บทที่ 90 ลูกพี่ลูกน้องหูหยวนหยวน

"แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย"

สื่อซ่างเฟยได้ยินคำพูดของโจวหยาง ก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก!

แต่จู่ๆ เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้:

"ศิษย์น้อง เธอจะเปิดร้านขายของเก่า จะมาพึ่งแค่การหาของหลุดจำนำพวกนี้มันไม่พอหรอกนะ ศิษย์น้องของสื่อซ่างเฟยเปิดร้านขายของเก่าทั้งที ถ้าทำตัวขี้เหนียวคับแคบ คนเป็นศิษย์พี่อย่างฉันก็เสียหน้าแย่สิ"

"เพราะงั้น ฉันก็เลยมีไอเดียดีๆ ที่รับรองว่าจะทำให้เธอหาของเก่ามาได้เป็นล็อตใหญ่ในเวลาอันสั้น"

พอโจวหยางได้ยินแบบนี้ ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที หรือว่าศิษย์พี่หญิงจะขโมยของที่บ้านมาให้?

เอาเถอะ นี่ก็แค่คำพูดล้อเล่นเท่านั้นแหละ!

"ศิษย์พี่หญิง ไอเดียดีๆ อะไรเหรอครับ? รีบบอกมาเร็วเข้า!"

สื่อซ่างเฟยเห็นท่าทางร้อนรนของโจวหยาง ก็รู้สึกพึงพอใจ จึงเริ่มเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

"ศิษย์น้อง เธอเคยได้ยินเรื่องตลาดผีไหม?"

"แล้วก็สถานที่ที่เรียกว่าพานเจียหยวนล่ะ เธอเคยได้ยินหรือเปล่า?"

โจวหยางชะงักไป ตลาดผี? ผีร้ายเดินขบวนเหรอ?

พานเจียหยวนเขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย!

สื่อซ่างเฟยมองดูสีหน้าของโจวหยางก็รู้ทันทีว่าหมอนี่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ดังนั้นเธอจึงเริ่มอธิบายให้ความรู้

สิ่งที่เรียกว่าตลาดผี โดยทั่วไปจะหมายถึงตลาดนัดในช่วงกลางคืนหรือก่อนรุ่งสาง โดยเฉพาะในบางพื้นที่ของประเทศจีน

พวกพ่อค้าแม่ค้าและพ่อค้าของเก่าจะมาตั้งแผงลอยซื้อขายกันตามตรอกซอกซอย เนื่องจากเวลาทำการคือช่วงกลางดึกหรือเช้ามืด ก็เลยได้ชื่อนี้มา

ส่วนพานเจียหยวน เป็นสถานที่แห่งหนึ่งในเขตเฉาหยางของเมืองหลวง

พานเจียหยวนแบ่งออกเป็นหกโซนธุรกิจ เช่น โซนแผงลอย โซนอาคารโบราณ โซนของสะสมสมัยใหม่ เป็นต้น สินค้าหลักที่ขายก็คือพวกของเก่า งานหัตถกรรม ของสะสม และของตกแต่ง

สินค้าหลักๆ ที่ขายก็มีพวกเฟอร์นิเจอร์เลียนแบบของโบราณ เครื่องเขียนทั้งสี่ของห้องหนังสือ ตำราโบราณ ภาพวาดพู่กันจีน และอื่นๆ

และตลาดผีแห่งนี้ ก็ผสมผสานเข้ากับพานเจียหยวนได้อย่างลงตัวพอดี ทุกๆ วันขึ้นหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำของทุกเดือน ก็จะมีตลาดผีเกิดขึ้น

ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออก ก็ไม่มียกเว้นและไม่เคยขาดตอนเลย

ภายในตลาดผี ทุกคนสามารถซื้อขายกันได้อย่างอิสระ มีของแท้ค่อนข้างเยอะ แถมราคาก็ยังถูกมากด้วย

แต่ของปลอมก็มีเยอะพอๆ กัน นอกจากนี้ที่นี่ยังรับเฉพาะเงินสดเท่านั้น พอการซื้อขายเสร็จสิ้น ถ้าเกิดเธอซื้อได้ของปลอมไป อีกฝ่ายจะไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

โจวหยางนั่งฟังมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรร เรื่องเล่าถึงได้จบลง

"ศิษย์พี่หญิง เรื่องนี้ผมน่าสนใจมากเลยครับ ศิษย์พี่หญิงพอจะว่างพาผมไปสักรอบเมื่อไหร่ดีครับ?"

สื่อซ่างเฟยไม่ได้ตอบในทันที แต่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

"วันนี้วันที่สิบแปดกรกฎาคม ตลาดผีน่ะเขานับตามปฏิทินจันทรคติ เพราะงั้นก็เหลือเวลาอีกสามวัน"

โจวหยางเริ่มคำนวณในใจ เหลือเวลาอีกสามวัน นั่นก็หมายความว่าเป็นคืนวันที่ยี่สิบเอ็ดกรกฎาคม

ถ้าอย่างนั้นเขาก็ยังมีเวลาจัดการธุระทางฝั่งนี้อีกสองวัน วันที่ยี่สิบเอ็ดก็สามารถขับรถไปเมืองหลวงได้ หรือจะนั่งรถไฟความเร็วสูงหรือเครื่องบินไปก็ได้

เรื่องนี้ต้องกลับไปถามจีหลานเยียนดูก่อน ยังไงซะเรื่องใหญ่ขนาดนี้ โจวหยางคนเดียวก็ตัดสินใจไม่ได้หรอก

ตอนนี้เขาก็ถือว่าเป็นคนมีแฟนแล้ว ยังไงก็ต้องปรึกษาหารือกับอีกฝ่ายสักหน่อยถึงจะถูก

"ศิษย์พี่หญิง ผมตั้งใจว่าจะไปเมืองหลวงวันที่ยี่สิบเอ็ด ท่านผู้เฒ่าพอจะว่างไหมครับ?"

โจวหยางจงใจใช้คำว่า 'ท่านผู้เฒ่า' อย่างเกินจริง คำพูดนี้ทำเอาสื่อซ่างเฟยหัวเราะร่วนออกมาทันที

เธอหัวเราะ 'คิกคิกคิก' ออกมา โดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองจะโป๊หรือเปล่า และยิ่งไม่สนใจด้วยว่าจะเกิดการเด้งดึ๋งอยู่กับที่หรือไม่

สรุปก็คือเธอหัวเราะออกมาอย่างเกินเบอร์แบบนั้นแหละ

"เอาเถอะ ยังไงซะฉันก็ไม่ได้ยุ่งเหมือนพวกศิษย์พี่หรอก ถึงเวลาฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอสักรอบก็แล้วกัน!"

"แต่ฉันขอตกลงกับเธอก่อนนะ ถึงเวลาถ้าหาของหลุดจำนำไม่ได้ เธอจะมาโทษศิษย์พี่ไม่ได้นะ!"

โจวหยางทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคโดยตรง ทั้งสองคนคุยกันอีกสองสามประโยค จากนั้นถึงลงจากรถ

พอกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ ก็พบว่าจีหลานเยียนไม่อยู่บ้าน เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ออกไปซื้อของ

ก้มมองเวลา บ่ายสามโมงขาดอีกสิบห้านาที โจวหยางก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว

จะไปหาของหลุดจำนำที่ถนนของเก่า ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ ส่วนถนนหินหยกดิบ ตอนนี้เขาก็ไม่อยากไป

จังหวะนั้นเอง เขาก็นึกถึงหยกเจไดต์สองก้อนที่ซื้อมาเมื่อเช้านี้ได้

ดังนั้นเขาจึงสุ่มเลือกห้องมาห้องหนึ่ง จากนั้นก็ล็อกประตู สาเหตุหลักคือกลัวว่าจีหลานเยียนจะกลับมากะทันหัน แล้วมาเห็นความผิดปกติของตัวเองเข้า เดี๋ยวจะทำให้เธอตกใจกลัวเอาได้

หลังจากปิดประตูเสร็จ โจวหยางก็เริ่มดูดซับหยกเจไดต์ทั้งสองก้อนนี้ เมื่อหยกเจไดต์ทั้งสองก้อนถูกดูดซับ หยาดหยดวิญญาณที่อยู่ข้างในก็ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ช่องหนึ่งในกระถางหรูอี้

ตอนนี้หยาดหยดวิญญาณในนี้มีเยอะมากแล้ว ของแบบนี้ถ้าไม่เอามาใช้ก็ถือเป็นการสิ้นเปลืองเปล่าๆ ดังนั้นโจวหยางจึงไม่ลังเลเลยที่จะดูดซับหยาดหยดวิญญาณเหล่านั้นเข้าไป

เมื่อหยาดหยดวิญญาณถูกเขาดูดซับเข้าไป เขาก็รู้สึกได้ถึงความสบายปลอดโปร่งไปทั้งตัวในทันที

แต่จังหวะนั้นเอง จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดท้องนิดหน่อย จึงรีบพุ่งพรวดไปที่ห้องน้ำทันที

พร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับภูเขาถล่มคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง โจวหยางก็ทำภารกิจระบายของเสียจนเสร็จสิ้น แต่ตอนนี้ภายในห้องน้ำกลับเหม็นหึ่งจนแทบสลบ

โจวหยางเกือบจะสลบเพราะกลิ่นเหม็นจากของเสียของตัวเอง เขารีบเปิดพัดลมระบายอากาศ แล้วก็กดชักโครกติดๆ กันหลายครั้ง

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาที กลิ่นในห้องน้ำถึงได้ค่อยๆ ดีขึ้นมาบ้าง

แต่บนตัวเขาก็ยังคงมีกลิ่นเหม็นอยู่ดี

โจวหยางมีข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่ง นั่นก็คือร่างกายของตัวเองได้รับการปรับปรุงสมรรถภาพ และจะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นอย่างแน่นอน

ไม่อย่างนั้นมันไม่มีทางเป็นแบบนี้หรอก ของที่ขับถ่ายออกมามีแต่กลิ่นเหม็นเน่าและสิ่งสกปรก นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าร่างกายของตัวเองได้รับการชำระล้างให้บริสุทธิ์แล้ว

เขาลองสัมผัสถึงพละกำลังบนร่างกายของตัวเองดู พูดได้เลยว่าแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมากจริงๆ

เขาอาบน้ำเย็นซักผ้า จากนั้นก็ฉีดน้ำล้างห้องน้ำอีกรอบ

อันที่จริงข้อสันนิษฐานของโจวหยางนั้นถูกต้องแล้ว ร่างกายของเขาได้ผ่านการผลัดเปลี่ยนกระดูกเสร็จสมบูรณ์เป็นครั้งแรกแล้ว

ส่วนการผลัดเปลี่ยนในครั้งนี้จะส่งผลดีในด้านไหนบ้าง เรื่องนี้เขาก็คงทำได้แค่ค่อยๆ คลำหาคำตอบเอาเอง

ก้มมองเวลา โจวหยางก็ตัดสินใจจะออกไปซื้อกับข้าวสักหน่อย แล้วคืนนี้จะลงมือทำมื้อค่ำด้วยตัวเอง เพื่อฉลองให้เต็มที่สักที

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกเบอร์หนึ่ง

ตอนแรกโจวหยางกะจะกดทิ้งอยู่แล้ว แต่พอมองดูพื้นที่ของเบอร์โทร ก็พบว่าเป็นเบอร์จากแถวบ้านเกิด นี่ทำให้เขานึกถึงโทรศัพท์ของแม่เมื่อตอนสายขึ้นมาได้

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โทรศัพท์สายนี้น่าจะเป็นหูหยวนหยวนลูกพี่ลูกน้องของเขาโทรมา

หูหยวนหยวนเป็นลูกสาวของบ้านน้าสาว ส่วนน้าสาวก็คือน้องสาวของแม่นั่นเอง

"ฮัลโหล! ผมเองครับ!"

"หยวนหยวนเหรอ พี่ได้ยินมาแล้วล่ะ อืมๆ!"

"งั้นพรุ่งนี้เช้าพี่จะไปรับเธอที่สถานีรถไฟนะ!"

"อืม บ๊ายบาย!"

พอวางสาย อารมณ์อยากจะออกไปซื้อกับข้าวของโจวหยางก็มลายหายไปจนหมด พูดตามตรง โจวหยางมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้สักเท่าไหร่นัก

หูหยวนหยวนอายุน้อยกว่าโจวหยางสี่ปีหรือเท่าไหร่นี่แหละ เขาจำไม่ค่อยได้แล้ว สรุปก็คือตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เธอก็เริ่มแต่งเนื้อแต่งตัวแล้ว

พอขึ้นมัธยมปลายก็ยิ่งหนักข้อเข้าไปใหญ่ พวกเครื่องสำอางนี่มีมาไม่ซ้ำหน้า แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้เจอกันมาสี่ห้าปีแล้ว

นั่นก็หมายความว่า ภาพจำที่โจวหยางมีต่อลูกพี่ลูกน้องคนนี้ ยังคงหยุดอยู่เมื่อสี่ห้าปีก่อน หรือก็คือยุคสมัยมัธยมปลายนั่นเอง

แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ในเมื่อเธอจะมา เขาก็ต้องคอยต้อนรับขับสู้สักหน่อย หวังแค่ว่าจะไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นก็พอ

"โจวหยาง รีบมาช่วยหน่อยสิ!"

จังหวะนั้นเอง เสียงของจีหลานเยียนก็ดังแว่วมาจากข้างนอก พอเงยหน้าขึ้นมอง แม่เจ้าโว้ย ตู้ใบเบ้อเริ่มเลย...

"หลานเยียน นี่มัน???"