บทที่ 93 รับคนสถานีรถไฟ หูหยวนหยวนมาถึงแล้ว

โจวหยางรู้สึกเสียหน้าไปนิดหน่อย แต่ก็ยังคงยิ้มกริ่มอย่างคนโง่เขลา ไม่ว่าจะพูดยังไง ภรรยาที่สวยขนาดนี้ก็หาได้ยากจริงๆ คงเป็นเพราะเขาดวงดีสุดๆ นั่นแหละ จีหลานเยียนไม่ได้สนใจพ่อหนุ่มร่างยักษ์จอมซื่อบื้อคนนี้อีก เธอขยี้ซักเสื้อผ้า พอรู้สึกว่าสะอาดพอใช้ได้แล้ว ก็ยัดใส่ลงไปในเครื่องซักผ้า รอจนจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ถึงได้เริ่มทานมื้อเช้า ลำดับต่อไปก็คือกิจวัตรประจำวันของคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันแล้ว บนโลกใบนี้มีปรากฏการณ์ที่พิเศษมากๆ อย่างหนึ่ง นั่นก็คือของบางอย่างราวกับว่ามันอันตรธานหายไปในชั่วข้ามคืน อย่างเช่นเครื่องชาร์จแบตเตอรี่แบบครอบจักรวาลในสมัยก่อน หรืออย่างเช่นสถานีขนส่งผู้โดยสาร! ก็ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูเหมือนว่าสถานีขนส่งผู้โดยสารในแต่ละพื้นที่จะพากันปิดตัวลงในชั่วข้ามคืน โจวหยางจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนยังเหมือนจะมีรถโดยสารทางไกลอยู่เลย แต่แค่ช่วงเวลาสองปี จู่ๆ มันก็หายไปในชั่วข้ามคืน สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือสถานีรถไฟกับสถานีรถไฟความเร็วสูง ที่ราวกับว่าผุดขึ้นมามากมายในชั่วข้ามคืนเช่นกัน อันที่จริงสถานีรถไฟกับสถานีรถไฟความเร็วสูงในหลายๆ ครั้งก็ไม่ได้เป็นสถานีเดียวกัน อย่างเช่นที่จินหลิง! สถานีรถไฟกับสถานีรถไฟความเร็วสูงของเมืองจินหลิงไม่ใช่สถานีเดียวกัน สถานีจินหลิงใต้รับหน้าที่หลักในการให้บริการรถไฟความเร็วสูงและรถไฟธรรมดาบางส่วน ส่วนสถานีจินหลิงก็มีทั้งรถไฟธรรมดาและรถไฟความเร็วสูงบางขบวน ระหว่างสองสถานีนี้สามารถเดินทางเชื่อมต่อกันได้ด้วยระบบขนส่งสาธารณะ อย่างเช่น รถไฟใต้ดิน รถประจำทาง และรถแท็กซี่ เวลานี้โจวหยางกับจีหลานเยียนกำลังอยู่ที่สถานีจินหลิง หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสองคนก็ไปเดินเล่นที่ถนนหินหยกดิบอีกหนึ่งรอบ ยังไงซะการไปหาเงินค่าขนมทุกวันก็ถือเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ จนกระทั่งเวลาสิบโมงเช้า ทั้งสองคนถึงได้ขับรถมาถึงที่นี่ สาเหตุที่มาที่สถานีรถไฟ ก็เป็นเพราะลูกพี่ลูกน้องจากบ้านน้าสาวกำลังจะเดินทางมาถึง เนื่องจากทางบ้านเกิดไม่มีรถไฟความเร็วสูงวิ่งผ่าน จึงทำได้แค่นั่งรถไฟธรรมดามา ถ้าอยากจะนั่งรถไฟความเร็วสูง ก็ต้องนั่งรถไปที่เมืองใหญ่กว่านี้เสียก่อน ตอนนี้ทั้งสองคนเพิ่งจะพัฒนาระดับความสัมพันธ์กันมาหมาดๆ ดังนั้นจึงทำตัวติดหนึบกันเป็นพิเศษ จะบอกว่าความรักทำให้คนตาบอดก็ไม่ถือว่าพูดเกินจริงเลย ต่อให้ทั้งสองคนกำลังยืนรอคนอยู่ที่นี่ ก็ยังต้องยืนเบียดแนบชิดกัน โจวหยางนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน

"หลานเยียน มะรืนนี้ผมตั้งใจจะไปเมืองหลวงสักหน่อย คุณจะไปกับผมไหมครับ?"

พอได้ยินโจวหยางบอกว่าจะไปเมืองหลวง จีหลานเยียนก็รู้สึกไม่เข้าใจอย่างมาก ยังไงซะก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

"ที่รักคะ คุณจะไปเมืองหลวงทำไมเหรอ?"

จีหลานเยียนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ส่วนคำว่าที่รักคำนี้ เป็นเพราะโจวหยางงัดสารพัดวิธีมาใช้ ถึงทำให้จีหลานเยียนยอมจำนนและเรียกออกมาได้ ก่อนหน้านี้จีหลานเยียนไม่ยอมเรียกแบบนี้เด็ดขาด แต่ก็ทนลูกตื๊อหน้าด้านๆ บวกกับบทลงโทษอันแสนทรมานของโจวหยางไม่ไหว สรุปก็คือสุดท้ายจีหลานเยียนก็ต้องยอมถอยให้ โจวหยางไม่ได้ปิดบัง เขาเล่าเรื่องที่ศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยพูดเมื่อวานให้ฟังอย่างคร่าวๆ

"ผมคิดแบบนี้ครับ พวกเราต้องรีบเปิดร้านขายของเก่าร้านนี้ให้เร็วที่สุด”

“พอร้านขายของเก่าร้านนี้เปิดกิจการ ธุรกิจแรกของพวกเราก็จะได้เริ่มต้นขึ้น ถ้าเป็นแบบนั้น จะบอกว่าหาเงินได้เยอะแยะก็คงไม่กล้าพูด แต่ด้วยความสามารถของผม หาเงินให้ได้สักหลายล้านหยวนต่อปี ก็คงไม่มีปัญหาหรอกครับ”

“ที่บอกว่าหาเงินได้หลายล้านหยวนนี่ ไม่รวมเงินที่ผมหาได้จากการได้ของหลุดจำนำนะครับ หมายถึงแค่กำไรจากการประกอบการของร้านเท่านั้น”

“ถ้าเรามีร้านแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วค่าใช้จ่ายในการใช้ชีวิต รวมถึงเรื่องอื่นๆ ของพวกเราก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป”

“พอร้านนี้เปิดกิจการแล้ว ผมก็จะได้ไปที่เมืองรุ่ยลี่ เพื่อมุ่งมั่นกับการทำธุรกิจหินหยกดิบได้อย่างเต็มที่ ถึงตอนนั้นผมจะพาคุณไปด้วย”

“พวกเราจะได้หาเงินไปเที่ยวไป นี่ก็คือสิ่งที่เราปรึกษากันไว้ก่อนหน้านี้ไงครับ ดังนั้นช่วงเวลานี้ผมก็จะทุ่มเทความสนใจไปที่เรื่องเปิดร้านขายของเก่าเป็นหลัก”

“ส่วนเรื่องการพนันหินหยก อย่างมากผมก็คงไปเดินดูที่นั่นแค่วันละรอบ คุณก็รู้นี่นา ถนนหินหยกดิบทางฝั่งนี้มันเล็กเกินไป ต่อให้ผมจะเก่งกาจเรื่องพนันหินหยกแค่ไหน ถ้าไม่มีของดีๆ มันก็สูญเปล่าอยู่ดีครับ"

จีหลานเยียนนั่งฟังอยู่เงียบๆ เธอรู้สึกว่าสิ่งที่โจวหยางพูดมานั้นถูกต้อง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องมีลำดับก่อนหลัง ก็เหมือนกับคำพูดก่อนหน้านี้ ถ้าจะลงมือทำธุรกิจหินหยกดิบโดยตรง ตอนนี้พวกเขายังมีเงินทุนไม่มากพอ ดังนั้นการเปิดร้านขายของเก่าเป็นก้าวแรกจึงถือว่าเหมาะสมที่สุด อย่างน้อยๆ ถึงเวลานั้นก็จะมีรายได้ที่มั่นคงแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดวิกฤตอะไรก็ยังอยู่รอด ต่อให้ทำธุรกิจอื่นแล้วขาดทุน ก็ยังมีร้านขายของเก่าคอยพยุงเอาไว้ รอจนกว่าร้านขายของเก่าเปิดกิจการแล้ว ค่อยพิจารณาไปทำธุรกิจอื่น แบบนี้ก็จะลดความกังวลใจไปได้เปลาะหนึ่ง ดังนั้นจุดนี้จีหลานเยียนจึงเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ขอแค่โจวหยางมีเงินทุนเพียงพอ ถึงเวลาไปหาเงินที่เมืองรุ่ยลี่ได้ ครอบครัวของเธอเองก็คงไม่มีเหตุผลอะไรมาคัดค้านแล้ว พอคิดมาถึงตรงนี้ ภายในใจของจีหลานเยียนก็มักจะมีความรู้สึกหอมหวานอบอวลอยู่เสมอ ตอนนี้เธอไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว ทำได้แค่ผูกติดชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้ ที่สำคัญที่สุดคือ เขาก็เต็มใจที่จะผูกมัดไว้กับเธอเช่นกัน

"โจวหยาง คุณอยากจะทำอะไรก็ลงมือทำได้เลยอย่างไม่ต้องกังวล ฉันจะยืนอยู่ข้างหลังเพื่อคอยสนับสนุนคุณเสมอค่ะ!”

“คุณแค่จำไว้ว่ามีฉันรอคุณอยู่ที่บ้านก็พอแล้วค่ะ"

นี่ก็หมายความว่าจีหลานเยียนไม่ได้ตั้งใจจะไปกับโจวหยางด้วย แต่อันที่จริงเกี่ยวกับเรื่องนี้โจวหยางก็พอจะเข้าใจได้ ยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็ถือว่าหนีออกจากบ้านมา การกลับไปเมืองหลวงในตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก ที่สำคัญที่สุดคือ โจวหยางยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะไปเยือนตระกูลจี ดังนั้นโจวหยางจึงต้องรีบทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด

"อืม คราวนี้ผมไปอย่างมากก็แค่สองวัน วันหนึ่งเดินทางไป อีกวันก็เดินทางกลับ เร็วมากครับ!"

เรื่องนี้โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นอันตกลงตามนี้ ทั้งสองคนก็ค่อยๆ หยุดพูดคุยกัน สาเหตุหลักเป็นเพราะมีฝูงชนจำนวนมากทยอยเดินออกมาจากภายในสถานี เมื่อคำนวณตามเวลา ลูกพี่ลูกน้องหูหยวนหยวนก็น่าจะมากับรถไฟขบวนนี้นี่แหละ โจวหยางคาดเดาไม่ผิด หูหยวนหยวนนั่งรถไฟขบวนนี้มาจริงๆ เวลานี้หูหยวนหยวนกำลังลากกระเป๋าเดินทาง เดินตามฝูงชนมุ่งหน้าไปข้างหน้า เธอกับโจวหยางไม่ได้เจอกันมาสี่ห้าปีแล้ว อันที่จริงการไม่ได้เจอกันสี่ห้าปีก็ไม่ได้ถือว่านานอะไรนัก ยังไงซะทุกคนก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว การเปลี่ยนแปลงย่อมไม่รวดเร็วนัก ดังนั้นหูหยวนหยวนจึงมองหาโจวหยางเจอในเวลาเพียงไม่นาน จะบอกว่าสามารถล็อกเป้าหมายเป็นโจวหยางได้เร็วขนาดนี้ นอกจากจะจำโจวหยางได้แล้ว จุดที่สำคัญที่สุดก็คือรูปร่างส่วนสูงของโจวหยางนั่นเอง ส่วนสูงของคนทางใต้โดยทั่วไปแล้วไม่ได้สูงมากมายอะไร หากนำความสูงและรูปร่างไปเทียบกับคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือก็ถือว่าแตกต่างกันมาก ดังนั้นความสูงระดับร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร บวกกับมีผู้หญิงที่สูงร้อยเจ็ดสิบกว่ายืนอยู่ข้างๆ คู่รักแบบนี้มายืนอยู่ตรงจุดรับผู้โดยสาร ย่อมเป็นจุดเด่นที่สะดุดตาเอามากๆ ไม่ใช่แค่หูหยวนหยวนที่สังเกตเห็นทั้งสองคน ผู้โดยสารที่เดินผ่านไปผ่านมาก็มีหลายคนที่จ้องมองมาที่พวกเขาทั้งสองคนเช่นกัน ยังไงซะฝ่ายชายก็หล่อ ฝ่ายหญิงก็สวย มักจะดึงดูดความสนใจของผู้อื่นได้ง่ายอยู่แล้ว

"พี่คะ!"

โจวหยางกำลังสอดส่ายสายตามองหาอยู่ แต่ผลปรากฏว่าหูหยวนหยวนกลับเดินมาถึงตรงหน้าโจวหยางก่อน สาเหตุที่โจวหยางไม่สามารถสังเกตเห็นหูหยวนหยวนได้ตั้งแต่แรก สาเหตุหลักเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน ไม่ได้เจอกันสี่ห้าปี จะพูดได้ว่านอกจากโครงหน้าที่ยังพอดูคล้ายคลึงอยู่บ้าง นอกนั้นในด้านอื่นๆ ก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะแยะมากมายจริงๆ

"หยวนหยวน เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะเนี่ย? พี่เกือบจะจำเธอไม่ได้แล้วนะ”

“อ้อ พี่จะแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือจีหลานเยียน แฟนพี่เอง เธอต้องเรียกพี่สะใภ้นะ!”

“หลานเยียน นี่คือลูกพี่ลูกน้องจากบ้านน้าสาวของผม หูหยวนหยวนครับ!"