บทที่ 94 หูหยวนหยวนผู้เย่อหยิ่งจองหอง

"สวัสดีจ้ะหยวนหยวน ยินดีที่ได้รู้จักนะ!"

จีหลานเยียนเอ่ยทักทายอย่างสุภาพและมีมารยาท แต่หูหยวนหยวนกลับดูไม่ค่อยเกรงใจสักเท่าไหร่

เมื่อกี้ตอนเจอหน้าโจวหยาง เธอยังยิ้มแย้มแจ่มใสเบิกบานอยู่เลย แต่พอมาถึงตอนนี้ เธอกลับพูดแค่คำว่าสวัสดีสั้นๆ คำเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น คำว่าพี่สะใภ้ก็ไม่มีหลุดออกมาจากปากเลยสักคำ

เรื่องนี้ทำให้โจวหยางรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ยังไงซะการทักทายหรือการเรียกขานผู้อื่น มันก็คือมารยาทอย่างหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่บังคับกันได้

ก็เหมือนกับการที่บางคนเรียกชายสูงอายุว่าคุณลุง แต่บางคนกลับเรียกว่าตาแก่นั่นแหละ มันเป็นสิ่งที่สะท้อนถึงคุณภาพจิตใจของแต่ละบุคคล ไม่ได้มีข้อบังคับอะไรตายตัว

"เอาล่ะ นี่ก็สายมากแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ กินข้าวเสร็จค่อยกลับ"

โจวหยางพูดจบก็รับกระเป๋าเดินทางของหูหยวนหยวนมาถือไว้ แล้วเดินนำหน้ามุ่งไปยังชั้นใต้ดิน

"พี่คะ นี่รถของพี่เหรอคะ สวยจังเลย!”

“รถรุ่นนี้หนูเคยเห็นในเน็ต น่าจะราคาสามสี่แสนหยวนได้มั้งคะ!”

“พี่คะ ตอนนี้พี่ทำธุรกิจอะไรอยู่เหรอคะ ถึงได้มีเงินซื้อรถหรูขนาดนี้!”

“พี่คะ หนูได้ยินคุณป้าบอกว่า ตอนนี้พี่ซื้อบ้านอยู่ที่นี่แล้ว พี่ต้องรวยมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ?”

“แล้วก็…………"

ตลอดทางหูหยวนหยวนเอาแต่จ้อไม่หยุดปาก อย่าว่าแต่โจวหยางเลย แม้แต่จีหลานเยียนก็เริ่มรู้สึกเอือมระอาขึ้นมาบ้างแล้ว

โจวหยางขับรถมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เคยไปกินมาสองสามครั้ง เขาเปิดห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง แล้วก็สั่งอาหารมาสองสามอย่าง

"หยวนหยวน เธออยากได้งานแบบไหนล่ะ?"

ตอนนี้โจวหยางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องรีบจัดการลูกพี่ลูกน้องคนนี้ให้พ้นทางโดยเร็วที่สุด ถ้าเกิดงานที่เธอต้องการไม่ได้เรียกร้องอะไรสูงส่งมากมาย เขาก็พอจะหาทางช่วยได้

แต่ถ้าขืนปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องคนนี้อยู่ที่นี่ตลอดไปล่ะก็ มันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตคู่ของเขากับจีหลานเยียนอย่างมหาศาลแน่นอน

"พี่คะ ในเมื่อพี่เก่งกาจขนาดนี้ สู้ให้หนูเป็นเลขาฯ พี่ไม่ดีกว่าเหรอคะ เงินเดือนหนูก็ขอไม่เยอะหรอกค่ะ แค่มีที่พักมีอาหารให้ แล้วก็มีรถประจำตำแหน่งให้สักคัน ให้เงินเดือนหนูสักสองหมื่นหยวนก็พอแล้วค่ะ!”

“รถก็ไม่ต้องหรูหราอะไรมากหรอกค่ะ เอาแบบคันนี้ก็พอใช้ได้ แต่หนูขอเป็นรุ่นที่ดูเป็นผู้หญิงหน่อยนะคะ"

คราวนี้คิ้วของโจวหยางขมวดเข้าหากันจนเป็นปม คนเราน่ะ มันต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวบ้างสิ เธอจบจากมหาวิทยาลัยชิงหวาหรือมหาวิทยาลัยปักกิ่งหรือไง?

เป็นมหาวิทยาลัยโครงการ 985 หรือ 211 หรือเปล่า?

เพิ่งจะเรียนจบมาได้ไม่นาน ก็ริอ่านจะหางานเงินเดือนสองหมื่นหยวน แถมยังต้องมีที่พักมีอาหารให้ แล้วยังต้องมีรถประจำตำแหน่งราคาสามสี่แสนหยวนให้อีก

นี่เธอเห็นฉันเป็นไอ้หน้าโง่ให้ปอกลอก หรือว่าเธอไม่รู้จักเจียมตัวกันแน่?

เวลานี้โจวหยางเริ่มพาลไปโกรธแม่ของตัวเองแล้ว ไม่รู้จะไปเที่ยวโอ้อวดอะไรนักหนา ถึงได้หาเหาใส่หัว หาเรื่องปวดหัวมาให้เขาแบบนี้!

"หยวนหยวน เธอก็โตแล้วนะ เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เธอคิดว่างานแบบนั้นมันมีอยู่จริงเหรอ?”

“พี่ก็แค่อาศัยความสามารถหาเงินได้นิดๆ หน่อยๆ รถคันนี้พี่ก็ผ่อนเอา บ้านพี่ก็กู้เงินมาซื้อ ตัวพี่เองเดือนหนึ่งก็หาเงินได้แค่นี้แหละ”

“แถมช่วงนี้พี่สะใภ้ของเธอก็ไม่ค่อยสบาย เมื่อวานก็เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บจนเลือดตกยางออก ตอนนี้ก็ทำงานไม่ได้ พี่ก็เลยต้องเป็นคนหาเลี้ยง..."

เวลานี้จีหลานเยียนโกรธจนลมแทบจับ!

ประโยคแรกๆ ที่โจวหยางพูดมาเธอยังพอรับได้ ที่บอกว่าผ่อนรถ ผ่อนบ้าน อะไรพวกนี้ มันก็แค่การบอกเป็นนัยๆ ให้ลูกพี่ลูกน้องรู้ว่า ฐานะของเขาไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย

แต่พูดไปพูดมาดันมาวกเข้าเรื่องของเธอซะงั้น โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย ที่บอกว่าเมื่อวานเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บจนเลือดตกยางออก...

แต่ในเวลาแบบนี้เธอจะโวยวายอะไรก็ไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้แค่งัดเอาวิชาประจำตระกูลอย่างกรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมออกมาใช้

จีหลานเยียนหยิกเข้าที่เอวของโจวหยางอย่างแรง ความเจ็บปวดที่ได้รับมันช่างร้าวรานถึงใจจริงๆ

"อ้าว เป็นแบบนี้เองหรอกเหรอคะ!”

“แต่คุณป้าบอกหนูว่า ขอแค่หนูมาที่นี่ เรื่องรถ เรื่องบ้าน เรื่องงาน รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ”

“แล้วทีนี้หนูจะทำยังไงดีล่ะคะ หนูไปนอนห้องเช่าซอมซ่อไม่ไหวหรอกนะคะ!"

โจวหยางนั่งฟังอยู่เงียบๆ เขาไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่ว่านี่คือคำพูดของแม่เขา ดังนั้นเขาจึงต้องตรวจสอบให้แน่ใจเสียก่อน

ถ้าแม่ของเขาพูดจาแบบนี้ออกไปจริงๆ แสดงว่าแม่ของเขาก็มีปัญหาจริงๆ นั่นแหละ

แต่โจวหยางเชื่อมั่นว่า ปกติแล้วแม่ของเขาไม่มีทางพูดอะไรแบบนี้แน่ๆ เป็นไปได้แปดในสิบส่วนเลยว่า หูหยวนหยวนคนนี้กำลังแต่งเรื่องโกหก ถ้าเธอโกหกจริงๆ ล่ะก็

งั้นก็ขอโทษด้วย ข้อเรียกร้องของเธอฉันตอบสนองให้ไม่ได้หรอก อย่างมากฉันก็ทำได้แค่ช่วยหางานให้หูหยวนหยวนทำ งานที่สบายๆ หน่อยก็เท่านั้น

"หลานเยียน เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ!"

โจวหยางไม่ได้สนใจหูหยวนหยวน เขาหันไปบอกจีหลานเยียนประโยคหนึ่ง จากนั้นก็คว้าโทรศัพท์มือถือเดินออกไป

จีหลานเยียนฉลาดแค่ไหนกันล่ะ เธอย่อมเดาออกทันทีว่าโจวหยางออกไปทำอะไร

"หยวนหยวน ตอนนี้งานมันไม่ได้หาง่ายๆ หรอกนะ เธอรู้ไหมว่าเมื่อก่อนพี่ชายของเธอทำงานอะไร? เป็นเด็กฝึกงานในร้านขายของเก่าน่ะ!”

“ได้เงินเดือนแค่สามพันหยวนเอง เพียงแต่ตอนหลังพอจะมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง ฐานะความเป็นอยู่ถึงได้ดีขึ้นมาหน่อยก็เท่านั้นเอง”

“อ้อ จริงสิ ตอนนี้เธอเรียนจบวุฒิอะไรมาเหรอ?"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หูหยวนหยวนถึงไม่ค่อยชอบหน้าพี่สะใภ้คนนี้สักเท่าไหร่ บางทีอาจจะเป็นเพราะจีหลานเยียนดูดีกว่าเธอไปซะทุกด้านกระมัง

ผู้หญิงน่ะมักจะขี้หึงเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ทำไมเธอถึงสวยกว่าฉัน หุ่นดีกว่าฉัน แม้แต่แฟนที่หามาได้ก็ยังหล่อและรวยกว่าแฟนของฉันอีก

พอนึกถึงแฟนของตัวเอง อารมณ์ของหูหยวนหยวนก็ยิ่งบูดบึ้งเข้าไปใหญ่

"พี่สะใภ้คะ สังคมยุคนี้หางานทำเขายังดูวุฒิการศึกษากันอยู่อีกเหรอคะ?”

“หนูคิดว่าความสามารถสำคัญกว่าวุฒิการศึกษานะคะ พี่สะใภ้คิดว่าไงคะ?"

จีหลานเยียนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง จะว่าไปแล้วประโยคนี้ของหูหยวนหยวนก็พูดถูก ในหลายๆ สายอาชีพ ความสามารถนั้นมีความสำคัญมากกว่าวุฒิการศึกษาจริงๆ

แต่ข้อแม้ก็คือ คุณต้องมีความสามารถที่ว่านั้นจริงๆ

"ถ้าอย่างนั้นหยวนหยวน เธอบอกฉันหน่อยสิว่าเธอมีความสามารถอะไรบ้าง หรือว่าเธอถนัดด้านไหนเป็นพิเศษ?"

หูหยวนหยวนส่ายหน้าพลางตอบว่า: "หนูเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นาน ก่อนหน้านี้ก็เคยเข้าทำงานมาสี่ห้าบริษัทแล้ว แต่บริษัทพวกนั้นมันห่วยแตกเกินไป ที่ทำได้นานที่สุดก็แค่สองเดือนเอง”

“สาเหตุหลักก็คือ เมืองเล็กๆ มันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่มีบริษัทดีๆ ให้ทำ หนูถึงได้มาหางานที่นี่ไงคะ”

“ตอนนี้ถ้าหนูจะไม่ทำงานก็แล้วไป แต่ถ้าจะทำ หนูต้องหางานในบริษัทระดับท็อป 500 ของโลกเท่านั้นค่ะ บริษัทไก่กาหนูไม่ลดตัวลงไปทำหรอก!"

จีหลานเยียนถึงกับพูดไม่ออก มีคำกล่าวที่ว่า ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ดูเหมือนจะหมายถึงคนประเภทนี้นี่เอง

เด็กจบใหม่จากมหาวิทยาลัยห้องแถว ประสบการณ์ทำงานก็ไม่มี แต่กลับกล้าฝันเฟื่องอยากจะเข้าทำงานในบริษัทระดับท็อป 500 ของโลก?

นี่มันช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี หน้าตาก็บ้านๆ แต่ความฝันนี่ระดับเวิลด์คลาสเลยนะ!

จีหลานเยียนเลิกต่อปากต่อคำด้วยแล้ว มีคำกล่าวที่ว่า คุยถูกคอหมื่นจอกก็ยังน้อย คุยไม่ถูกหูครึ่งประโยคก็ยังมากไป

เธอรู้สึกว่าการพูดคุยกับคนประเภทนี้ ต่อให้พูดเพิ่มอีกแค่ประโยคเดียวก็ถือว่าเสียเวลาเปล่าแล้ว ถ้าคนคนนี้ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของโจวหยางล่ะก็ เธอคงหันหลังเดินหนีไปตั้งนานแล้ว

อีกด้านหนึ่ง โจวหยางก็คุยโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย เรื่องราวทั้งหมดกระจ่างแจ้งแล้ว

เป็นไปตามที่เขาคาดเดาไว้ ไม่มีทางที่แม่ของเขาจะไปเที่ยวโอ้อวดถึงที่บ้านเกิดหรอก ปัญหาหลักๆ มันเกิดจากทางฝั่งน้าชายต่างหาก

เพราะตอนที่โจวหยางกลับไป เขาเอาเงินฝากแม่ไปใช้หนี้น้าชาย ประจวบเหมาะกับที่วันรุ่งขึ้น น้าสาวของโจวหยาง หรือก็คือแม่ของหูหยวนหยวน บังเอิญกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดพอดี

ดังนั้นก็เลยได้รู้เรื่องนี้เข้า จึงเป็นที่มาของเหตุการณ์ในวันนี้

ในเมื่อเรื่องราวกระจ่างแล้ว โจวหยางก็ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจลูกพี่ลูกน้องคนนี้อีก

อย่างมากก็แค่ให้ที่พักพิง มีข้าวให้กิน แล้วก็ช่วยหางานให้ เธออยากจะทำก็ทำ ไม่อยากทำก็ไสหัวไป!

เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวนี้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหาเงินได้ล่ะก็ ลูกพี่ลูกน้องคนนี้คงไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาด้วยซ้ำ