บทที่ 95 ไอ้หัวล้านหลี่โดนรวบแล้ว

"หยวนหยวนเอ๊ย เธอพักอยู่ที่บ้านพี่สักสองสามวันก่อนนะ มะรืนนี้พี่ต้องไปทำงานต่างเมืองน่ะ”

“ส่วนเรื่องงาน..."

โจวหยางพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไป เพราะเขาเองก็ไม่มีเส้นสายอะไรเหมือนกัน ถ้าเขามีเส้นสาย ตอนนั้นก็คงไม่ต้องไปเป็นเด็กฝึกงานอยู่ที่ร้านของไอ้หัวล้านหลี่หรอก

"เอาอย่างนี้ ช่วงบ่ายหรือไม่ก็พรุ่งนี้ พี่จะลองไปถามๆ ดูให้ ว่ามีงานอะไรเหมาะสมบ้าง แต่พี่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ไอ้งานเงินเดือนสองหมื่นอะไรนั่นน่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก”

“คนเราต้องรู้จักอยู่กับความเป็นจริง อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่ว่าจะหางานแบบนั้นไม่ได้เลย ต่อให้หาได้ แต่ถ้าทำไม่ได้มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี”

“เธอเข้าใจความหมายของพี่ไหม?"

คำพูดของโจวหยางในครั้งนี้ถือว่าค่อนข้างตรงไปตรงมา ความหมายคร่าวๆ ก็คือ อย่าหวังอะไรที่มันไกลเกินเอื้อมเลย หางานทำได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมาเลือกนู่นเลือกนี่อีก ต่อให้มีงานดีๆ เงินเดือนสูงๆ แต่ถ้าเธอไม่มีความสามารถ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

"พี่คะ เรื่องงานหนูไม่รีบหรอกค่ะ ตอนนี้หนูตื่นเต้นอยากจะเห็นบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ของพี่มากกว่า เกิดมาจนป่านนี้หนูยังไม่เคยอยู่บ้านพักตากอากาศเลยนะคะ!”

“เราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ อ้อ จริงสิ พี่ต้องจัดการเรื่องยานพาหนะให้หนูด้วยนะคะ หน้าร้อนแบบนี้มันร้อนจะตายไป ถ้าไม่มีรถก็ออกไปไหนไม่ได้เลย"

โจวหยางกับจีหลานเยียนสบตากัน ทั้งสองคนต่างก็มองเห็นความเอือมระอาในแววตาของอีกฝ่าย หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ ทั้งสามคนก็กลับมาที่หมู่บ้านจัดสรร ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ หูหยวนหยวนก็เริ่มร้อง "ว้าวๆ" ออกมาเสียงดัง

"ว้าว พี่คะ บ้านพักตากอากาศของพี่ใหญ่จังเลย!”

“แถมห้องยังเยอะอีกต่างหาก สไตล์การตกแต่งแบบนี้ก็เป็นแบบที่หนูชอบเลยค่ะ”

“มีสระว่ายน้ำด้วย หนูจะเล่นน้ำ!”

“พี่สะใภ้คะ หนูไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมา พี่ให้หนูยืมชุดว่ายน้ำของพี่หน่อยนะคะ!"

จีหลานเยียนมีชุดว่ายน้ำจริงๆ นั่นแหละ ยังไงซะที่นี่ก็มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ เมื่อสองวันก่อนเธอยังอุตส่าห์ออกไปซื้อชุดว่ายน้ำมาตั้งหลายชุด เธอซื้อให้ตัวเองสองชุด แล้วก็ซื้อให้โจวหยางอีกสองชุด เพียงแต่ชุดว่ายน้ำของผู้ชายกับของผู้หญิงมันไม่เหมือนกัน ชุดว่ายน้ำของผู้หญิงจะแบ่งเป็นสองชิ้น ส่วนชุดว่ายน้ำของผู้ชายก็คือกางเกงตัวเดียว แถมยังเป็นกางเกงขาสั้นอีกต่างหาก แต่ชุดว่ายน้ำที่จีหลานเยียนซื้อมา ล้วนเป็นแบบที่เซ็กซี่เอามากๆ ตัวเธอเองยังไม่มีโอกาสได้ใส่เลย สาเหตุหลักก็เพราะจังหวะเวลามันยังไม่เป็นใจ เดิมทีช่วงสองวันนี้ถือเป็นโอกาสดีแท้ๆ แต่หูหยวนหยวนก็ดันมาซะได้ หมดหนทางแล้ว จีหลานเยียนจึงทำได้เพียงหยิบชุดว่ายน้ำชุดหนึ่งยื่นให้หูหยวนหยวนไป ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย รับไปปุ๊บก็เริ่มเปลี่ยนชุดทันที โจวหยางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา สิ่งที่เขาอยากจะทำมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ การรีบไล่ผู้หญิงคนนี้ไปให้พ้นๆ หน้าโดยเร็วที่สุด

"โจวหยาง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ!”

“ปล่อยให้เธอวุ่นวายอยู่ที่นี่สักสองสามวันก็ไม่ได้เสียหายอะไร คุณไปจัดการธุระของคุณให้สบายใจเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันอยู่ดูแลเธอที่บ้านเอง!"

เห็นได้ชัดว่าจีหลานเยียนดูออกถึงความเอือมระอาของโจวหยาง จึงรีบเอ่ยปากปลอบโยน

"อืม ชั่วคราวก็คงต้องเป็นแบบนี้ไปก่อนแหละ ถึงเวลาผมจะลองไปถามเถียนเผิงกับเจียงเสวี่ยหรูดู ว่าพอจะฝากฝังงานให้เธอได้ไหม”

“ถ้าไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวเงินเดือนผมเป็นคนจ่ายเอง สรุปก็คือต้องรีบไล่เธอไปให้พ้นๆ”

“อ้อ จริงสิ รหัสตู้เซฟห้ามให้เธอรู้เด็ดขาดเลยนะ คุณก็รู้ดีว่ามันสำคัญแค่ไหน"

จีหลานเยียนตวัดค้อนใส่โจวหยางไปวงหนึ่ง แล้วพูดว่า:

"วางใจเถอะน่า คุณคิดว่าฉันโง่หรือไงคะ?”

“เอาล่ะ คุณจะงีบหลับพักผ่อนสักหน่อย หรือว่าจะออกไปข้างนอกคะ?"

โจวหยางกำลังจะอ้าปากบอกว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย ผลปรากฏว่ากระถางหรูอี้ก็ส่งสัญญาณเตือนมาว่า กระถางธูปเซวียนเต๋อซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์แล้ว

"หลานเยียน คุณไม่ต้องสนใจผมหรอก คุณคอยดูแลเธอก็พอแล้ว จำไว้นะว่าอย่าไปตามใจเธอให้มากนัก”

“เดี๋ยวผมจะไปเอาเงินสดสักหน่อย แล้วจะไปเดินเล่นที่ถนนของเก่าครับ!"

โจวหยางพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องที่วางตู้เซฟเอาไว้ ที่บอกว่าจะเข้ามาเอาเงินสดน่ะเป็นแค่ข้ออ้าง การเอากระถางธูปเซวียนเต๋อมาเก็บไว้ในตู้เซฟต่างหากล่ะที่เป็นเรื่องจริง อันที่จริงของพวกนี้ โจวหยางสามารถเก็บเอาไว้ในช่องเก็บของของกระถางหรูอี้ได้เลย แต่โจวหยางมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือการจัดหมวดหมู่ สิ่งที่เรียกว่าการจัดหมวดหมู่ จุดนี้เขาเรียนรู้มาจากการทำงานในร้านขายของเก่านั่นแหละ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เป็นนิสัยที่ติดตัวมาจากตอนทำงานในร้านขายของเก่า ความหมายคร่าวๆ ก็คือการจัดแยกประเภทสิ่งของให้เป็นระเบียบ ก็เหมือนกับในห้องครัวนั่นแหละ ตะเกียบเก็บไว้ที่หนึ่ง หม้อเก็บไว้ที่หนึ่ง ชามเก็บไว้ที่หนึ่ง สำหรับกระถางหรูอี้ใบนี้ ปกติโจวหยางจะไม่เอาของจิปาถะอะไรใส่เข้าไป ตอนนี้มันมีช่องเก็บของอยู่แค่สามช่องเท่านั้น ช่องหนึ่งเอาไว้ใส่ของที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน อย่างเช่น กระเป๋าสตางค์ บัตรประชาชน บัตรธนาคาร แล้วก็เงินสดติดตัวนิดหน่อย ช่องที่สองมีไว้สำหรับซ่อมแซมสิ่งของ ตอนนี้สามารถเอาแจกันที่แตกหักใบนั้นใส่เข้าไปซ่อมแซมได้แล้ว ส่วนช่องสุดท้าย เอาไว้สำหรับสกัดและกักเก็บหยาดหยดวิญญาณ ดังนั้นของพวกนี้จะเอามาปะปนกันไม่ได้เด็ดขาด หลังจากเก็บของเสร็จ โจวหยางก็หยิบเงินสดออกมาหนึ่งหมื่นหยวน จากนั้นก็ประทับรอยจูบลงบนหน้าผากของจีหลานเยียนไปหนึ่งที แล้วจึงเดินออกจากบ้านพักตากอากาศไป เพื่อความสะดวกในการเดินทางของจีหลานเยียน โจวหยางจึงไม่ได้ขับรถออกไป แต่เลือกที่จะเดินเท้าออกจากหมู่บ้านจัดสรรแทน เขาตั้งใจจะเรียกแท็กซี่ไป เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรร โทรศัพท์มือถือของโจวหยางก็ดังขึ้น คนที่โทรมาก็คือผู้กำกับผังตงไหลนั่นเอง หลังจากวางสาย สีหน้าของโจวหยางก็ดูแปลกประหลาดขึ้นมาทันที ต้นเหตุของเรื่องนี้คงต้องย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ซึ่งก็คือตอนที่โจวหยางกับจีหลานเยียนกำลังรอรับหูหยวนหยวนลูกพี่ลูกน้องอยู่ที่สถานีรถไฟนั่นแหละ เมื่อวานนี้คำแนะนำที่โจวหยางให้หลิวเจียฉีไปก็คือ อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น ให้ส่งคนไปคอยจับตาดูอยู่เงียบๆ ต่อมาหลิวเจียฉีก็โทรศัพท์ไปหาผังตงไหล เพื่อขออนุมัติเรื่องนี้ ซึ่งผังตงไหลก็เห็นด้วย ดังนั้นจึงส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนาย ไปคอยดักซุ่มอยู่บริเวณใกล้ๆ กับร้านขายของเก่าของไอ้หัวล้านหลี่ เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงประมาณสิบโมงเช้าของวันนี้ เจี่ยเฮ่าเหรินคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตามคาด คราวนี้มากันสองคน ทันทีที่เจี่ยเฮ่าเหรินกับไอ้หัวล้านหลี่ทำการซื้อขายกันเสร็จ ก็ถูกตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายนั้นรวบตัวได้คาหนังคาเขาพอดี แต่จะว่าไปเจี่ยเฮ่าเหรินหมอนี่ก็เก่งกาจไม่เบา ในสถานการณ์จวนตัวแบบนั้นก็ยังสามารถหนีรอดไปได้อีก ทว่าพรรคพวกของเขากลับถูกจับกุมตัวได้ในที่เกิดเหตุ พรรคพวกคนนั้น รวมถึงไอ้หัวล้านหลี่และของกลาง ตอนนี้ล้วนถูกควบคุมตัวอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว การที่โทรศัพท์มาหาโจวหยางก็มีเพียงจุดประสงค์เดียว นั่นก็คือให้เขาไปช่วยประเมินสิ่งของเหล่านั้น ยังไงซะการทำคดีก็ต้องว่ากันด้วยพยานหลักฐาน โดยเฉพาะคดีใหญ่ระดับนี้ ทุกๆ ขั้นตอนจะปล่อยให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด แต่สำหรับเรื่องของเก่า พวกเขาไม่มีความรู้ความเชี่ยวชาญเลย ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพึ่งพาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยประเมิน โจวหยางวางสาย แล้วเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปที่สถานีตำรวจทันที สาเหตุหลักก็คือระดับความรุนแรงของเรื่องนี้มันยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว ลำพังแค่ป้อมตำรวจเล็กๆ คงรับผิดชอบไม่ไหวแล้ว

"คุณโจว มาแล้วเหรอครับ!"

โจวหยางเพิ่งจะลงจากรถแท็กซี่ ผู้กองหลิวเจียฉีก็รีบปรี่เข้ามาทักทายและจับมือด้วยทันที

"ผู้กองหลิวครับ ผมขออนุญาตถามอะไรเป็นการส่วนตัวสักคำถามได้ไหมครับ!"

หลิวเจียฉีชะงักไปครู่หนึ่ง เขานึกไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ โจวหยางจะถามขึ้นมาแบบนี้ แต่เขาก็พยักหน้ารับ

"คุณโจวมีปัญหาอะไรก็ถามมาได้เลยครับ ขอแค่เป็นเรื่องที่พูดได้ ผมรับรองว่าจะไม่ปิดบังแน่นอนครับ"

โจวหยางหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้หลิวเจียฉีมวนหนึ่ง

"ผู้กองหลิวครับ ถ้าเกิดหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ไอ้หัวล้านหลี่จะได้รับโทษประมาณไหนเหรอครับ?"

คราวนี้หลิวเจียฉียิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ เพราะคำถามที่โจวหยางถามมานี้ มันดูไม่มีปี่มีขลุ่ยเอาเสียเลย แต่ในเมื่อโจวหยางเอ่ยปากถาม เขาก็ต้องตอบไปตามหน้าที่

"คุณโจวครับ ตามกฎหมายของประเทศเรา ความผิดของไอ้หัวล้านหลี่จัดอยู่ในฐานลักลอบซื้อขายโบราณวัตถุผิดกฎหมายครับ”

“แต่เรื่องนี้ก็ต้องมีข้อแม้ข้อหนึ่งด้วยนะครับ นั่นก็คือโบราณวัตถุชุดนี้ต้องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขามาก่อน ไม่อย่างนั้นโทษทัณฑ์จะยิ่งหนักกว่านี้อีกครับ”

“ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญามาตราที่สามร้อยยี่สิบหก ผู้ใดแสวงหาผลประโยชน์โดยมิชอบด้วยกฎหมายจากการลักลอบซื้อขายโบราณวัตถุที่รัฐห้ามครอบครอง หากมีพฤติการณ์ร้ายแรง ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือกักขัง และปรับเป็นเงิน”

“หากมีพฤติการณ์ร้ายแรงมาก ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปแต่ไม่เกินสิบปี และปรับเป็นเงิน”

“ถ้าเกิดว่าหลักฐานเอาผิดไอ้หัวล้านหลี่ได้อย่างแน่นหนาล่ะก็ โทษจำคุกเริ่มต้นห้าปีก็คงหนีไม่พ้นอย่างแน่นอนครับ”

“แน่นอนครับ สถานการณ์ของเขาอาจจะไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นนั้น แต่ก็ไม่ได้ถือว่าเบาหวิวเหมือนกัน ยังไงซะทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าของเก่าพวกนั้นเป็นของที่ได้มาอย่างผิดกฎหมาย แต่ก็ยังเข้าไปมีส่วนร่วมในการซื้อขาย แค่นี้ก็ถือว่ามีความผิดทางกฎหมายแล้วล่ะครับ”

“อีกอย่าง เรื่องนี้หาหลักฐานมัดตัวได้ง่ายมากด้วย ถ้าไอ้หัวล้านหลี่อ้างว่าไม่รู้เรื่อง คนที่ทำการซื้อขายกับเขาก็ไม่มีทางยอมรับหรอกครับ”

“แถมยอดเงินในการทำธุรกรรม ก็ไม่สอดคล้องกับมูลค่าที่แท้จริงของสิ่งของด้วย ดังนั้นไอ้หัวล้านหลี่ก็คง..."