บทที่ 91 ดักทำร้ายกลางทาง

โจวหยางใช้ตาทิพย์กวาดตามองแวบเดียว ก็พบว่าที่แท้จีหลานเยียนซื้อตู้เซฟกลับมาเรียบร้อยแล้ว นี่มันจะรวดเร็วเกินไปแล้วไหมเนี่ย! ที่สำคัญคือมันใหญ่เบ้อเริ่มเลยนี่สิ! โจวหยางรีบเปิดประตูบ้านพักตากอากาศ มีช่างสองคนกำลังช่วยกันขนย้าย ลำดับต่อไปก็คือการเลือกห้องและติดตั้ง

"หลานเยียน ทำไมคุณถึงซื้อตู้เซฟใบใหญ่ขนาดนี้มาล่ะ?"

โจวหยางกระซิบถามในขณะที่มองดูช่างกำลังติดตั้งและปรับแต่ง

"ของแบบนี้ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งดีค่ะ ตู้เซฟใบเล็กๆ แค่คนเดียวก็ยกไปได้แล้ว แต่ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งหนักไงคะ" "อีกอย่าง ใบใหญ่ๆ ก็เก็บของได้เยอะกว่า โดยเฉพาะพวกของเก่าและภาพวาดพู่กันจีน ของพวกนี้จะพับหรือวางซ้อนทับกันไม่ได้เด็ดขาด" "ดังนั้นพื้นที่ด้านในก็ต้องใหญ่พอถึงจะใช้งานได้จริงค่ะ"

โจวหยางรู้สึกว่าที่เธอพูดมาก็ถูก พวกของเก่ากับภาพวาดพู่กันจีนพวกนั้นไม่สามารถนำมาบีบอัดหรือกระแทกกันได้จริงๆ เรื่องการติดตั้งและรายละเอียดอื่นๆ อันที่จริงก็ง่ายมาก หลักๆ คือต้องรู้วิธีใช้งานเจ้านี่มากกว่า หลังจากจัดการเรื่องจิปาถะพวกนี้เสร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง โจวหยางกับจีหลานเยียนพากันออกไปทานมื้อค่ำข้างนอก วันนี้อาจจะเป็นวันที่ไม่ธรรมดา โจวหยางจึงเลือกร้านอาหารที่ค่อนข้างมีระดับ เขาสั่งอาหารจานโปรดของจีหลานเยียนมาสองสามอย่าง แล้วก็สั่งไวน์แดงมาอีกขวด ทานข้าวไปพลางพูดคุยกันไปพลาง บรรยากาศก็ค่อยๆ เป็นใจ ดังนั้นหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ทั้งสองคนก็ปรึกษากันและตัดสินใจจะไปดูหนัง นี่แหละคือขั้นตอนปกติที่คู่รักข้าวใหม่ปลามันมักจะทำกัน กว่าจะดูหนังจบ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่มกว่าแล้ว ทั้งสองคนเรียกแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านพักตากอากาศ ทว่ารถเพิ่งจะออกตัวไปได้ไม่นาน ก็ถูกรถตู้คันหนึ่งขับมาปาดหน้าขวางเอาไว้ ตอนแรกโจวหยางก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอเห็นผู้ชายสามคนพุ่งพรวดลงมาจากรถตู้ เขาก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์เริ่มเลวร้ายแล้ว สาเหตุหลักเป็นเพราะทั้งสามคนสวมแว่นดำ ในมือยังถือกระบองและมีดดาบ ประกอบกับถนนเส้นนี้ค่อนข้างมืดมิด... เหตุการณ์นี้ทำให้โจวหยางนึกถึงคนคนหนึ่งและเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้ทันที

"ล็อกประตูรถไว้ให้ดี อย่าลงมาจากรถเด็ดขาด!"

โจวหยางพูดจบประโยคนี้ก็ผลักประตูรถ แล้วพุ่งตัวลงไปทันที! จีหลานเยียนเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหนกันล่ะ? เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ส่วนคนขับรถแท็กซี่นั้นถือว่าไหวพริบดี เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจทันที และในเวลานี้ โจวหยางก็กำลังต่อสู้พัวพันอยู่กับชายทั้งสามคน โจวหยางไม่มีประสบการณ์การต่อสู้ อย่างมากก็แค่เคยชกต่อยกับคนอื่นตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้เขามีความได้เปรียบอย่างมาก อย่างแรกเลยก็คือรูปร่างที่ใหญ่โต รูปร่างใหญ่โต พละกำลังก็เยอะตามไปด้วย ประกอบกับดวงตาของเขาที่เกิดการกลายพันธุ์ ทำให้สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของคนอื่นช้าลงได้ ดังนั้นต่อให้เขาจะไม่มีทักษะการต่อสู้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ความเร็วและการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม ก็ดูเหมือนกับภาพสโลว์โมชันในภาพยนตร์ไม่มีผิด การที่เขาจะหลบหลีกหรือปัดป้องการโจมตีจึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายเอามากๆ ชายที่เป็นหัวโจกของทั้งสามคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นไอ้หน้าบากนั่นเอง หมอนี่สะกดรอยตามโจวหยางมาสองวันเต็มๆ แล้ว คืนนี้ถือเป็นโอกาสดีเสียที หลังจากที่เขาไปดักรออยู่ข้างนอกมาตั้งแต่หัววัน ในที่สุดก็เจอทั้งสถานที่และเวลาที่เหมาะสม ยังไงซะอวี๋จินหลงก็ให้เวลาเขาแค่สามวัน ถ้าพ้นคืนนี้ไปก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสแบบนี้อีกเมื่อไหร่ ดังนั้น พอเห็นโจวหยางพุ่งตัวเข้ามาหา ไอ้หน้าบากก็แอบดีใจ มีดดาบในมือไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย ฟาดฟันตรงดิ่งไปที่หัวของโจวหยางทันที ถ้าฟันโดนเข้าล่ะก็ หัวต้องแบะแน่ๆ แถมบนหน้าก็คงหนีไม่พ้นการมีรอยแผลเป็นเพิ่มมาอีกรอย ส่วนเรื่องจะถึงขั้นเอาชีวิตไหม คงไม่ถึงขนาดนั้น ยังไงซะทั้งชีวิตไอ้หน้าบากก็ผ่านการต่อสู้ทั้งเล็กใหญ่มานับไม่ถ้วน เขาไม่มีทางลงมือหนักจนถึงตายหรอก มีดในมือก็เป็นมีดที่ไม่ได้เปิดคม ทว่าโจวหยางไม่ใช่โจวหยางคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขาแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก็สามารถหลบการโจมตีครั้งนี้ได้แล้ว จากนั้นก็ซัดหมัดเข้าใส่จนฟันหน้าของหมอนี่ร่วงไปสองซี่

"อ๊าก!"

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน โจวหยางก็ซัดหมัดเข้าที่ท้องของไอ้หน้าบากอีกหมัด ตามมาติดๆ ด้วยชายอีกสองคนที่พุ่งเข้ามา โจวหยางจึงต้องปล่อยไอ้หน้าบากไปก่อน แล้วหันไปรับมือกับสองคนนั้นแทน หลังจากการแลกหมัดและลูกเตะกันชุลมุน ชายทั้งสามคนก็ถูกโจวหยางซัดจนหมอบกระแตอยู่กับพื้น ส่วนตัวโจวหยางนอกจากจะรู้สึกเจ็บมือนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่มีอาการบาดเจ็บอื่นใดเลย

"รีบบอกมา อวี๋จินหลงเป็นคนส่งพวกแกมาใช่ไหม?"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็ใช้เท้าเหยียบลงบนหน้าของไอ้หน้าบาก กระทั่งเหยียบจนหน้าของหมอนี่บิดเบี้ยวไปหมด โจวหยางกำลังอารมณ์เสียสุดๆ คืนนี้อุตส่าห์ไปกินข้าว ดูหนัง บรรยากาศก็บิ้วท์มาจนได้ที่แล้ว กะว่าพอกลับไปถึงจะลองก้าวข้ามเส้นตายในขั้นตอนสุดท้ายดูเสียหน่อย แต่จังหวะสำคัญกลับมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซะได้ นี่ยังดีที่ร่างกายของเขาเกิดการกลายพันธุ์ ประกอบกับวันนี้เพิ่งจะทะลวงขีดจำกัดไปได้อีกขั้น ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาคนเมื่อก่อนล่ะก็ งานนี้ต่อให้ไม่ตายก็คงคางเหลืองแน่ โจวหยางถามตัวเองแล้ว เขาไม่เคยไปล่วงเกินใครที่ไหน คนเดียวที่เขาเคยล่วงเกินก็มีแค่อวี๋จินหลงเท่านั้น แม้แต่เจี่ยเฮ่าเหรินคนนั้น พูดตามตรงเขาก็ไม่ได้ไปล่วงเกินอะไรแบบโจ่งแจ้ง ดังนั้นจึงเดาตัวการได้ไม่ยากเลย เวลานี้ปากของไอ้หน้าบากเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าบวมปูดเขียวช้ำไปหมด แม้แต่หน้าอกก็ยังเจ็บแปลบๆ เห็นได้ชัดว่าซี่โครงน่าจะหักไปหลายซี่แล้ว ส่วนอีกสองคนก็สภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก กำลังนอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น

"ฉันไม่รู้จักอวี๋จินหลงอะไรนั่นหรอก ฉันก็แค่เห็นพวกแกมีเงิน ก็เลยเกิดความโลภอยากจะปล้นทรัพย์เท่านั้นแหละ!"

ไอ้หน้าบากไม่ได้โง่ ในเวลาแบบนี้คนที่จะช่วยเขาได้ก็มีแค่สองพ่อลูกตระกูลอวี๋เท่านั้น ถ้าขืนซัดทอดอวี๋จินหลงออกไปตอนนี้ล่ะก็ ถึงเวลานั้นคนที่ต้องซวยก็คือตัวเขาเอง มีเพียงการรับเรื่องนี้เอาไว้คนเดียว อวี๋จินหลงกับอวี๋เฉิงฝูถึงจะหาทางช่วยดึงตัวเขาออกไป นี่ก็ถือเป็นกฎเหล็กอย่างหนึ่งในวงการนักเลง ถ้าอวี๋เฉิงฝูทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องของพวกไอ้หน้าบาก วันข้างหน้าก็คงไม่มีใครยอมถวายหัวทำงานให้เขาอีก แต่ถ้าไอ้หน้าบากซัดทอดอวี๋จินหลงออกไป อวี๋จินหลงจะซวยไหม เขาไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ตัวเขาต้องซวยชัวร์ๆ ยังไงซะเรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีหลักฐาน ถึงเวลาถ้าอวี๋จินหลงปฏิเสธเสียงแข็ง ใครจะไปทำอะไรได้

"โจวหยาง คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"

จนถึงตอนนี้จีหลานเยียนถึงเพิ่งจะได้สติ เธอกระหืดกระหอบลงจากรถ แล้ววิ่งเข้ามาถามโจวหยาง

"ผมไม่เป็นไรครับ ไอ้พวกกุ๊ยกระจอกนี่จะมาเป็นคู่มือผมได้ยังไงล่ะ?" "คุณกลับไปขึ้นรถก่อนเถอะ ตรงนี้ไม่ปลอดภัย รอให้ตำรวจมาก่อนค่อยว่ากัน"

จีหลานเยียนเห็นว่าโจวหยางไม่เป็นอะไรจริงๆ ถึงยอมเดินกลับไปนั่งในรถแท็กซี่ ไม่นานนัก เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้น ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวหยางก็ถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจในท้องที่ ลำดับต่อไปก็คือการให้ปากคำ อันที่จริงเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนเลย ยังไงซะที่เกิดเหตุก็มีพยานอยู่ถึงสองคน คนหนึ่งคือคนขับรถแท็กซี่ อีกคนคือจีหลานเยียน ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไอ้หน้าบากยอมรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา เพียงแต่ไม่ได้บอกว่าเป็นการแก้แค้นหรืออะไร บอกแค่ว่าอยากจะกรรโชกทรัพย์นิดหน่อยเท่านั้น พออวี๋จินหลงรู้เรื่องนี้เข้า ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ เขานึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หน้าบากจะทำงานพลาด ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงนำเรื่องนี้ไปบอกพ่อของตัวเอง ช่วงนี้อวี๋เฉิงฝูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก สาเหตุหลักก็ยังคงเป็นเรื่องงานแลกเปลี่ยนของเก่าในวันนั้นนั่นแหละ ดังนั้นช่วงสองสามวันนี้เขาจึงนอนค่อนข้างดึก แล้วก็ดันมารับโทรศัพท์จากลูกชายเข้าพอดี พออวี๋เฉิงฝูรับรู้ต้นสายปลายเหตุทั้งหมด เขาก็แทบอยากจะฆ่าลูกชายคนนี้ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด! ดังนั้นพอทั้งสองคนเจอกัน อวี๋เฉิงฝูก็ตบหน้าอวี๋จินหลงฉาดใหญ่ทันที ตบครั้งนี้ไม่ได้ออมแรงเลยสักนิด ครึ่งหน้าของอวี๋จินหลงบวมเป่งขึ้นมาในพริบตา

"พ่อ!"

อวี๋จินหลงเพิ่งจะร้องเรียกออกไปได้คำเดียว อวี๋เฉิงฝูก็ตบสวนกลับไปอีกฉาด คราวนี้ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย บวมเท่ากันทั้งสองข้างแล้ว