผู้กองหลิวครับ ผมขอเช็กให้ชัวร์อีกทีนะครับ นั่นก็หมายความว่าครั้งนี้ไม่ว่าไอ้หัวล้านหลี่จะดิ้นรนยังไง ต่อให้ศาลตัดสินลงโทษสถานเบาที่สุด เขาก็ต้องติดคุกอยู่ดี ผมเข้าใจถูกไหมครับ?"

"ผู้กองหลิวอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ที่ผมถามแบบนี้มันมีเหตุผลอยู่ คือเมื่อก่อนผมเคยเป็นเด็กฝึกงานอยู่ที่ร้านขายของเก่าของไอ้หัวล้านหลี่อยู่หลายเดือนน่ะครับ"

เดิมทีหลิวเจียฉีก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมโจวหยางถึงเอาแต่ถามเรื่องของไอ้หัวล้านหลี่ แต่พอโจวหยางอธิบายมาแบบนี้ เขาก็เข้าใจในทันที สาเหตุหลักเป็นเพราะเขาลืมเรื่องนี้ไปแล้วนั่นเอง ตอนที่เซี่ยชางหรงแนะนำโจวหยาง ก็เคยพูดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน หลังจากนั้นพวกเขาก็ตรวจสอบประวัติของโจวหยางอย่างละเอียดแล้วด้วย ยังไงซะการจะร่วมมือกับคนแบบนี้ อย่างแรกเลยก็ต้องรู้ข้อมูลพื้นฐานของเขาเสียก่อน เพียงแต่ข้อมูลพื้นฐานของโจวหยางนั้นดูธรรมดาเอามากๆ หลิวเจียฉีก็เลยมองข้ามรายละเอียดในส่วนนี้ไป

"คุณโจวครับ อันที่จริงจะพูดยังไงดีล่ะ พวกเราเป็นผู้รักษากฎหมาย แต่ไม่ใช่ผู้พิพากษาครับ" "สุดท้ายแล้วไอ้หัวล้านหลี่จะมีความผิดหรือไม่? จะได้รับโทษหนักแค่ไหน เรื่องพวกนั้นมันเป็นหน้าที่ของศาล ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเราครับ" "ผมบอกได้แค่ว่า ถ้าว่ากันตามสถานการณ์ปกติ ไอ้หัวล้านหลี่ต้องติดคุกชัวร์ๆ ครับ ยังไงๆ ก็ต้องมีหนึ่งถึงสองปีแน่นอน" "ยังไงซะการที่เขารู้อยู่เต็มอก แต่ก็ยังมีส่วนร่วมในการซื้อขายตามความเป็นจริง แบบนี้ถือว่าเป็นการรับของโจรครับ แถมยังทำผิดซ้ำถึงสองครั้งด้วย" "ต่อให้ศาลตัดสินแบบนี้ หมอนี่ก็ต้องจ้างทนายมาสู้คดีอะไรพวกนี้อีก สรุปก็คือเรื่องนี้มันยุ่งยากมากครับ"

โจวหยางรอคำนี้อยู่พอดี อันที่จริงความเป็นความตายของไอ้หัวล้านหลี่ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาแล้ว สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก นั่นก็คือร้านขายของเก่า ตอนนี้ไอ้หัวล้านหลี่ถูกจับกุมแล้ว ร้านขายของเก่าก็คงเปิดกิจการต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะหลังจากนี้ก็คงต้องเผชิญกับการสู้คดีอะไรอีกสารพัด ดังนั้นไอ้หัวล้านหลี่จะต้องให้ลูกชายหรือไม่ก็ภรรยา จัดการเซ้งร้านขายของเก่าทิ้งไปอย่างแน่นอน นี่แหละคือโอกาสทองของเขา ตอนนี้สิ่งที่โจวหยางขาดแคลนที่สุดก็คือหน้าร้าน ถ้าเขาสามารถเซ้งร้านของไอ้หัวล้านหลี่มาได้อย่างราบรื่นล่ะก็ มันจะเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว ยังไงซะโจวหยางก็คุ้นเคยกับของที่อยู่ในร้านนั้นเป็นอย่างดี การทำแบบนี้จะช่วยให้โจวหยางประหยัดเวลาและลดความยุ่งยากไปได้เยอะเลย ต่อให้ต้องยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่ราคาเหมาะสม เขาจะยอมเซ้งร้านนี้มาดูแลต่อโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"ผู้กองหลิวครับ รบกวนช่วยไปส่งผมที่นี่หน่อยนะครับ..."

โจวหยางกำลังง่วนอยู่ทางฝั่งนี้ ส่วนอีกด้านหนึ่งภายในบ้านพักตากอากาศ หูหยวนหยวนที่ลงไปแช่ในสระว่ายน้ำอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ยอมขึ้นจากสระ จากนั้นก็ทำตัวตามสบายโดยไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย เดี๋ยวก็เปิดตู้เย็นหาของกิน เดี๋ยวก็เปิดทีวีแถมยังเร่งเสียงซะดังลั่น การกระทำนี้ทำเอาจีหลานเยียนที่ตอนแรกตั้งใจจะงีบหลับพักผ่อนช่วงบ่าย ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว นี่ยังไม่จบแค่นั้น ผู้หญิงคนนี้ทำตัวราวกับเป็นเจ้าของบ้าน เดินเปิดประตูดูทุกห้องราวกับกำลังเดินตรวจตราอาณาจักรของตัวเองไม่มีผิด สุดท้ายก็ไปเจอเข้ากับตู้เซฟใบมหึมานั่น

"พี่สะใภ้คะ ในตู้เซฟใบนี้คงเก็บของดีๆ ไว้เยอะเลยใช่ไหมคะ!"

จีหลานเยียนส่ายหน้าปฏิเสธพลางตอบว่า:

"ข้างในไม่มีของดีอะไรหรอกจ้ะ ตู้เซฟใบนี้เพิ่งจะซื้อมาเมื่อวานนี้เอง เธอช่วยดูใบเสร็จนี่ก็รู้แล้ว" "ก็พี่ชายของเธอเขาตั้งใจจะเปิดร้านขายของเก่าไม่ใช่เหรอ ตู้เซฟใบนี้เขาก็เลยซื้อมาเตรียมไว้เก็บของน่ะ พูดง่ายๆ ก็คือซื้อมาเตรียมความพร้อมล่วงหน้านั่นแหละ" "ยังไงซะตอนนี้เรื่องเปิดร้านก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย เพราะงั้นในตู้เซฟก็เลยยังไม่มีอะไรหรอกจ้ะ"

จีหลานเยียนไม่มีทางพูดความจริงออกไปหรอก ตอนนี้เธอนอกจากเครื่องประดับที่สวมใส่อยู่บนตัวแล้ว ของมีค่าอื่นๆ เธอก็เอาไปเก็บไว้ในตู้เซฟใบนี้จนหมด โบราณว่าไว้ ป้องกันอันตรายจากภายนอกยังพอกันได้ แต่คนในบ้านเป็นโจรนั้นป้องกันยาก จีหลานเยียนจึงต้องระแวดระวังตัวเอาไว้ก่อน ข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของสามีเธอทั้งนั้น ดังนั้นการมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงเอาไว้ป้องกันตัวบ้างจึงเป็นเรื่องสมควร

"อย่างนี้นี่เอง หนูยังไม่เคยเห็นเลยค่ะว่าข้างในตู้เซฟมันเป็นยังไง พี่สะใภ้คะ พี่ช่วยเปิดให้หนูดูเป็นขวัญตาหน่อยสิคะ!"

จีหลานเยียนขมวดคิ้วเข้าหากัน ทำไมลูกพี่ลูกน้องของโจวหยางคนนี้ถึงได้ทำตัวไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้นะ? ที่เขาเรียกกันว่าฟังความให้ได้ศัพท์ ไม่ว่าเรื่องที่พูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แต่ในเมื่อคนอื่นเขาอธิบายมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ควรจะเปลี่ยนเรื่องคุยสิ? ที่สำคัญที่สุดก็คือ จีหลานเยียนนึกเสียใจที่เมื่อกี้ไม่ได้ล็อกประตูห้องนี้เอาไว้

"หยวนหยวน รหัสผ่านตู้เซฟใบนี้มีแค่พี่ชายของเธอที่รู้น่ะ หลักๆ คือเพิ่งจะซื้อมาเมื่อตอนเย็นวานนี้เอง แถมพี่ก็ไม่ได้สนใจของพรรค์นี้อยู่แล้ว พี่ก็เลยไม่รู้รหัสผ่านหรอกจ้ะ" "เอาล่ะ พวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ ห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวของพี่ชายเธอ ปกติเขาก็ไม่ให้พี่เข้ามาหรอกนะ" "ถ้าพี่ชายเธอรู้เข้า เขาต้องอารมณ์เสียแน่ๆ!"

ความหมายแฝงในคำพูดประโยคนี้ของจีหลานเยียนก็คือการบอกหูหยวนหยวนว่า ขนาดตัวฉันยังเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับเธอ แต่คนบางคนก็ช่างไม่รู้สำนึกเอาเสียเลย

"พี่สะใภ้คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เขาเป็นพี่ชายหนู คนกันเองทั้งนั้นแหละ ถ้าพี่ชายกลับมาแล้วตำหนิพี่ พี่ก็โยนความผิดมาให้หนูได้เลยค่ะ!"

"อ้อ จริงสิ พวกเราไปเดินช้อปปิ้งกันเถอะค่ะ หนูก็ควรจะซื้อของใช้บ้างแล้วล่ะ แล้วก็กระเป๋ารุ่นที่พี่สะใภ้ใช้อยู่ หนูชอบมากๆ เลยค่ะ หนูก็กะจะซื้อสักใบเหมือนกัน"

จีหลานเยียนฟังแล้วถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ กระเป๋ารุ่นที่หูหยวนหยวนกำลังพูดถึงอยู่นั้น มีราคาเกือบหนึ่งแสนหยวนเชียวนะ เป็นกระเป๋าที่โจวหยางเพิ่งจะซื้อให้เธอเมื่อคืนนี้ก่อนจะเข้าไปดูหนัง โดยให้เหตุผลว่า เมื่อช่วงเช้าจีหลานเยียนช่วยโจวหยางทำกำไรเพิ่มมาได้ตั้งหนึ่งล้านห้าแสนหยวน ก็เลยซื้อกระเป๋าใบนี้ให้เป็นรางวัล ผู้หญิงคนนี้เอะอะก็ร้องจะเอากระเป๋าแบบนี้ให้ได้ ดูเหมือนว่าคงจะเห็นเธอเป็นไอ้หน้าโง่ให้ปอกลอกซะแล้วสิ เธอจัดการปิดประตูห้องเก็บของทันที คราวนี้เธอกดล็อกกุญแจด้วย

"หยวนหยวน พี่ว่าตอนนี้สิ่งที่เธอควรจะให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกก็คือการหางานทำนะ ไม่ใช่การไปเที่ยวเล่น หรือไปซื้อของแบรนด์เนมฟุ่มเฟือย" "อีกอย่าง การใช้จ่ายของคนเรามันก็ต้องสอดคล้องกับฐานะทางการเงินของตัวเองด้วย จะมาใช้จ่ายแบบหน้ามืดตามัวไม่ได้หรอกนะ"

คำพูดนี้ของจีหลานเยียน ขาดไปแค่นิดเดียวก็แทบจะบอกตรงๆ แล้วว่า กระเป๋าใบนี้มันแพงมาก เธอซื้อไม่ไหวหรอก และฉันก็ไม่มีทางซื้อให้เธอเด็ดขาด! คนเราเกิดมาต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว อย่าทำตัวใฝ่สูงเกินศักดิ์ และยิ่งไม่ควรมองคนอื่นเป็นไอ้โง่ แต่เห็นได้ชัดว่า คำพูดพวกนี้ของจีหลานเยียนก็เหมือนกับการสีซอให้ควายฟังนั่นแหละ