บทที่ 92 ประสาท

"เฉิงฝู คุณทำอะไรเนี่ย!"

"ลูกยังเด็กไม่ประสีประสา คุณแค่สั่งสอนเขาสักหน่อยก็พอแล้ว ทำไมถึงลงมือหนักขนาดนี้ลงคอ?"

คนที่พูดอยู่ก็คือ เฉินอวี้เหลียน ภรรยาของอวี๋เฉิงฝูและแม่ของอวี๋จินหลงนั่นเอง!

พอเฉินอวี้เหลียนเห็นหน้าลูกชายบวมปูดขนาดนั้น ก็รู้สึกปวดใจจนแทบจะทนไม่ไหว

เวลานี้อวี๋เฉิงฝูโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม โบราณว่าไว้แม่ที่ตามใจมักจะทำให้ลูกเสียคน ประโยคนี้ไม่ผิดเลยสักนิด

การที่อวี๋จินหลงมีนิสัยแบบนี้ในวันนี้ เรียกได้ว่าเป็นเพราะแม่คนนี้ตามใจมาตลอดล้วนๆ

อายุตั้งสามสิบกว่าแล้ว ยังกล้าพูดอย่างหน้าไม่อายอีกว่าลูกยังเด็กไม่ประสีประสา?

อันที่จริงนี่ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้อวี๋เฉิงฝูโกรธที่สุด สิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุดก็คือตัวเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างหาก

กว่าเขาจะล้างมืออ่างทองคำมาทำธุรกิจถูกกฎหมายได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องรู้ไว้ว่าก้าวเข้าสู่วงการมืดน่ะง่าย แต่การจะล้างมืออ่างทองคำน่ะมันยาก เขาคลุกคลีอยู่ในวงการนักเลงมาสิบกว่าปี ต้องทนลำบากล้างมือนานกว่ายี่สิบปีถึงจะสำเร็จ

แต่ถ้าจะกลับไปพัวพันกับวงการมืดอีกครั้ง บางทีอาจจะใช้เวลาแค่คืนเดียวเท่านั้น

เขาไม่อยากให้สถานะทางสังคมที่กว่าจะทำให้อยู่ในร่องในรอยได้ ต้องมาพังทลายลงเพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวของลูกชาย

โชคดีที่ไอ้หน้าบากยอมรับผิดชอบเรื่องนี้ไว้คนเดียว ไม่อย่างนั้นคงโดนหางเลขกันไปเป็นพรวน

ดำก็คือดำ ไม่ว่าคุณจะล้างให้ขาวสะอาดแค่ไหน ขอแค่เบื้องบนมีคนอยากจะตรวจสอบคุณ ไม่ว่าคุณจะล้างจนขาวแค่ไหน เขาก็สามารถหาหลักฐานเอาผิดคุณได้อยู่ดี ขาวก็สามารถทำให้กลายเป็นดำได้ นับประสาอะไรกับตัวคุณที่เคยดำมาก่อน

"แม่ตามใจลูกจนเสียคนจริงๆ!"

"คุณรู้ไหมว่าลูกชายคุณไปทำอะไรมา? เขาให้ไอ้หน้าบากพาคนไปดักทำร้ายคนอื่น ถ้าเกิดโดนตั้งข้อหาขึ้นมาจริงๆ ฉันอยากจะรู้นักว่าถึงตอนนั้นจะจบเรื่องยังไง!"

"ไม่ช้าก็เร็วคุณต้องตามใจเขาจนเสียคนแน่ๆ ถ้าวันไหนเขาต้องเข้าไปนอนในคุกจริงๆ ฉันอยากจะรู้นักว่าถึงตอนนั้นคุณจะเสียใจไหม!"

อวี๋เฉิงฝูพูดจบก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนลูกชายของตัวเองอีก แต่อย่างเฉินอวี้เหลียนมีหรือจะยอมให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนต้องเจ็บตัวอีก?

"เฉิงฝู จินหลงก็รู้ตัวว่าผิดแล้วไม่ใช่หรือไง?"

"ใครบ้างล่ะจะไม่เคยทำผิดพลาด? อีกอย่าง ตอนนี้อีกฝ่ายก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย!"

"คุณก็ลองใช้เส้นสายจ่ายเงินสักหน่อยสิ ยังไงซะจินหลงก็ติดคุกไม่ได้เด็ดขาด!"

เวลานี้ความโกรธของอวี๋เฉิงฝูก็บรรเทาลงบ้างแล้ว ยังไงซะตอนนี้โมโหไปก็ไร้ประโยชน์ เขามีลูกชายเพียงคนเดียว ถึงแม้จะไม่เอาไหน แต่ก็คงจะปล่อยปละละเลยไม่สนใจไม่ได้หรอก!

"เอาแบบนี้ เรื่องนี้ฉันจะหาทางจัดการเอง แต่เขาจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว อย่างน้อยก็ต้องไปหลบซ่อนตัวชั่วคราวก่อน!"

"ลุงสามของจินหลงอยู่ที่เมืองรุ่ยลี่ พรุ่งนี้เช้าแกรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ไปหลบอยู่ที่นั่นสักพักแล้วค่อยว่ากัน!"

อันที่จริงอวี๋จินหลงไม่อยากไปเลย ยังไงซะเมืองรุ่ยลี่ก็ค่อนข้างห่างไกลความเจริญ สภาพเศรษฐกิจและด้านอื่นๆ ก็ยังห่างชั้นกับที่นี่เยอะ

เขาจึงกระตุกเสื้อแม่เบาๆ เฉินอวี้เหลียนเองก็ไม่อยากให้ลูกชายไปอยู่ในที่ห่างไกลแบบนั้น จึงเริ่มพูดเกลี้ยกล่อม

"เฉิงฝู ถ้าจินหลงไปที่นั่น แล้วบริษัททางฝั่งนี้จะทำยังไงล่ะ? เอาเป็นว่าช่างมันเถอะนะ!"

อวี๋เฉิงฝูย่อมเข้าใจความหมายของภรรยาตัวเองดี ตอนนี้เขายังไงก็ต้องส่งตัวลูกชายไปให้ได้ ใช่แล้ว หูตาจะได้สว่าง ไม่ต้องมาเห็นให้รำคาญใจ

อีกอย่าง ไปอยู่ที่นั่นก็มีลุงสามของอวี๋จินหลงคอยดูแล เรื่องความปลอดภัยก็ไม่ใช่ปัญหา ดีกว่าอยู่ที่นี่ตั้งเยอะ

ยิ่งเป็นสถานที่ที่วุ่นวายก็ยิ่งทำให้คนเติบโตได้ง่าย อวี๋จินหลงถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมและตามใจจนเคยตัว ตอนนี้ต้องได้รับการฝึกฝนบ้าง ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นคนไร้ค่าแน่

"เรื่องนี้ตกลงตามนี้แหละ ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าคุณเป็นห่วงเขา คุณจะตามไปอยู่กับเขาด้วยก็ได้"

"เรื่องของบริษัทไม่ต้องไปสนใจ เดี๋ยวก็มีคนมารับช่วงต่อเอง สรุปก็คือแกจำใส่หัวเอาไว้ให้ดี ไปอยู่ที่นั่นห้ามไปก่อเรื่องเด็ดขาด"

"ต้องเชื่อฟังคำสั่งของลุงสามแกอย่างเคร่งครัด ไม่อย่างนั้นฉันจะถลกหนังแกแน่!"

อวี๋จินหลงสะดุ้งโหยง รีบหดคอตอบรับคำทันที

อันที่จริงตอนนี้เขาก็รู้สึกเสียใจมาก อยู่ที่นี่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแท้ๆ สุดท้ายตอนนี้กลับต้องระเห็จหนีภัย

เพียงแต่สิ่งที่เขาเสียใจไม่ใช่เรื่องที่ลงมือจัดการกับโจวหยาง แต่เขาเสียใจที่ไม่น่าให้ไอ้หน้าบากเป็นคนลงมือเลย

น่าจะยอมจ่ายเงินให้มากกว่านี้หน่อย แล้วจ้างมืออาชีพมาจัดการเรื่องนี้ อย่างน้อยก็จะได้ไม่สาวมาถึงตัวเขา

อีกด้านหนึ่ง หลังจากโจวหยางให้ปากคำเสร็จก็เดินทางกลับ แท็กซี่คันเดิมเป็นคนมาส่งพวกเขาที่บ้านพักตากอากาศ

เพราะเรื่องในวันนี้ โจวหยางจึงยัดเงินให้คนขับรถแท็กซี่เพิ่มไปอีกหลายร้อยหยวน

ไม่ว่าจะพูดยังไง เรื่องนี้เขาก็เป็นต้นเหตุ คนขับรถก็อุตส่าห์เป็นพยานให้ แถมยังโทรแจ้งตำรวจให้ แล้วยังต้องมาเสียเวลาอีก

เรื่องพวกนี้ยังไงก็ต้องมีการชดเชยให้บ้าง

พอกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ จีหลานเยียนก็เข้าไปอาบน้ำก่อน ส่วนโจวหยางก็เปิดตู้เซฟ

เวลานี้ภายในตู้เซฟมีสิ่งของเพียงชิ้นเดียว นั่นก็คือหยกเจไดต์สีเขียวจักรพรรดิ

แต่ตอนนี้มันไม่ได้มีแค่นั้นแล้ว โจวหยางนำภาพวาดพู่กันจีนของเจิ้งป่านเฉียว และของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนหน้านี้ใส่เข้าไปจนหมด

นอกจากนี้ก็ยังมีเงินสดอีกสี่แสนหยวน เงินสดสี่แสนหยวนก้อนนี้เดิมทีเมื่อวันซืนตอนค่ำตั้งใจจะเตรียมไว้ไปร่วมงานเลี้ยงเพื่อทำธุรกรรม

เพียงแต่ตอนหลังเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น เงินก้อนนี้ก็เลยไม่ได้ถูกนำมาใช้

โจวหยางก็ขี้เกียจเอาเงินก้อนนี้ไปฝากธนาคาร ดังนั้นเอามาเก็บไว้ในตู้เซฟก็ถือว่าเหมาะสมพอดี

ยังไงซะก็ไม่แน่ว่าอาจจะได้ใช้เงินสดก้อนนี้เมื่อไหร่ก็ได้ อีกอย่าง อีกสองวันก็ต้องไปตลาดผี

ถึงตอนนั้นก็ต้องเบิกเงินสดออกมาใช้อีก จากนั้นเขาก็ตั้งรหัสผ่านใหม่

รหัสผ่านนี้ตั้งมาจากวันเกิดของโจวหยางกับจีหลานเยียนรวมกัน

คราวนี้โจวหยางก็ถือว่าได้รู้วันเกิดของผู้หญิงคนนี้แล้ว

หลังจากล็อกตู้เซฟเสร็จ โจวหยางก็เริ่มตั้งตารอ เขาเตรียมเสื้อผ้าสำหรับใส่อาบน้ำไว้เรียบร้อยแล้ว

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ลำดับต่อไปก็คือช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นเร้าใจที่สุดแล้ว พูดตามตรง โจวหยางรู้สึกคาดหวังเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าเปลี่ยนเป็นผู้ชายคนไหนก็คงคาดหวังเหมือนกันทั้งนั้นแหละ ยังไงซะก็ครองตัวเป็นโสดมาตั้งยี่สิบห้าปีแล้ว ปกติก็ใช้แต่มือซ้ายสลับมือขวา วันนี้ในที่สุดก็สามารถ...

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก จีหลานเยียนในชุดนอนเดินออกมาจากข้างใน ที่ร้ายกาจที่สุดก็คือ จีหลานเยียนยังปรายตามองโจวหยางแวบหนึ่งด้วย

สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่และเสน่ห์อันเย้ายวน โจวหยางไม่อยากรอช้าแม้แต่วินาทีเดียว

เขาสลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างไร้รอยต่อ ไม่กี่นาทีต่อมา โจวหยางก็ผลักบานประตูห้องเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

ไฟในห้องปิดอยู่ เครื่องปรับอากาศถูกเปิดไว้ จีหลานเยียนนอนตะแคงอยู่ริมเตียงฝั่งหนึ่ง บนร่างห่มด้วยผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนึ่ง

อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ต่ำมากนัก จัดอยู่ในระดับที่ค่อนข้างเย็นสบาย

หัวใจที่ตื่นเต้นเต้นระรัว มือที่สั่นเทา ค่อยๆ เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง...

[ขอละไว้ในฐานที่เข้าใจหนึ่งหมื่นตัวอักษร!]

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง โจวหยางก็ลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็วิ่งเหยาะๆ ออกจากบ้านพักตากอากาศไป เพื่อไปซื้ออาหารเช้าสื่อรักนั่นเอง

หลังจากโจวหยางออกไป จีหลานเยียนก็ตื่นขึ้นมาทันที เวลานี้ใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่ออยู่

สาเหตุหลักเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนมันน่าอายเกินไป

เธอตลบผ้าห่มขนสัตว์บางๆ ที่คลุมร่างออก รีบลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จัดการดึงผ้าปูที่นอนออกทันที ผ้าปูที่นอนผืนนี้ถ้าไม่ซักก็คงใช้ไม่ได้แล้ว

ตอนที่โจวหยางซื้ออาหารเช้ากลับมา ก็บังเอิญเห็นจีหลานเยียนกำลังใช้มือขยี้ซักผ้าปูที่นอนผืนนั้นอยู่ที่ระเบียงพอดี

เขาจึงแกล้งทำเป็นถามทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่า:

"หลานเยียน ทำไมถึงมาซักผ้าปูที่นอนตั้งแต่เช้าตรู่เลยล่ะ!"

เดิมทีจีหลานเยียนก็รู้สึกเขินอายอยู่แล้ว พอโดนโจวหยางถามแบบนี้ ใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นมาในพริบตา เธอคว้าสบู่ก้อนหนึ่งปาใส่เขาทันที

โจวหยางรีบยื่นมือออกไปรับไว้ แล้วก็หัวเราะ "แหะๆ" ออกมา

"ประสาท!"

นี่คือประโยคแรกที่จีหลานเยียนพูดกับโจวหยางในเช้าวันนี้!