บทที่ 89 ศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟย

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ โจวหยางก็ทิ้งรถไว้ให้จีหลานเยียน ส่วนตัวเองก็เรียกแท็กซี่แล้วออกไป จีหลานเยียนต้องจัดเก็บข้าวของที่บ้าน แถมยังต้องไปซื้อของอีก ในเมื่อเป็นผู้หญิง ถ้าไม่มีรถก็คงไม่สะดวกเอามากๆ ส่วนโจวหยางน่ะไม่เป็นไรหรอก ก็แค่เสียเงินนั่งแท็กซี่เท่านั้นเอง

"โจวหยางเอ๊ย เธอนัดกับศิษย์พี่หญิงของเธอไว้เหรอ?"

กวนเฉิงหรูมองดูศิษย์ทั้งสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูพลางเอ่ยแซวขึ้นมา

"ท่านอาจารย์ นี่เป็นความบังเอิญครับ!" "ผมกับศิษย์พี่หญิงบังเอิญเจอกันข้างนอกพอดีครับ!"

สิ่งที่โจวหยางพูดคือความจริง เขานั่งแท็กซี่มา พอเพิ่งจะลงจากรถ ก็เห็นรถหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาพอดี ตอนแรกเขาก็กะจะหลบให้ แต่ผลปรากฏว่ารถคันนั้นดันมาจอดเทียบอยู่ข้างๆ เขา แล้วก็กลายมาเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ

"ท่านอาจารย์ ลองดูนี่สิครับ!"

โจวหยางไม่อยากยืดเยื้อกับหัวข้อสนทนานี้ ดังนั้นหลังจากอธิบายไปนิดหน่อย เขาก็หยิบภาพวาดของเจิ้งป่านเฉียวออกมา วันนี้ที่เขามาก็มีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่ คนเราน่ะก็หนีไม่พ้นเรื่องทางโลก โจวหยางอยากเปิดร้านขายของเก่า ดังนั้นตอนเปิดร้านก็ต้องมีแขกเหรื่อมาร่วมงานบ้าง แล้วแขกแบบไหนล่ะถึงจะดีที่สุด? คำตอบก็ต้องเป็นท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ชาย ศิษย์พี่หญิงอะไรพวกนี้อยู่แล้ว คนเหล่านี้ล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการของเก่า อย่างน้อยๆ ในแถบเมืองจินหลิงก็ถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตา แต่จะให้พูดออกไปตรงๆ มันก็ดูไม่ค่อยดี ดังนั้นเขาจึงใช้ภาพวาดชิ้นนี้มาเป็นเหยื่อล่อ

"เอาล่ะ ขอฉันดูหน่อย!"

กวนเฉิงหรูพูดไปพลางก็สวมแว่นตาของตัวเองไปพลาง จากนั้นถึงเริ่มลงมือประเมินภาพวาดชิ้นนี้ ตอนแรกกวนเฉิงหรูก็ไม่ได้คิดว่าภาพวาดชิ้นนี้จะล้ำค่าอะไรมากมายนัก ยังไงซะพวกภาพวาดโบราณก็อย่างที่เคยบอกไป ว่าเป็นหนึ่งในของเก่าที่เก็บรักษาได้ยากที่สุด ดังนั้นการจะได้ภาพวาดพู่กันจีนดีๆ สักชิ้น จึงถือเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากๆ แต่พอกวนเฉิงหรูดูไปได้สักพัก เขาก็ถึงกับตกตะลึง เพราะภาพวาดชิ้นนี้เป็นผลงานของเจิ้งป่านเฉียว

"โจวหยาง เธอไปเอาภาพวาดชิ้นนี้มาจากไหน?"

เมื่อเห็นสีหน้าของกวนเฉิงหรูในตอนนี้ ประกอบกับสายตาเป็นประกายของศิษย์พี่หญิงที่จ้องมองมา ในใจของโจวหยางก็แอบรู้สึกยืดขึ้นมานิดๆ

"ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่หญิง ภาพวาดชิ้นนี้ผมได้มาจากของหลุดจำนำครับ!"

ลำดับต่อไปก็ถึงเวลาที่โจวหยางต้องแต่งเรื่องแล้ว ยังไงซะเรื่องบางเรื่องก็พูดกันตรงๆ ไม่ได้ จะให้บอกว่าเขาซ่อมแซมภาพวาดพู่กันจีนขาดๆ ไปงั้นเหรอ! อีกอย่าง ตอนนี้ภาพวาดชิ้นนี้ก็ไม่มีร่องรอยการซ่อมแซมหลงเหลืออยู่เลย เขาจึงทำได้แค่แต่งเรื่องขึ้นมาใหม่ สรุปก็คือความหมายโดยรวมก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ

"โจวหยางเอ๊ย เธอนี่ดวงดีจริงๆ ผลงานของเจิ้งป่านเฉียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกมีไม่มากนัก นอกจากที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ไม่กี่ชิ้นแล้ว ที่ถูกเก็บสะสมเป็นการส่วนตัวนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย" "จริงสิ แล้วที่เธอเอาภาพนี้มาให้ดูหมายความว่ายังไงล่ะ??"

โจวหยางรู้ดีว่าจังหวะนี้แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ถึงเวลาต้องบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไปเสียที

"ท่านอาจารย์ครับ ช่วงนี้ผมไหว้วานให้ผู้อาวุโสหวงจี้เฉิงช่วยหาหน้าร้านให้หน่อย ผมตั้งใจจะเปิดร้านขายของเก่าครับ" "ภาพวาดชิ้นนี้ผมอยากจะเอาไว้เป็นสมบัติประจำร้าน จัดอยู่ในประเภทของโชว์ไม่ขาย ผมก็เลยอยากจะมาขอคำชี้แนะจากท่านอาจารย์หน่อยครับ!"

"ศิษย์น้องเล็ก เธอจะเปิดร้านขายของเก่าเหรอ?"

กวนเฉิงหรูยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

"ครับ มีความคิดแบบนั้นอยู่ ช่วงที่ผ่านมานี้ผมกลับไปที่บ้านเกิด ก็เลยรับซื้อของมาได้นิดหน่อยครับ" "ปกติผมก็มักจะไปหาของหลุดจำนำชิ้นเล็กชิ้นน้อยตามแผงลอย ไม่ก็ร้านขายของเก่าอื่นๆ ผมก็เลยเกิดความคิดนี้ขึ้นมาครับ" "นอกจากนี้ ผมยังมีกระถางธูปเซวียนเต๋ออีกใบหนึ่ง ซึ่งก็บังเอิญได้มาตอนกลับบ้านเกิดคราวนี้แหละครับ เพียงแต่มันพกพายาก วันนี้ก็เลยไม่ได้เอาติดมาด้วย"

คำพูดของโจวหยางคราวนี้เรียกได้ว่าถ้าพูดออกไปแล้วคนไม่ตกใจตายก็จะไม่ยอมหยุดพูดเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้เพิ่งจะหยิบภาพวาดของเจิ้งป่านเฉียวออกมา ตอนนี้ก็ดันมีกระถางธูปเซวียนเต๋อเพิ่มมาอีก โดยทั่วไปเวลาอยู่ต่อหน้าคนในวงการ พูดแค่กระถางธูปเซวียนเต๋อก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเติมคำว่า 'ต้าหมิง' (ราชวงศ์หมิง) ลงไป ถ้าคุณขืนเติมคำสองคำนี้ลงไปจริงๆ มันก็รังแต่จะบ่งบอกถึงความโง่เขลาและตื้นเขินของคุณเท่านั้น เพราะขอแค่คนที่มีความรู้รอบตัวสักนิด ย่อมรู้ดีว่ากระถางธูปเซวียนเต๋อผลิตขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง แถมยังผลิตขึ้นในยุคฮ่องเต้พระองค์ไหน? ประวัติศาสตร์ช่วงนี้เรียกได้ว่าทุกคนรู้แจ้งเห็นจริงกันหมด แน่นอนว่านี่หมายถึงคนในวงการ ดังนั้นถ้าคุณพูดว่ากระถางธูปต้าหมิงเซวียนเต๋อ มันจะกลับกลายเป็นการทำให้คนอื่นรู้สึกว่าคุณเป็นคนนอกวงการเสียมากกว่า

"ศิษย์น้อง ดวงของเธอนี่มันจะพุ่งปรี๊ดเกินไปแล้วนะ!" "เร็วเข้า ขอยืมมือเล็กๆ ของเธอมาให้ฉันลูบคลำหน่อย ฉันขอแบ่งความโชคดีบ้างสิ!"

นิสัยของศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยก็เหมือนกับเด็กน้อยนั่นแหละ พอตื่นเต้นดีใจเข้าหน่อย ก็วิ่งเข้าไปคว้ามือของโจวหยางมาลูบคลำจริงๆ ราวกับว่าความโชคดีนี้สามารถช่วงชิงกันมาได้จริงๆ อย่างนั้นแหละ กวนเฉิงหรูเห็นภาพนี้ก็ทำได้เพียงส่ายหน้า แต่อันที่จริงตาเฒ่าคนนี้ก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ ถ้าศิษย์สองคนนี้สามารถลงเอยกันได้จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

"โจวหยางเอ๊ย การเปิดร้านขายของเก่าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ มันต้องใช้เวลาและความอดทนอย่างมหาศาล เธอมีเวลาและมีความอดทนพอไหมล่ะ?"

คำถามนี้ของกวนเฉิงหรู โจวหยางคิดคำตอบเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ดังนั้นจึงตอบออกไปได้อย่างง่ายดาย

"ท่านอาจารย์ ปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาเลยครับ ผมตกลงจ้างผู้อาวุโสหวงจี้เฉิงมาเป็นผู้จัดการชั่วคราวแล้ว แถมหลานสาวของเขาหวงซืออวี่ ก็รับปากจะมาช่วยเฝ้าร้านให้ผมแล้วด้วยครับ" "ดังนั้นในตอนนี้ เรื่องคนเฝ้าร้านจึงไม่เป็นปัญหาครับ ส่วนเรื่องในอนาคต เดี๋ยวก็คงหาคนที่เหมาะสมได้เองแหละครับ"

ดวงตาของกวนเฉิงหรูเปล่งประกายขึ้นมา:

"เธอเกลี้ยกล่อมตาเฒ่านั่นมาช่วยเฝ้าร้านได้งั้นเรอะ?"

โจวหยางพยักหน้ารับ กวนเฉิงหรูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า:

"นึกไม่ถึงเลยนะว่าตาเฒ่านั่นก็อยู่เฉยๆ ไม่เป็นเหมือนกัน!" "เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวถ้าร้านของเธอเปิดเมื่อไหร่ ถ้าฉันว่างฉันจะแวะไปนั่งเล่นบ่อยๆ ไปช่วยเป็นหูเป็นตาให้" "อ้อ แล้วก็ ทางฉันเองก็มีของเก่าที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรอยู่บ้าง เธอช่วยเอาไปขายให้หน่อยก็แล้วกัน" "ยังไงซะมันก็ไม่ได้เป็นของที่มีราคาค่างวดอะไรมากมายหรอก"

โจวหยางรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นึกไม่ถึงเลยว่าการมาในวันนี้จะได้ผลพลอยได้กลับไปด้วย ถ้ากวนเฉิงหรูแวะเวียนไปที่ร้านของเขาบ่อยๆ แล้วเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไปล่ะก็... แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว ส่วนเรื่องของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่กวนเฉิงหรูพูดถึง จุดนี้โจวหยางเองก็รู้ดี ของเก่าบางชิ้นที่อาจจะไม่ได้ล้ำค่าอะไรมากมาย แต่ก็พอจะมีราคาอยู่บ้าง นั่นแหละคือสิ่งที่กวนเฉิงหรูเรียกว่าของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ของพวกนี้ถ้าเอาไปวางไว้ในร้านอาจจะไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรมากมายนัก แต่ถ้าเอาไว้ใช้ประดับร้านดึงดูดลูกค้าล่ะก็ รับรองว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติแน่นอน ในเมื่อกวนเฉิงหรอยอมรับปากว่าจะแวะไปเยี่ยมเยียนที่ร้านแล้ว ดังนั้นตอนวันเปิดร้าน การจะเชิญเขาไปร่วมงานก็ต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ดังนั้นหลังจากนั่งคุยกันไปได้สักพัก โจวหยางก็ขอตัวกลับ ศิษย์พี่หญิงสื่อซ่างเฟยก็ขอตัวกลับพร้อมกัน

"ศิษย์น้อง แวะไปนั่งเล่นที่ห้องฉันหน่อยไหม?"

โจวหยางมองดูศิษย์พี่หญิงคนนี้ของตัวเอง แล้วส่ายหน้าปฏิเสธไปโดยไม่เสียเวลาคิดเลยสักนิด นี่มันศิษย์พี่หญิงที่ไหนกัน? นี่มันนางปีศาจจิ้งจอกชัดๆ!

"ทำไมล่ะ? หรือว่าศิษย์พี่หญิงคนนี้ขี้เหร่ หรือว่าอ่อนโยนไม่พอ?" "ฉันจะบอกให้นะ คนอื่นอยากจะไปที่ห้องฉัน ฉันยังไม่ยอมให้ไปเลย นี่เธอได้เปรียบแล้วยังจะมาเล่นตัวอีก" "ตอนนี้เธอไม่อยากไปเองนะ วันข้างหน้าต่อให้เธอมาอ้อนวอนขอร้องให้ฉันพาไป ฉันก็จะไม่ยอมพาเธอไปเด็ดขาด เชอะ!"

ในที่สุดโจวหยางก็รู้ซึ้งแล้ว ท่านอาจารย์ของเขา รวมถึงศิษย์พี่ชายทั้งสองคน ล้วนเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตและยึดมั่นในหน้าที่ มีเพียงศิษย์พี่หญิงคนนี้แหละที่รับมือยากที่สุด จะไปล่วงเกินแม่ตัวดีคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ขืนล่วงเกินไป วันข้างหน้าคงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่

"ศิษย์พี่หญิง ที่ผมไม่ไปน่ะมันมีเหตุผลนะครับ ลองคิดดูสิ จนป่านนี้ผมยังไม่ได้ให้ของขวัญศิษย์พี่หญิงเลยสักชิ้น เพราะงั้นผมก็เลยรู้สึกละอายใจที่จะไปรบกวนน่ะครับ!" "เอาไว้คราวหน้าถ้าผมหาของขวัญที่คู่ควรกับศิษย์พี่หญิงได้เมื่อไหร่ ผมจะเอาไปมอบให้ศิษย์พี่หญิงด้วยตัวเองเลยครับ!"